De Sociale Dienst: Helden zonder cape


Door

Archief

Zelden stond onze zorgsector voor zo'n zware klus. Aan de UGent zijn het dan weer de medewerkers van de Sociale Dienst die zich dagelijks inspannen om studenten te ondersteunen. Hoog tijd dus voor een eerbetoon aan deze UGent-helden zonder cape.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 16/11/2020 – 10:53 door Hele­na Noppe

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Wat doet de sociale dienst om stu­den­ten te onder­s­te­unen in coro­nati­j­den?

Annelore Rogiers: “Bij de Sociale Dienst kun­nen stu­den­ten terecht voor studie­fi­nancier­ing. Tij­dens de eerste golf hebben we een spec­i­fieke financier­ing opges­tart voor bepaalde groepen. Maar toen de storm wat gaan liggen was bij de start van het nieuwe acad­e­mie­jaar, werd beslist om af te stap­pen van die spec­i­fieke coro­n­a­fi­nancier­ing. De gewone studie­fi­nancier­ing is er natu­urlijk nog alti­jd en werd zelfs uit­ge­breid zodat meer stu­den­ten hier­voor in aan­merk­ing komen. We houden nu meer reken­ing met de omstandighe­den. Daar­bij denk ik bijvoor­beeld aan oud­ers die hun werk ver­loren zijn. Nieuw sinds dit acad­e­mie­jaar zijn ook de inter­est­loze lenin­gen voor de aankoop van een lap­top. Daar­naast wil de Sociale Dienst er ook gewoon zijn voor stu­den­ten die nood hebben aan een luis­terend oor. Want de coro­nacri­sis, die weegt voor de stu­den­ten steeds zwaarder door.”

Hoe ervaren jul­lie deze peri­ode zelf?

Annelore: “Het is een heftige peri­ode geweest. Tij­dens de eerste golf moesten we volledig over­schake­len op thuiswerk. Dat is iets wat we nog nooit had­den gedaan, en plots moesten we onze volledi­ge werk­ing dig­i­taal toepassen. Tij­dens die peri­ode ontvin­gen we natu­urlijk veel aan­vra­gen en dossiers van stu­den­ten die met prob­le­men zat­en. En die vra­gen zijn meestal ook niet een­duidig te beant­wo­or­den.”

“Daar­naast wil de Sociale Dienst er ook gewoon zijn voor stu­den­ten die nood hebben aan een luis­terend oor.”

“Tij­dens de zomer leek de sit­u­atie dan weer te ver­beteren en toen hebben we ook een deel van ons werk op het bureau kun­nen herop­starten. Maar onder­tussen zit­ten we dus opnieuw thuis. Het zijn echt geen makke­lijke tij­den, zow­el voor ons als voor de stu­den­ten.”

De wereld is nog niet coro­n­avrij. Hoe zien jul­lie de toekomst?

Annelore: “Ik vind het eerlijk gezegd moeil­ijk om daar een antwo­ord op te geven, omdat het ook voor mij alle­maal onduidelijk is. De wereld is veran­derd en vol­gens mij zal de wereld die we voor coro­na kenden nooit hele­maal terugk­eren. Wat ik dan vooral beangsti­gend vind, is hoe we daarmee zullen moeten omgaan. Alles is miss­chien veran­derd, maar wij zijn wel nog alle­maal dezelfde per­so­n­en gebleven en dat maakt het net zo moeil­ijk om ons gedrag aan te passen.”

“De werk­ing van onze dienst zal de komende jaren veel veran­deren”

Annelies Cosyns: “Ik sluit mij aan bij Annelore. Bijvoor­beeld, vroeger kwam iedereen naar ons bureau en ston­den ze daar met wel tien mensen aan te schuiv­en. Ik denk eerlijk gezegd dat we die tafer­e­len niet meer zullen meemak­en. De werk­ing van onze dienst zal de komende jaren veel veran­deren: dat geeft me eigen­lijk wel een raar gevoel.”

Annelore: “Ja, wij zijn het ook echt gewend om een gesprek te hebben met de stu­den­ten die langskomen. Nu is alles plots heel afs­tandelijk, waar­door stu­den­ten vaak het gevoel hebben niet meer te zijn dan een van de vele e‑mails.”

Heeft coro­na ook voor mooie momenten gezorgd bij jul­lie?

Annelies: “We werk­ten sowieso al goed samen, maar in deze tij­den hebben we elka­ar natu­urlijk meer dan ooit nodig. We hebben moeil­ijke peri­odes doorge­maakt, maar die peri­odes hebben wel bewezen dat het ons lukt, ook als het moeil­ijk gaat. We kun­nen op elka­ar reke­nen, in goede en in slechte tij­den. Ook kri­j­gen we veel waarder­ing van de stu­den­ten, dat merken we wel aan de antwo­or­den die we van hen kri­j­gen. Wij willen dan ook dat de stu­den­ten op de eerste plaats komen, nu meer dan ooit. En vol­gens mij hebben we daar in deze moeil­ijke peri­ode echt wel ons werk van gemaakt.”

Annelore: “Je merkt inder­daad dat veel stu­den­ten onze inzet enorm waarderen. Zoals Annelies al zei, proberen ook wij er voor elka­ar te zijn. Ik merk dan ook dat we de din­gen die we wel nog samen kun­nen doen, veel meer waarderen.”


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *