Achtste dag Gent Jazz: aangrijpend en warm

Bex

De ‘KASK-band­jes’ zoals Black­flower, De Beren Gieren en Dishwasher_ zijn vaak echte podi­um­beesten en steen­goeie arti­esten. Hun optre­dens en muziek vallen op omdat ze vaak gewoon veel straf­fer zijn dan de cleane en brave optre­dens van grote namen zoals pak­weg Gabriel Rios. Bex is hier dan ook het zoveel­ste voor­beeld van: de bassiste speelde namelijk ook mee met Dishwasher_. Met hun etherische en soms buite­naardse klanken is Bex hoogst­waarschi­jn­lijk geen muziek voor iedereen. Toch is het zek­er wel het beluis­teren waard. De melodieen komen alti­jd heer­lijk samen en de elek­tro­n­is­che klanken waarop gezon­gen wordt, doen soms wat denken aan Bil­lie Eil­ish. Duidelijk veel jaz­ztal­ent in Gent!

Camille Camille

Ze staat sober en alleen op het podi­um, met enkel een gitaar in haar han­den. Ze geeft ook toe dat ze wat ver­legen is, maar met haar per­for­mance en prachtige stem is hier abslou­ut geen enkele reden toe. Camille Camille speelt een inge­to­gen reeks lied­jes die sterk melan­cholisch aan­voe­len. Uitein­delijk ver­schi­jnt er ook wat onder­s­te­un­ing op het podi­um in de vorm van drums en een extra gitaar, en meer was echt niet nodig en zou het slaap­kamergevoel ver­pest hebben. De intieme en rust­gevende klanken zouden zo uit een Dodie-video kun­nen komen. Van Camille Camille gaan we zek­er nog horen. 

Sohnarr 

Het is gezel­lig druk op het podi­um met het vijfkop­pige ensem­ble van Sohnarr. De vier strijk­ers wor­den begeleid door een piano en af en toe onder­s­te­und door elek­tro­n­is­che beats. De set-up lijkt miss­chien op die van Alexan­der Rybak – befaamd van Eurosong – , maar dit is geen goed­kope pop­troep. Er wor­den voor­namelijk lied­jes gespeeld van het album ‘Coral Dusk’; meeslepende en aan­gri­jpende strijk­ers, die sterk doen denken aan de muziek van Max Richter. Sohnarr is eigen­lijk het solo­pro­ject van Patri­cia Vanneste, die nog bij Balt­haz­ar gespeeld heeft. Bepaalde ele­menten zul je dan ook zek­er herken­nen, maar dit is duidelijk een eigen en unieke onderne­m­ing. Sohnarr gaan we zek­er nog eens beluis­teren.  

Meskerem Mees

Ze stond enkel met een begelei­dende cel­lo op het podi­um, maar Meskerem Mees barst van het tal­ent en zoog dan ook alle aan­dacht naar zich toe. Haar stem beroert en is een instru­ment op zich. Som­mige lied­jes wer­den zelfs enkel vocaal gebracht. En alhoewel van­daag duidelijk de dag van de inge­to­gen optre­dens was, was er toch nog een klein feestje. Er werd voor haar ver­jaardag luid ‘gelukkige ver­jaardag’ gezon­gen door het pub­liek en ze kreeg zowaar ook een kroon­t­je opgezet. Echt een super char­mant optre­den!

Agnes Obel 

Iedereen heet wel geho­ord van ‘River­side’, die ene hit van Agnes Obel – wat een schi­jf is me dat man. Toch is dat niet het enige wat Obel in haar mars heeft. Met haar driekop­pige begelei­d­ing – allen gek­leed alsof ze van de set van ‘Mid­som­mar’ ontsnapt zijn – brengt ze een betov­erende per­for­mance. Als vier nim­fen staan ze op het podi­um en bren­gen ze je in een trance. De cel­lo en con­tra­bas wor­den gelooped waar­door er vaak een orkestachtig effect wordt gecreëerd. Een opval­lend show­ele­ment was het gebruik van een pro­jec­ti­escherm – dat had nog geen enkel andere arti­est gebruikt, dus dat was wel eens iets nieuw – waar er dromerige beelden op afge­speeld wer­den. Een magis­che per­fo­mance die duidelijk goed in de smaak viel.