“Elke volgende stap was er altijd al, nog voor ik er klaar voor was”


Door

Archief

Overenthousiaste veertigers, gekoelde chocoladekoeken, wekelijkse geurfitness en oude Brugse kaas: Gentse comedian Lukas Lelie fileert de hete hangijzers van de 21ste eeuw.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 17/10/2020 – 15:06 door Arthur Jacob­sLu­na Nys

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Nadat hij zijn kat de kamer uit­stu­urt wegens een te grote inter­esse in de regen­jas van onze fotograaf, kun­nen we zon­der vrees voor een nieuw offen­sief plaat­sne­men rond de keukentafel. Hoewel Lelie op het podi­um zijn gêne graag cul­tiveert, vertelt hij zon­der schroom. “Fotografen zijn soms de hel voor mij”, beaamt Lelie. “Ik doe niet aan gekke bekken trekken of dansen on stage”. Zijn com­e­dyshows zijn gevuld met one­lin­ers en gaan over de banale din­gen des lev­ens. Bij ‘De Ide­ale Wereld’ (DIW) tovert hij sketch­es op tafel met een kri­tis­che onder­toon. Toch liggen die twee vol­gens hem niet ver uit elka­ar: “Bij DIW zit de satire vaak gewoon in het uit­gangspunt van de sketch. We lezen bijvoor­beeld iets in de krant en proberen dat dan om te draaien of uit te ver­groten. Zo kri­jg je de con­text van de sketch en dan vul je dat ook maar op met mop­pen die erin passen. Op die manier wordt de humor die je creëert uitein­delijk weer banaal. Het is niet dat wij daar intern uren­lang maatschap­pelijke debat­ten over voeren.”

Satire in the Digital Age

Die sketch­es wor­den op sociale media onthaald met een aanzien­lijke hoeveel­heid likes en shares, maar op tv gaat het er anders aan toe. “Enkele jaren gele­den was ik op een fuif in de Vooruit en gebeurde er wat ik al jaren hoopte dat er op straat zou gebeuren: ik werd aangeklampt door mensen over de sketch van de week ervoor. Het werd geor­gan­iseerd door Radio 1, dus het pub­liek bestond er voor­namelijk uit veer­tigers. Toen had ik pas echt door wie ons tv-pub­liek was. Ze zijn een pak oud­er dan de online-kijk­ers, maar uit­er­aard min­stens zo belan­grijk. De online fans kijken namelijk slechts hier en daar een video, maar geen volledi­ge aflev­erin­gen. Het voordeel daar­van is wel dat de film­p­jes die viraal gaan, net de hele goede zijn. De min­dere wor­den niet opge­merkt. Ik spreek niet voor mijn winkel, maar dat helpt het ima­go van DIW zek­er (lacht).”

“Soms is de tim­ing belan­grijk­er dan het tal­ent. Wees gewoon op de juiste plaats op het juiste moment!”

Lelie is aan­ge­naam ver­rast dat hij ook op per­soon­lijk vlak dig­i­tale suc­cessen boekt. Zek­er zijn YouTube-serie ‘Stan­daard Koekhan­del’, waar hij andere come­di­ans vraagt om hun favori­ete koek te recenseren, verkoopt als zoete brood­jes. “Ik vind het wel zot dat YouTube voor mij per­soon­lijk een gelijkaardig effect heeft als DIW. Dat begon heel klein, maar gaan­deweg wordt dat steeds bek­ender. Ik ga dat zek­er niet over­schat­ten, maar bij jon­geren slaat het toch wel aan.” Er is boven­di­en een nieuw seizoen van ‘Stan­daard Koekhan­del’ in aan­tocht. “Na ieder seizoen denk ik: ‘het is gedaan’. Maar uitein­delijk doe ik het gewoon te graag. Geen gebrek aan koeken in elk geval, en ook genoeg poten­tiële gas­ten.” De opnames coro­n­aproof lat­en ver­lopen blijkt wel een uitdag­ing. “Ander­halve meter afs­tand houden in de koeken­ray­on zou er te belache­lijk uitzien, dus heb ik 70 euro neer­geteld voor een plex­i­glas dat tussen mij en de gast kan staan. Het ziet er wel een beet­je uit als een poten­tieel moord­wapen, dus hopelijk lat­en ze me bin­nen. Dat zijn van die prak­tis­che details waar ik steeds van schrik als ik iets maak op eigen hout­je. Als ik bij DIW om iets vraag, staat het er gewoon twee uur lat­er.”

Van droom naar daad: het zit hem in de timing

Na zijn stu­den­ten­ti­jd aan het Roy­al Insti­tute for Cin­e­ma and Sound (RITCS) in Brus­sel was hij klaar om enkele jaren in de super­markt te werken en hier en daar wat stand-up te doen, maar het draaide anders uit. “Ik heb uitein­delijk maar drie maan­den in de Louis Del­haize gew­erkt. Daar­na won ik Humo’s Com­e­dy Cup en mocht ik begin­nen bij Woesti­jn­vis. Steven Mahieu zag me die avond bezig en vertelde mijn huidi­ge man­ag­er dat hij mij grap­pig vond. Zo had ik plots een man­ag­er. Mahieu nam mij ook mee als voor­pro­gram­ma voor zijn zaal­shows. Daar­naast maak­te ik samen met Sander Van­derveeren (oud-huis­car­toon­ist Scham­per, red.) en Timm Knaeps ‘Com­e­dy Karaoke’. Dat werd opge­merkt door Woesti­jn­vis en niet veel lat­er kon ik bij hen begin­nen. Het is na mijn stud­ies dus zeer snel gegaan. Elke vol­gende stap was er alti­jd al, nog voor ik er klaar voor was. Toen ik meteen na Com­e­dy Cup bij DIW begon, was dat zelfs te vroeg voor mij. Dat is ook de reden dat ik na één seizoen andere din­gen gedaan heb vooraleer ik ben terugge­keerd.” Zijn suc­cesver­haal lijkt dus niet een­voudig te kopiëren. “Inspi­ra­tionele raad voor begin­nende stand-ups heb ik niet meteen in de aan­bied­ing. Soms is de tim­ing belan­grijk­er dan het tal­ent. Wees gewoon op de juiste plaats op het juiste moment! Prachtig advies, hé! (lacht)”

Los Angeles aan de Leie

Lelie noemt zijn huidi­ge woon­plaats, Sint-Amands­berg, wel eens het Vlaamse Hol­ly­wood van de stand-up. “Ik ga dat bli­jven her­halen, dan komen de nieuwelin­gen vanzelf wel. Het epi­cen­trum van de Vlaamse com­e­dy ligt eigen­lijk in Antwer­pen, maar voor ‘Stan­daard Koekhan­del’ moest ik de mensen op een maandagocht­end tot in Sint-Amands­berg kri­j­gen. Daarom zocht ik ini­tieel vooral mensen uit de buurt. Zo kwam ik tot de vast­stelling dat heel wat come­di­ans, zoals Lieven Scheire of Gun­ther Lam­oot, vlak­bij wonen.”

“Ik heb nog opge­tre­den in de homes van de UGent, dat zou ik nog wel eens willen doen”

De Gentse stand-upscene con­cen­treert zich in de prak­tijk rond enkele cafés. “De Vil­la Vol­ta, dicht bij de Over­poort: dat is een plek waar de voor­bi­je tien jaar heel veel bek­ende stand-ups kwa­men. Sinds een goed jaar heb je ook de Roes Com­e­dy Club, meer in het cen­trum. Stand-up heeft door­gaans geen hip ima­go, maar daar bestaat het pub­liek ook alti­jd wel uit jonge mensen. Die zijn meestal echt moeil­ijk te bereiken.” Hij vin­dt een stu­den­ten­pub­liek echter zeer fijn. “Ik heb met Edouard De Prez en Sander Van­derveeren nog opge­tre­den in de homes van de UGent. Fabi­o­la, Ver­meylen, en ook in de Ther­mi­nal: dat was echt ambiance toen. We kwa­men de stu­den­ten voorzien van een hal­fu­ur blok­pauze. Dat zou ik nog wel eens willen doen.” Lelie heeft hoe dan ook een voor­liefde voor optre­dens in Gent. “Als je mij vraagt om voor een groot bedrag in Lim­burg te spe­len of gratis in Gent, dan kies ik Gent.”

Koeken, koeken, koeken

Dankz­ij zijn fas­ci­natie voor koeken werd hij door enkele fans tot ‘koeken­paus’ gedoopt. “Ik hou écht heel erg van koeken. Ik schri­jf nu aan een nieuwe zaal­show en die gaat ook weer over eten. Ik vraag me soms af of ik niet te veel op dezelfde nagel zit te klop­pen, maar uitein­delijk bli­jven er ook lied­jes over liefde gemaakt wor­den. Eten is een alomte­gen­wo­ordig the­ma, dat heel aan­wezig is in het lev­en van de gemid­delde mens.”

“Ik ruik nog steeds niets, maar blijk­baar is dat nor­maal”

Een tijd­je gele­den liep de Gentse come­di­an coro­na op. Hij kwam er niet onge­havend uit: “Ik ruik nog steeds niets, maar blijk­baar is dat nor­maal. Gelukkig heeft mijn smaakzin niet afgezien, anders zou ik moeten fak­en tij­dens ‘Stan­daard Koekhan­del’. Een bevriende huis­dok­ter vertelde me dat het nut­tig kan zijn om je geur te trainen zodat die sneller terugkomt, dus nu doe ik aan inten­sieve geur­fit­ness. Ik probeer toch wel een ritme aan te houden van om de twee dagen. Mijn vriendin ste­unt mij daarin. Vaak denk ik dat ik opnieuw kan ruiken, maar als ik een blinde test doe, valt die illusie meteen weer weg. Dan gok ik koffie, als het eigen­lijk oude Brugse kaas is.” Lelie zou ons de scoop van de wed­erge­boorte van zijn geurzin wel gun­nen, maar met zijn neus in de koffiepot bekent hij niets te ruiken.

Politiek correcte koeken

Onlangs kwam er naast de Leo ook de vrouwelijke vari­ant Lea op de markt, vol­gens som­mi­gen een teken van sek­sisme. “Ik begreep dat er iets rond te doen was, maar die koek was om geld in te zame­len voor ‘Think Pink’. Ik vond dat dus iets goeds. Per­soon­lijk vond ik het niet genoeg om sek­sis­tisch te zijn, maar mijn vriendin vond dat bijvoor­beeld wel.” Voor Lelie was het niet de eerste keer dat er maatschap­pijkri­tiek bin­nensloop in de koeken­ray­on.

“Vorig jaar had ik in Stan­daard Koekhan­del Wouter Deprez over de vlo­er en die koos Melo-cakes. We noem­den dat alle­bei con­se­quent Melo-cakes en uit­er­aard ston­den de com­ments vol met mensen die vroe­gen waarom het zo poli­tiek cor­rect moest. Anderz­i­jds waren er mensen in mijn omgev­ing die vroe­gen waarom ik die benam­ing niet aangekaart had. Ik vind dat niet nodig op zo’n moment. Wij waren gewoon over koeken bezig en dan word ik ver­weten dat ik een kans laat liggen om debat te voeren. We ston­den daar met twee mensen die daar al voor­bij waren. Je bent pas op dat vol­gende niveau als je dat gewoon niet meer hoeft te behan­de­len.”

Lang zal hij leven

Voor zijn der­tig­ste ver­jaardag heeft Lelie een ver­rass­ing in pet­to voor zijn collega’s bij DIW. “Het heet Kinder Cards en als je dat in je koelka­st legt… Dat is fan­tastisch, man. Krokant koek­je, choco­lade erboven en witte melkcrème erin. Op mijn ver­jaardag op de redac­tie ga ik hier echt mee knallen. Mensen gaan dat nog niet ken­nen. Ik ga mij daar echt pop­u­lair mee mak­en.” Het is in de koeken­wereld erg lastig om niet impli­ci­et reclame te mak­en voor die grote voed­selbedri­jven. “Dat is iets heel moeil­ijks, waar ik echt mee bezig ben. Het is uitein­delijk een merkenker­mis in de koeken­ray­on. Lotus, Kinder, Mil­ka: het kan niet op! Ik probeer daar niet in mee te stap­pen door het hopelijk vol­doende cynisch te mak­en op de juiste momenten. Ik probeer ook alti­jd te ver­melden dat koeken vergif zijn. Dat zou ik niet mogen zeggen als ik in de zak van de mar­ket­ing­molen zat.”

“Krokant koek­je, choco­lade erboven en witte melkcrème erin. Op mijn ver­jaardag op de redac­tie ga ik hier echt mee knallen”

Lelie is boven­di­en in het bez­it van weten­schap­pelijk bewi­js dat de merkgetrouwheid van koek­con­sumenten tanende is. “Twee jaar gele­den deed ik een exper­i­ment op de redac­tie met mijn ver­jaardag. Ik had Olé’s en Leo’s door mekaar gelegd en vroeg mij af welke er nu het eerste weg zouden zijn. Wat bleek? Ze waren alle­bei even pop­u­lair. Het is blijk­baar echt doorge­dron­gen dat het krak het­zelfde is. Voer dat exper­i­ment zek­er ook eens uit, zodat we meer data hebben.”


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *