Een smeltkroes van extremen: H A S T


Door

Archief

Wat begon bij een jazzopleiding, een verleden aan rock- en metalrepertoires en grenzeloos jammen, eindigde in het collectief H A S T. Een amalgaan van op jazz gebaseerde improvisaties, minimalistische noise, alsook een sterke vriendschap en uren plezier. Hoe de creatie van dat experimenteel improviseren in zijn werk gaat, legt Rob Banken, boegbeeld van H A S T, ons uit.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 29/04/2019 – 11:12 door Vin­cence De GolsElise Maes

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Impro­visatie spreekt niet voor zich. Niet alleen lijkt het elka­ar aan­voe­len gecom­pliceerd, maar ook het vasthouden van goede resul­tat­en lijkt niet evi­dent. “Daar gaat het dan ook niet om,” vezek­erde Rob ons. “Impro­visatie gaat om de muzikale belev­ing. Het gaat om het goede gevoel erna, het gevoel van een sub­liem moment te kun­nen vasthouden, en er achter­af met je ban­dle­den met plezi­er op te kun­nen terugk­ijken.”

Indi­estyle type­erde het gelu­id van H A S T met de woor­den: ‘impro­visatie als fun­da­ment en exper­i­ment als lei­draad’. Von­den jul­lie dit een goede samen­vat­ting?

“Absolu­ut, impro­visatie ligt echt aan de grond­slag van de groep. Ieder van ons heeft een jaz­zo­plei­d­ing genoten en daar staat impro­vis­eren cen­traal. Daarin leer je ver­schil­lende sti­jlen toepassen, in tegen­stelling tot iedereen die denkt dat ‘je gewoon maar wat doet’: impro­vis­eren is een erg onder­bouwde leer. Soms word je wel ver­rast puur door de fysiek van een instru­ment. Door het op een com­pleet andere manier dan waar­voor het gemaakt is te bespe­len, kan er iets totaal onverwachts mee gebeuren waar­van je denkt: ‘Hé, dit is echt cool,’ en dan kan je daarop verder bouwen.”

Thomas Geuens

Had­den jul­lie van bij het begin al een con­creet idee waar jul­lie met de band naar­toe wouden?

“We hebben vrij lang gezocht naar wat de stem van H A S T zou wor­den. Voor mij was het wel duidelijk dat ik Artan (Buleshkaj, red.) en Roe­land (Celis, red.) naast elka­ar wou zetten. Ik kom uit het rock­genre waar twee gitaren de norm zijn, en dat wilde ik ook in deze groep. Met het ver­schil dat we niet zouden werken met één rit­me­gi­t­arist en één solist: ze zijn even­waardig, ook al hebben ze een totaal ver­schil­lende sound en manier van spe­len. Qua sti­jl ging dat eerst van zware rock tot bij­na met­al­riffs naar min­i­mal­is­tis­che muziek en sound­scapes. Dat werd op den duur zo’n vage men­gel­moes, dat we ons daar­door begin­nen afvra­gen zijn waar H A S T eigen­lijk voor stond. En vooral: hoe we die uiter­sten, die extremen bin­nen muziek, toch kon­den vereni­gen met elka­ar.”

“Het was toen we onze plaat effec­tief opna­men in de stu­dio bij Koen Gisen, dat alles per­fect op zijn plaats viel. Toen dacht iedereen exact het­zelfde: dit past écht. Door die zoek­tocht hebben we een heel sterk con­cept gekre­gen, vind ik zelf. We hebben een eigen gelu­id kun­nen creëren, dat is ontzettend leuk. Hoe meer we spe­len, hoe meer die sound nog gebald wordt naar de kern: dit is hoe H A S T klinkt, dit is wie we zijn.”

“Die extremen strekken zich zo ver uit. Dat is de lijm van de band”

De groeps­dy­namiek lijkt ons ook niet onbe­lan­grijk.

“Het zijn alle vier schat­ten van mensen, een dreamteam om mee samen te werken. Onze per­soon­lijke sound zit ook zo enorm ver­w­even in die muzikale belev­ing, die extremen strekken zich zo ver uit. Dat is de lijm van de band.”

Daar is Ele­gy dus uit voort­gevloeid. Tevre­den over die eerste plaat?

“Ik denk we alle vijf best fier zijn op hoe die eruit is gekomen. Het is alti­jd wel even in span­ning afwacht­en hoe het pre­cies onthaald wordt bij het pub­liek, en of het ver­haal dat we willen bren­gen ook overkomt zoals we het bedoeld hebben. Uitein­delijk bli­jft zo’n album als je eigen kind dat je com­pleet naakt de buiten­wereld instu­urt en waar­van je zegt: ‘Hier, beo­ordeel maar.’ Ik denk vooral dat het duidelijk overkomt, onze plaat. Dat onze bood­schap wel aankomt bij mensen.”

In hoev­erre zijn de num­mers op de plaat spon­taan tot stand gekomen? Bestaat Ele­gy enkel uit vaste tracks of horen we ook impro­visaties?

“We hebben bewust in de stu­dio de tijd genomen om de plaat op te nemen, zodat we op bepaalde momenten com­pleet kon­den impro­vis­eren. Daar hebben we dan een aan­tal frag­menten uit gefil­terd. Op Impro begon iemand gewoon een riff te spe­len en dat num­mer is er onverwachts zo uit gekomen. Dat lukt ook niet alti­jd even goed, uit­er­aard. Maar we merken wel dat we alti­jd samen een weg vin­den door het impro­vis­eren heen.”

Mak­en jul­lie live ook veel ruimte voor impro­visaties? Elk om beurt of als kwin­tet, of zelfs bin­nen vaste num­mers?

“Alle num­mers op Ele­gy lenen zich daar wel toe. Er is alti­jd plaats voor iemand om iets uit te proberen en het samen­spel op zijn manier span­nend te houden, die ruimte voor impro­visaties is relatief breed. Op het podi­um proberen we daar dus ook con­tinu een weg in te vin­den. Cyrille (Ober­müller, red.) speelt dan bijvoor­beeld een geheel nieuwe bas­riff, die wij niet verwacht had­den, maar waar­door iedereen wel op het pun­t­je van zijn stoel zit en con­stant denkt: ‘Hoe kan ik daarop inpikken om het nog inter­es­san­ter te mak­en?’ Die bli­jvende span­ning zorgt dik­wi­jls voor bij­zon­der leuke impro­visatiesessies.”

“Impro­vis­eren is deel van een spec­i­fiek moment. Dat maakt zulke impro­visatiesessies kost­baar”

Stel: jul­lie spe­len een fenom­e­naal impro­visati­es­tuk. Vind je het jam­mer dat zo’n momenten niet bewust wor­den opgenomen?

“Nee, dat maakt het zelfs nog plezan­ter, want dat was onderdeel van een spec­i­fiek moment. Wie erbij was, had geluk dat moment mee te mak­en. Dat maakt zulke impro­visatiesessies kost­baar. Vaak betreurt men die ver­ganke­lijkheid van impro­vis­eren, maar het gevoel van een leuke impro­visatie gespeeld te hebben neem je alti­jd mee naar huis.”

Miles Davis brak met zijn album Bitch­es Brew des­ti­jds volledig met tra­di­tionele jazz en ruilde die in voor elek­trische instru­menten en onbeperkt impro­vis­eren. Heeft jul­lie muziek ook die bedoel­ing?

“Nee, absolu­ut niet. Ik kom uit die sterke jazz-achter­grond en luis­ter dus ook graag naar die muziek. Toen ik nog jazz studeerde, genoot ik erg van die oude stem­men en greep ik er vaak naar terug. Het is ook belan­grijk om te weten dat onze muziek is gemaakt in die jaz­zcon­text en dat staat los van het feit of je die sound nu let­ter­lijk wil naboot­sen, of er iets nieuws mee wil mak­en. We willen dus absoulu­ut geen fuck you doen naar de tra­di­tionele jazz, inte­gen­deel zelfs. Wij zijn alle­maal ver­liefd gewor­den op die muziek en uit die liefde is H A S T voort­ge­groeid.”


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *