Dies Natalis: een verslag van een bewogen universiteitsverjaardag


Door

Archief

Twintig maart is voor studenten een vrije dag, maar voor de universiteit staat die datum in het teken van haar verjaardag of, zoals ze het zelf noemen, haar Dies Natalis. Een kort verslag van de festiviteiten, want wat viel er eigenlijk te vieren?

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 25/03/2026 – 13:43 door Leone MattheusSarah Van Crom­bruggen

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Tij­dens de Dies Natal­is lat­en stu­den­ten, per­son­eel en sym­pa­thisan­ten zich luid en duidelijk horen. Halfweg de UGent-stoet escorteren actievo­erders de menigte onder de ban­ner “Cut the ties”, als sig­naal dat de UGent niet kan vieren ter­wi­jl ze medeplichtig is en dat alle ban­den met Israëlis­che insti­tuten moeten wor­den ver­bro­ken. Aan het einde vormt de groep een ‘haag’ waar­langs alle aca­d­e­mi­ci passeren, als con­frontatie met hun mede­v­er­ant­wo­ordelijkheid. De actievo­erders scan­deren slo­gans als “UGent, you can’t hide, you are sup­port­ing geno­cide” en “Free Pales­tine” en plakt posters op de ramen van het UFO-gebouw om de bood­schap ook van bin­nen zicht­baar te mak­en.  “Toen ze geen rec­tor was, zette Petra De Sut­ter haar handteken­ing onder de oproep voor een acad­emis­che boy­cot. Van­daag, in een macht­sposi­tie, bli­jft die boy­cot uit. Dat is pure hypocrisie.” zegt Mira één van de woord­vo­erders. 

“UGent, wees gewaarschuwd: de druk zal alleen maar toen­e­men” – Jarkko (woord­vo­erder)

Met de actie eisen stu­den­ten en per­son­eel een onmid­del­lijke en volledi­ge stopzetting van alle acad­emis­che samen­werkin­gen met Israëlis­che uni­ver­siteit­en en bedri­jven, en eve­nals volledi­ge transparantie over bestaande en toekom­stige part­ner­schap­pen. “Zolang de UGent weigert haar ban­den te ver­breken, zullen wij bli­jven mobilis­eren, blokkeren en ver­storen. Als ze niet luis­tert, bezetten we bin­nenko­rt opnieuw de uni­ver­siteit. UGent, wees gewaarschuwd: de druk zal alleen maar toen­e­men.” Aldus Jarkko, ook een woord­vo­erder.

Daar­na ver­plaat­ste de vier­ing zich naar het UFO-gebouw voor de offi­ciële cer­e­monie, die telkens vol­gens een vast stramien ver­liep. Eerst werd een kort film­p­je ver­toond, waarin de twee pro­mo­toren uitleg­den waarom de kan­di­daat een ere­doc­tor­aat ver­di­ende. Het leek soms wel alsof ze hun tekst op automa­tis­che piloot opdre­un­den, wat voor ons soms een grap­pig moment opleverde. Ver­vol­gens vroe­gen ze, in toga, aan de rec­tor of het ere­doc­tor­aat uit­gereikt mocht wor­den. Daar­na trad de lau­reaat naar voren, werd de ver­plichte foto voor de socials genomen en sloot die het geheel af met een korte speech. 

Een van de uit­gereik­te ere­doc­tor­at­en ging naar pro­fes­sor Ingrid barones Daubechies. Zij is een Bel­gisch-Amerikaanse wiskundi­ge en natu­urkundi­ge en wordt gezien als een van de belan­grijk­ste weten­schap­pers van onze tijd in toegepaste wiskunde en tech­niek. In de jaren tachtig ontwikkelde ze de Daubechies-wavelets, spe­ciale wiskundi­ge func­ties die grote invloed had­den op hoe we sig­nalen en beelden ver­w­erken. Haar werk vor­mde ook de basis voor JPEG 2000-beeld­com­pressie en hielp bij tech­nieken die gebruikt wer­den om zwaartekrachts­gol­ven te detecteren. Naast haar onder­zoek zet pro­fes­sor Daubechies zich ook in om stu­den­ten en jonge onder­zoek­ers te inspir­eren in wiskunde en tech­niek.

Het leek soms wel alsof ze hun tekst op automa­tis­che piloot opdre­un­den, wat voor ons soms een grap­pig moment opleverde

Daar­naast werd een ere­doc­tor­aat, na de nom­i­natie van de fac­ul­teit Psy­cholo­gie en Ped­a­gogis­che weten­schap­pen, uit­gereikt aan het duo prof. Edward Deci en prof. Richard Ryan. Ze staan bek­end als de grond­leg­gers van de “Zelf-Deter­mi­natie The­o­rie” , waar­bij men stelt dat een mens nood heeft aan drie psy­chol­o­gis­che basis­be­hoeftes om goed te func­tioneren. Deze uitreik­ing was echter bit­ter­zoet: prof. Deci over­leed eerder dit jaar in feb­ru­ari. Prof. Ryan nam dus zow­el zijn ere­doc­tor­aat als het pos­tu­um ere­doc­tor­aat van zijn geliefde col­le­ga in ont­vangst en belichtte in zijn speech nog­maals zijn dankbaarheid voor de jaren­lange samen­werk­ing.


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *