Durf te leven met jazz: interview met Waso De Cauter


Door

Archief

Waso De Cauter komt uit een muzikantenfamilie, is vanaf zijn zestiende muzikant en speelt ritmegitaar. Sinds 2005 draagt hij zijn steentje bij in de Hot Club, eerst achter de schermen en later als zaakvoerder samen met Peter Kinna.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 24/11/2025 – 8:22 door Sarah Van Crom­bruggen­Sara Schel­strae­teEm­ma Jux­on-Smith­Siri Van de Velde

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Werkt u enkel met muzikan­ten die een muzikale oplei­d­ing hebben gevol­gd?

“Oplei­d­ing maakt me eigen­lijk niet uit. Het is inter­es­sant voor de muzikan­ten zelf. Het moet wel klop­pen. In de Hot Club hebben we regel­matig voor dat mensen vra­gen of ze mee mogen doen met een jam­sessie. Daarop vra­gen wij dan: ‘ken je jazz?’ en als ze dan antwo­or­den dat ze zich op gevoel bij de sessie gaan aansluiten, moeten we direct uit­leggen: neen dat gaat niet. Dat werkt nu een­maal niet zo. Je moet de taal van jazz snap­pen. In een con­ver­sa­tie met Chinezen ben je er niets mee als je geen Man­dar­i­jns kan. Je kan daar niet zomaar gelu­id­jes begin­nen te mak­en en verwacht­en dat mensen je ver­staan. Maar eens dat je de taal kent, dan mag het zek­er. Ik ben voor­stander dat mensen een muzikale oplei­d­ing vol­gen. Zo kri­jg je de bouw­ste­nen tot muzikale cre­ativiteit en kan het gemakke­lijk­er zijn om je stem te vin­den en te ontwikke­len.”

Ik vind dat de gesub­si­dieerde cul­turele sec­tor in Bel­gië te weinig toewi­jd­ing heeft

Hoe zou u de jaz­zscène in Gent omschri­jven aan een stu­dent of buiten­staan­der?

“Gent biedt ongelooflijk veel mogelijkhe­den. Door de klein­heid van de stad, in tegen­stelling tot de rest van Vlaan­deren en Bel­gië, voel je een grotere door­dring­ing van ver­schil­lende gen­res. Je voelt ook in de Hot Club of Bar Lume dat veel muzikan­ten niet enkel met jazz bezig zijn, waar­door er aller­lei crossovers en fusions ontstaan. Het is niet ver­won­der­lijk dat er zoveel bij­zon­dere groepen uit Gent komen. Dit heeft te mak­en met plekken zoals de Hot Club, waar groepen als De Beren Gieren en Black Flower zijn ontstaan via jam­sessies waar mensen bli­jven exper­i­menteren. Het­zelfde gebeurt in de Mis­sy Sip­py, maar dan met blues. Het belan­grijk­ste is om oppor­tu­niteit­en te creëren en als je dat doet, komen er mooie din­gen uit.”

Voelt u een ver­schil tussen Gent en de rest van Vlaan­deren, bijvoor­beeld Antwer­pen of Brus­sel?

“Dat is per­soon­lijk, maar ik merk dat er in Antwer­pen of Brus­sel geen plek is zoals de Hot Club. Het is niet om mezelf te eren, maar ik voel dat echt. Brus­sel is er wel mee bezig, bijvoor­beeld de Sounds aan de Grote Markt. Het was mijn grote droom om met mijn ven­noot Peter Kin­na een Hot Club de Grand/de Brux­elles te mak­en, maar we hebben hier­voor niet genoeg energie meer over. Antwer­pen daar­ente­gen heeft meer jaz­zclubs, zoals De Muze en Hop­per, maar nie­mand durft echt de sprong te wagen om puur voor de muziek te gaan en die cen­traal te plaat­sen en com­plete stilte of aan­dacht te vra­gen. Dat is wat wij toe­val­lig wel doen, en miss­chien maakt dat net het ver­schil.”

Voelt u ups en downs in de jaz­zscène van Gent?

“Volk gaat er alti­jd wel zijn dus aan de pas­san­ten merk je het min­der. Je voelt het vooral bij de muzikan­ten. Er is sinds de coro­n­a­pan­demie ook veel veran­derd. Ik herin­ner me jam­sessies tot 8 uur in de ocht­end. Soms kwam de kuis­ploeg al langs en waren we gewoon nog bezig. De nieuwe gen­er­atie is vroeger door en pre­cies iets prak­tis­ch­er ingesteld.”

Als u vier Bel­gis­che jazzmuzikan­ten of bands, lev­end of overleden, zou moeten aan­raden aan een stu­dent, wie zou u dan kiezen?

“Djan­go Rein­hardt is een must. Hij is geboren in Bel­gië, speelde in de oude sti­jl, maar is zon­der twi­jfel een van de groot­ste genieën in de muziek. Van de lev­ende muzikan­ten zou ik zek­er Aka Moon aan­raden. Zij zijn nog alti­jd top, zow­el als groep als indi­vidueel. Ze bli­jven hun eigen lijn vol­gen, zijn muzikaal com­plex, en tegelijk groovy en boeiend. Er zijn zoveel goede muzikan­ten, dus het hangt natu­urlijk ook af van smaak en voorkeur. Ik zou Nathalie Lori­ers aan­raden, en ook Eve Beu­vens, die veel­belovend is op piano, en Alex Koo, die furore maakt. Daar­naast denk ik aan muzikan­ten waarmee ik graag speel, zoals Vik­tor Perdieus, die alti­jd muzikaal is. Voor wie van groovy jazz houdt, is Dish­wash­er een aan­rad­er. Gent biedt ongelooflijk veel mogelijkhe­den. Door de klein­heid van de stad, in tegen­stelling tot de rest van Vlaan­deren en Bel­gië, voel je een grotere door­dring­ing van ver­schil­lende gen­res.”

Soms kwam de kuis­ploeg al langs en waren we gewoon nog bezig

Hebben Hot Club en Bar Lume een soort van authen­ticiteit omdat jul­lie niet met sub­si­dies werken? Hebben jul­lie een heldere blik?

“Een heldere blik wel, maar een pijn­lijk heldere blik. We betal­en totaal te weinig aan onze muzikan­ten. De muzikan­ten weten dit, dus bli­jft het houd­baar. Maar wat wij onze muzikan­ten betal­en is al 15 jaar niet veran­derd. Het brood is op 15 jaar ver­dubbeld van pri­js. Dat is een sit­u­atie waar ik het zeer moeil­ijk mee heb. Ik ben nog alti­jd op zoek naar hoe ik dit kan oplossen, want alles wordt duur­der, behalve de winst die je maakt. En alle muziek wordt betaald met die winst. Het brengt absolu­ut niet op, de muziek. Je moet het doen uit toewi­jd­ing. Je moet trouwens alles in het lev­en doen uit toewi­jd­ing. Soms niet, soms moet je afschuwelijk werk doen, maar dat moeten wij ook doen. Dat is dan weer een toewi­jd­ing aan het lev­en. Ik vind dat de gesub­si­dieerde cul­turele sec­tor in Bel­gië te weinig toewi­jd­ing heeft. Niet meer wil afzien, niet meer durft af te zien voor waar ze in geloven. Ik denk niet dat hun geloof niet juist is, maar dat ze het gewoon niet doorhebben. Als je muzikan­ten vraagt om te komen spe­len voor 200 euro per muzikant, wat wij niet eens kun­nen dromen, dat zijn bedra­gen… Wij betal­en 75 euro per muzikant. Dat durf ik te zeggen. Maar in de gesub­si­dieerde sec­tor vind ik dat muzikan­ten op zijn minst 400 euro zouden moeten kri­j­gen voor een optre­den. Maar dat vin­den ‘zij’ dan te veel. Onder­tussen wel rij­den met een auto van meer dan 50.000 euro ‘op de zaak’ gesub­si­dieerd met het ‘cul­tu­ur­bud­get’ … De toewi­jd­ing is dan ver­wron­gen.”

“Nog één raad aan uw lez­ers: durf te lev­en. Dat is moeil­ijk, zeer moeil­ijk. De enige reden dat ik dat kan is, omdat ik muzikant was en opge­groeid ben zon­der te weten wat ik de vol­gende maand zou ver­di­enen. Het is gemakke­lijk voor mij om dat te zeggen omdat ik die bouw­ste­nen heb meegekre­gen, maar het is moeil­ijk als je dat niet meekri­jgt. Durf te lev­en, riskeer te lev­en. Anders eindi­gen we (zoals nu met AI…) alle­maal in een vak­je achter een bureaut­je.”

 

 


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *