De woke-beweging is niet militant genoeg


Door

Archief

"De beweging heeft rugwind gegeven aan thema's die al op de kaart stonden, maar meer aandacht verdienden. Maar het heeft een activistische, militante kant gekregen waar ik me heel erg ongemakkelijk bij voel", met deze woorden luidt KU Leuven-rector Luc Sels het nieuwe academiejaar in.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 11/10/2021 – 11:07 door Pieter-Jan Frees

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Dit is een vrien­delijk ver­zoek: toon mij alsje­blieft die wok­ies die onze acad­emis­che wereld in een wurggreep houden. Met de razend pop­u­laire klik­li­jn zouden de voor­beelden tal­rijk moeten zijn, maar ver­schei­dene aca­d­e­mi­ci spreken dit ver­meende fenomeen tegen. “Mijn rec­tor kri­jgt ook al eens een brief­je over me dat geen liefdes­brief is, maar ik heb nog nooit gedacht dat hem dat onder druk zette om mij tot anders pub­liceren of spreken aan te zetten”, reageerde pro­fes­sor Sti­jn Baert.

“Woke werd opzettelijk vaag gehouden”

The revolution will not be televised

Per­soon­lijk zou ik eerder het omge­keerde bew­eren: dat de klop­jacht tegen woke aan de tand gevoeld moet wor­den. Maak dát debat mogelijk. Racis­ten aan het woord lat­en, lev­ert te makke­lijk clicks op. Toon me dan liev­er de zoveel­ste inge­beelde schaduwelite van rechts op ‘De Afspraak’, in plaats van ze alleen vaag te insin­ueren. Ook zij zijn een cru­ciale stem in het debat. We hebben de red scare, de globo homo en de trans-agen­da als boe­man al gehad. Maar woke? Dat werd opzettelijk vaag gehouden, zodat iedereen er zon­der gevol­gen op kon sprin­gen. Vreemd genoeg zijn er geen marte­laars door de woke-ter­reur te bespeuren. Woke blijkt hele­maal niet de bedreig­ing die men ervan maakt en veel eerder een stro­man of doorn in het oog van van iemand die de makke­lijke taak heeft de sta­tus quo te verdedi­gen. Daarom zijn Sti­jn Baerts woor­den een bit­ter­zoete bood­schap om te lezen. De linkse can­cel­cul­tu­ur stelt teleur en ik kan niet anders dan hem gerust­stellen dat wij braaf­jes met de duimen bli­jven draaien.

Holding out for a hero

Pro­gressieve stem­men moeten toegeven dat de enkele stri­jd­vaardi­ge wok­ers al snel met de grond gelijk gemaakt wor­den. Ze zijn amper mil­i­tant genoeg om vooruit­gang te boeken in het verdedi­gen van hun eigen recht­en, laat staan dat ze ook maar een kans mak­en om de onder­drukker te wor­den. Woke bevond zich alti­jd in het defen­sief, want de ‘vri­jheid van mening­suit­ing’ werd zo hevig ‘verdedigd’ dat wok­ers hun mond zelden onges­traft kon­den ope­nen. Achter elke aan­val op de witte het­ero oude man, zie je een legioen aan diezelfde boze man­nen die je gelijk bewi­jzen. Bewon­derenswaardig dus, hoe goed de anti-can­cel­cul­tu­ur is in can­ce­len. Waar is die toewi­jd­ing, die organ­isatie, die effi­ciënte samen­werk­ing bij woke? Ik zie het enkel bij de K‑popfans op Twit­ter wan­neer hun idol­en weer eens het slachtof­fer zijn van xeno­fo­bie.

Toon me een echte uitdager, Woke Suprema­cy. Anders is het wat gênant. Als Anuna de Wev­er de groot­ste titaan van woke blijkt te zijn, heb ik maar één ding te zeggen: je hebt geen idee wat can­ce­len echt is, bende aanstellers.


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *