Een bloemlezing van Film Fest Gent week 2


Door

Archief

Ook in zijn 50e levensjaar heeft Film Fest weer heel wat moois in petto. Lees hier een selectie door onze redactie uit de tweede week van Film Fest Gent.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 27/10/2023 – 11:21 door Rex Ver­don­ck­N­i­na De NeveAnaïs Vanass­che

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

‘Die The­o­rie von Allem’ ook wel ‘The Uni­ver­sal The­o­ry’ is een mys­tery thriller van de Duitse regis­seur Timm Kröger. De film is, op één scène na, volledig zwart-wit, wat per­fect aansluit bij het feit dat dit een ‘neo-noir’-film is. Zo kon­den het bevan­gende plot en de mys­terieuze femme fatale niet ont­breken.

In 1962 gaat doc­tor­aat­stu­dent Johannes (gespeeld door Jan Bülow) samen met zijn pro­mo­tor naar een natu­urkun­de­con­gres over kwan­tum­me­chan­i­ca, hoe kan het ook anders. Een­maal aangekomen in een hotel in de Zwit­serse Alpen, blijkt dat de gast­sprek­er niet is komen opda­gen. Johannes besluit er dus maar verder te werken aan zijn the­sis, die ook over kwan­tum­me­chan­i­ca en de mogelijkheid tot mul­ti­ver­sa gaat. Onder­tussen leert hij er Karin (gespeeld door Olivia Ross) ken­nen. Een geheimzin­nige vrouw die meer over hem lijkt te weten dan mogelijk zou mogen zijn vol­gens de wet­ten van de fys­i­ca. Even lat­er wordt een van de con­gresle­den dood teruggevon­den, ver­vol­gens verd­wi­jnt ook Karin spoor­loos. Johannes’ lev­en neemt na die reeks vreemde gebeurtenis­sen een obsessieve wend­ing. Het enige waar hij zich nog mee bezig houdt, is Karin zoeken en die onbe­gri­jpelijke voor­vallen daar in de Alpen proberen te begri­jpen. 

De regis­seur weet een typ­is­che ‘film noir’-atmosfeer te creëren met de nodi­ge clichés, zon­der daar­voor ono­rig­i­neel te zijn. Extra cred­its gaan naar de Spaanse com­pon­ist Diego Ramos Rodríguez. De score die hij com­poneerde voor de film sluit naad­loos aan bij de sti­jl en speelt zek­er een rol in het creëren van die atmos­feer die zich zo moeil­ijk in woor­den laat uit­drukken. Zijn ervar­ing met de recon­struc­tie van muziek voor oude stille films zal daar zek­er een rol in gespeeld hebben. Deze film ver­di­ent zek­er een plaats in het lijst­je van iedere ‘film-noir’-liefhebber.

Het vampier­film­genre is breed en gaat van ‘Drac­u­la’ tot ‘Twi­light’, maar Ari­ane Louis-Seize, de regis­seuse en sce­nar­ioschri­jf­ster van ‘Vam­pire human­iste cherche sui­cidaire con­sen­tant’, slaat met haar film een andere weg in. De titel is een mond­vol en betekent, vrij ver­taald, zoveel als ‘menslievende vampi­er zoekt gewil­lige zelf­mo­or­de­naar’. Hij wordt op de site van Film Fest Gent omschreven als een ‘vamp-com’, wat de lad­ing zo ongeveer dekt. Een vampieren­film met een gezonde dosis humor die niet komt van een glin­sterende Robert Pat­tin­son, maar wel van een steen­goed sce­nario, de geknipte muziek en per­fecte tim­ing.

De hoek­tanden van Sacha, in de film meester­lijk ver­tolkt door Sara Mont­petit, komen er maar niet door. Het helpt niet dat ze liev­er bloed drinkt uit een zak­je dan vers van de bron. Om haar met haar prob­leem te helpen, sturen haar oud­ers haar naar haar nicht, Denise, die haar moet leren jagen. Sacha ont­moet Paul, een jon­gen die worstelt met zelf­mo­ordgedacht­en. Al snel komen ze tot een plan: Sacha heeft bloed nodig en Paul wil ster­ven, dus beslist hij haar te helpen door zijn bloed aan haar af te staan. Sacha wil voor ze hem bijt wel Pauls laat­ste wens vol­bren­gen. De twee tieners, al is de ene al ruim in de zes­tig, trekken er dus op uit om pes­tende klasgenoten en een leerkracht of twee nog eens te grazen te nemen.

De film com­bi­neert een donker kleuren­palet en the­ma met een lichte humor. Het resul­taat is een com­ing-of-age-film waar een hele cin­e­maza­al col­lec­tief mee lacht en mee huilt. Sachas worstelin­gen met opgroeien en haar eigen weg kiezen, een die haar fam­i­lie niet alti­jd begri­jpt of appre­cieert, is een ver­haal waar iedereen zich aan kan spiege­len. Al is het dan miss­chien met iets min­der bloed.

Kon­ing Edward VII zei het al in 1902: ‘de cam­era is een fan­tastis­che machine’. Dat dacht­en ook regis­seurs Max­im­i­lien Van Aertryck en Axel Daniel­son, en daarom maak­ten ze er een doc­u­men­taire over. Van het prille, hoopgevende begin vol kansen, naar de cam­era van­daag, met din­gen zoals de bestorm­ing van het Capi­tool en deep­fakes. ‘And the King Said, What A Fan­tas­tic Machine’ brengt een totaalplaat­je van het lev­en van de cam­era.

De film is uit­gew­erkt in de vorm van een vrij eclec­tis­che col­lec­tie van scènes. Het gaat van een foto van fotografen die een foto nemen van een dood kind na de aard­bev­ing in Haïti, naar Belle Del­phine die uit de doeken doet waarom ze een account op Only Fans aan­maakt. Het lijkt alle­maal een beet­je lukraak gekozen, maar toch zit er een rode draad in de film. Het zijn alle­maal beelden die je doen nadenken over de manier waarop menselijk gedrag veran­dert wan­neer er een cam­era in de buurt is. Het leuke is dat er vrij voor ruimte voor inter­pre­tatie is overge­lat­en. De film stelt vooral één belan­grijke vraag: “Wat gebeurt er wan­neer we mas­saal bloot­gesteld wor­den aan een ein­de­loze stroom beelden die alle­maal stri­j­den voor onze aan­dacht?”

 

 


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *