“Eén stem is niet zo sterk, meerdere stemmen zijn de kracht van de studentenraad”


Door

Archief

Een nieuw jaar, een nieuwe voorzitter van de Gentse Studentenraad. Dit jaar is het de beurt aan Sarah Van Acker, voormalige studentenvertegenwoordiger in de Raad van Bestuur. Wie is ze? Wat drijft haar? Wij haalden alvast onze innerlijke Paul Jambers boven voor het volgende interview.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 23/09/2018 – 15:56 door Linus Ver­meu­len­Daan Van Cauwen­berge

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Wat deed je in het stu­den­ten­leven voor­dat je voorzit­ter werd van de Stu­den­ten­raad?

Ik heb eerst Geschiede­nis ges­tudeerd. Vanaf mijn eerste jaar ben ik al terecht gekomen in de Stu­den­ten­raad van de Let­teren en Wijs­begeerte. Ik kende onze FSR al een beet­je, maar ik was geen verkozen stu­den­ten­verte­gen­wo­ordi­ger. Toen werd ik aange­spro­ken door mijn medestu­den­ten omdat ze drin­gend stu­den­ten zocht­en om te zete­len in de Fac­ul­teit­sraad, wat mij ongelooflijk leuk leek. Eerst dacht ik niet dat ik het zou kun­nen en dan waren er onverwachts een hele hoop andere kan­di­dat­en, maar ik heb een goede cam­pagne gevo­erd en ik ben toen dus verkozen. Ik ben lang actief geweest als fac­ul­taire stu­den­ten­verte­gen­wo­ordi­ger en daar­na ben ik ook opgekomen voor de verkiezin­gen voor de Raad van Bestu­ur, voor een man­daat van twee jaar. Ik ben al heel wat jaren stu­den­ten­verte­gen­wo­ordi­ger, ja (lacht). Ik heb mij ook alti­jd zeer betrokken gevoeld bij de Gentse Stu­den­ten­raad, dus toen er een nieuwe voorzit­ter verkozen moest wor­den heb ik mij kan­di­daat gesteld.

Soms voelde ik me een beet­je machteloos

Ik vind de Gentse Stu­den­ten­raad hét orgaan om stu­den­ten te bevra­gen en om de democ­ra­tie van de stu­den­ten verder uit te bouwen. Die democ­ra­tie is voor mij als stu­den­ten­verte­gen­wo­ordi­ger alti­jd heel erg belan­grijk geweest en dat hoop ik met de Gentse Stu­den­ten­raad nog uit te brei­den. Zo hoop ik alles grot­er en beter te kun­nen aan­pakken om zo steeds meer mensen te kun­nen betrekken. Stu­den­ten­verte­gen­wo­ordi­gers zijn er niet voor, maar mét de stu­den­ten.

Je bent actief geweest in veel orga­nen aan de UGent. Heeft dat een invloed gehad op de manier waarop je naar de uni­ver­siteit kijkt?

Goh, ik heb gezien dat de UGent heel diverse stu­den­ten, prof­fen en dus ook stu­den­ten­raden heeft. Soms was ik echt heel posi­tief ver­rast, bijvoor­beeld wan­neer bepaalde zak­en waar­van ik dacht dat ze nooit ver­wezen­lijkt zouden kun­nen wor­den toch luk­ten. Dat euforisch gevoel geeft er een posi­tieve dri­ve aan. Natu­urlijk ben ik ook af en toe cynisch, want niet alles lukt alti­jd. Op zulke momenten voelde ik mij machteloos. De stem van één stu­dent is namelijk niet zo sterk, maar de stem van meerdere stu­den­ten is de kracht van de Gentse Stu­den­ten­raad.

Er is een grote bureau­cratis­che last op ons komen te liggen

Waarom denk jij dat stu­den­ten vijftig jaar gele­den op straat kwa­men voor hun recht­en en hier tegen­wo­ordig niet zoveel meer om lijken te geven? 

Ik zou niet zeggen dat stu­den­ten er niets meer om geven. Ik zou eerder zeggen dat er een grote bureau­cratis­che last op hen is komen te liggen, wat het engage­ment zeer zwaar maakt. Dit is een vicieuze cirkel, want voor de mensen die toch opkomen als stu­den­ten­verte­gen­wo­ordi­ger is de werk­last ook zwaarder. Het is een dilem­ma aangezien stu­den­ten aan de ene kant steeds meer inspraak hebben gekre­gen in de orga­nen van onze uni­ver­siteit, maar dit aan de andere kant kadert in een bureau­cratisch sys­teem. Het is daarom dat de stu­den­ten een orgaan als de Gentse Stu­den­ten­raad nodig hebben, waar ze ook nog op meer informele wijze hun hart kun­nen komen luchti­gen, zon­der zich meteen formeel te verbinden aan een bepaald engage­ment.


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *