Een bloem voor de onzichtbare handen (editie)


Door

Archief

De voorbije weken kwam ons land tot stilstand, maar zij werkten voort, de onzichtbare en vaak ondergewaardeerde handen die de machine draaiende houden. Getuigenissen van de boeren die voortploegden: een kleine bloemlezing.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 26/03/2020 – 23:30 door Mick Menu

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Een bloem voor de onzicht­bare han­den

Lieselotte, ver­pleeg­ster-stu­dente

“Op de dienst lachen we er vaak mee dat we smetvrees aan het ontwikke­len zijn, maar iedereen doet zijn uiter­ste best om de ver­sprei­d­ing van het virus tegen te gaan. Zelf heb ik geen schrik om besmet te wor­den, wel om mensen te besmet­ten. Het risi­co houdt me echter niet tegen, inte­gen­deel. De dri­ve is net grot­er gewor­den, want meer dan anders maak je echt het ver­schil. Een glim­lach, een dankuwel, het zijn kleine din­gen, maar ze mak­en echt een wereld van ver­schil. Als een patiënt op het einde van een nacht­shift me zegt dankbaar te zijn voor de zorg, doet mij dat meer deugd dan een span­doek.

Ik verwacht niet dat we alti­jd voor­rang kri­j­gen tij­dens het winke­len, maar ik hoop dat de over­heid zich inzet om onze job werk­baar te houden

We zijn alti­jd al frontstri­jders geweest. Daar­door voelt het plotse applaus ook wel wat dubbel en kun­st­matig. Ik hoop dat na deze peri­ode de mensen ons nog met even­veel respect zullen behan­de­len. Ik verwacht niet dat we alti­jd voor­rang kri­j­gen tij­dens het winke­len. Wel hoop ik dat de over­heid zich inzet om onze job werk­baar te houden. Jaar na jaar merk je hoe de werk­druk toe­neemt.  Ik begri­jp zek­er dat de kosten in de gezond­hei­d­szorg ook bli­jven toen­e­men, maar een sit­u­atie waar­bij je meer tijd besteedt aan admin­is­tratie dan aan de zorg zelf, komt nie­mand ten goede.”

Didi­er, slager

“We lat­en nog maar een max­i­mum aan­tal klanten in de winkel en zor­gen er ook voor dat ons per­son­eel goed bescher­md is. Ze dra­gen mond­maskers, wassen hun han­den geregeld met handgel en proberen zoveel mogelijk onder­linge afs­tand te houden, wat in een slager­ij niet alti­jd evi­dent is. Om het con­tact met klanten zo miniem mogelijk te mak­en, hebben we plex­i­glas aan de kas­sawand gemon­teerd.

Onze klanten weten onze genomen maa­trege­len erg te appre­ciëren. Vooral omdat deze al in het begin van vorige week genomen zijn, een moment waarop nog niet veel andere winkels dat deden. Wij bli­jven open voor onze klanten. We willen hen nog alti­jd graag van hun dagelijkse voed­ing voorzien. Het bli­jft druk, dus wij bli­jven open. Als zelf­s­tandi­ge heb je sowieso niet echt een andere optie dan te gaan werken en de zaak zo lang mogelijk draaiende te houden. Het is een beet­je drukker gewor­den, maar dan maak je gewoon maar wat meer!”

Johan, medew­erk­er Kras vzw, armoedeon­der­s­te­un­ing in Gent

“Kras vzw is een koe­pelor­gan­isatie waar­toe acht­tien autonome werkin­gen behoren, elk met hun spec­i­fieke focus. Op dit moment liggen de activiteit­en van al onze werkin­gen stil, behalve de voed­sel­s­te­un die we bieden aan mensen in armoede. Veel van onze vri­jwilligers behoren tot de risicogroepen. Zij bli­jven zoveel mogelijk thuis en wor­den ver­van­gen door tijdelijke vri­jwilligers. 

Waar we van geschrokken zijn, is dat de voed­sel­s­te­un voor een aan­tal van de mensen echt zo wezen­lijk is

We ken­nen de nood van de mensen en weten dat we in een cru­ciale sec­tor werken. Vanu­it onze vri­jwilligers­men­tal­iteit vin­den we het vanzelf­sprek­end dat we verder werken. We kun­nen mensen niet in de steek lat­en op het moment dat de nood hoog is. Waar we van geschrokken zijn, is dat de voed­sel­s­te­un voor een aan­tal van de mensen echt zo wezen­lijk is. Eigen­lijk is onze aan­pak een vorm van nood­hulp die niet zou moeten bestaan, als alle mensen over vol­doende finan­ciële mid­de­len beschik­ten om in hun eigen lev­en­son­der­houd te voorzien.”

Koen, leerkracht

“Vroeger maak­te ik al veel gebruik van ICT, wat de over­gang naar dig­i­taal les­geven wat verge­makke­lijk­te. Dankz­ij Mes­sen­ger sta ik in recht­streeks con­tact met mijn directe collega’s en dat doet me veel deugd. Ik denk dat een min­der­heid van hen nog nooit echt met dig­i­tale leer­mid­de­len had gew­erkt, maar ik ben onder de indruk van hun aan­pass­ingsver­mo­gen en flex­i­biliteit. 

Vorige week ver­sch­enen er een paar columns waarin geklaagd werd over het vele werk dat leerkracht­en geven aan leer­lin­gen. Ik wil niet dat mijn leer­lin­gen door het coro­n­avirus een achter­stand zouden oplopen. Het is onze taak om ervoor te zor­gen dat leer­lin­gen te allen tijde goed onder­wi­js kun­nen kri­j­gen. Les­geven is nog steeds mijn roeping en daar heeft het coro­n­avirus niet veel aan veran­derd. 

Iedere ramp heeft meestal een aan­tal goede gevol­gen. Ik hoop dat de over­heid zal inzien dat je niet onges­traft de zorg­sec­tor kunt bli­jven uitk­le­den met besparin­gen. Ik hoop dat de kiez­ers ook zullen stem­men voor een nieuwe gen­er­atie politi­ci die het alge­meen belang voorop­stellen in plaats van het belang van hun par­tij of belan­gen­groep.”

Mar­tin, land­bouw­er

“De huidi­ge gebeurtenis­sen hebben een grote invloed op de wereld­markt, iets waar wij als lokale land­bouw­er machteloos tegen­over staan. Maar de beesten staan er nog alti­jd en we bli­jven ze dan ook dag in dag uit ver­zor­gen. Op dit moment zijn de pri­jzen redelijk onzek­er, maar dat maakt me op zich niet uit. De lente is op komst en het werk bli­jft onophoudelijk komen. Als land­bouw­er ben ik me bewust van de belan­grijke rol die wij spe­len in de con­sump­tieketen, al lijkt onze mede­mens dat niet alti­jd te besef­fen. Tegen­wo­ordig kri­j­gen we al eens wat meer com­pli­men­t­jes, hopelijk onthouden de mensen dat na de cri­sis. 

Zoals alti­jd hopen we dat we gezond bli­jven, coro­na of niet. Mijn vrouw werkt in de zorg­sec­tor, wat zow­el een risi­co inhoudt voor ons gezin als voor het bedri­jf. Ik zeg alti­jd tegen mijn kinderen dat ze goed moeten sparen, want er zijn nog maar weinig zek­er­he­den in het lev­en.”

Marc, onder­houd tanksta­tions

“Mijn werk is gro­ten­deels onveran­derd gebleven: pom­pen kuisen, bladeren harken, groen snoeien, vuil­bakken leg­en, het ter­rein met hoge druk afspuiten. Een opmerke­lijke vast­stelling is dat Vlamin­gen duidelijk banger zijn en de mensen in Wal­lonië net vrien­delijk­er.

Er wordt eigen­lijk best weinig reken­ing gehouden met ons. Ik kom met veel pub­lieke voor­w­er­pen in aan­rak­ing en toch wor­den we niet van desin­fecterende handgel voorzien door het bedri­jf. Dat is toch een min­i­male en noodza­ke­lijke inspan­ning. De scholen gaan dicht, bureau­jobs wor­den thuis verdergezet, ambtenaren moeten thuis bli­jven om besmet­ting zoveel mogelijk te ver­mi­j­den, enzovoort. Mogen wij dan wel coro­na kri­j­gen? Ik ben uitein­delijk ook geen ver­pleger of vuil­nisophaler. Het is natu­urlijk wel dubbel, want ik kan ten min­ste nog gaan werken, in plaats van ver­plicht thuis te zit­ten en der­tig pro­cent min­der loon te kri­j­gen. Als ik deze peri­ode thuis had moeten bli­jven, dan was dat niet zo erg geweest. Er zijn genoeg kar­weit­jes die thuis ook nog eens opgek­napt moeten wor­den.

Eén voordeel: de files zijn zo goed als verd­we­nen, daar ver­lies ik dus alvast geen tijd meer mee.”


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *