“Europa se ha comido nuestro futuro”


Door

Archief

Bij de organisatie CATAPA konden studenten de eerste week van maart enkele lezingen bijwonen over actuele thema's in Latijns-Amerika. Eén daarvan was een lezing over de ecologische staat van Ecuador door Gloria Chicaiza, die zo vriendelijk was extra uitleg te verschaffen.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 12/03/2018 – 8:37 door Daan Van Cauwen­berge

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Ecuador is een land waar de meesten van ons waarschi­jn­lijk niet veel aan denken. Een beet­je wereld­vreemd­heid valt te vergeven; Ecuador is maar een klein land­je, dat toch bij­na tien keer grot­er is dan Bel­gië. Hier­door trap­pen we miss­chien soms in de val door te denken dat wat er in Ecuador gebeurt ons niks aan­gaat. Het belang van dit soort kleine grote lan­den is echter niet te onder­schat­ten. Sterk­er nog: de Europese economie draait op het ongeluk van lan­den zoals Ecuador. Iemand die hier alles over weet is de Ecuado­ri­aanse activiste Glo­ria Chi­caiza die voor een lez­ing van CATAPA was afgeza­kt naar het grote kleine Bel­gië.

Mijnen en bruggen

Als je kijkt naar de hoeveel­heid buiten­landse bedri­jven in Ecuador, zou je waarschi­jn­lijk niet geloven dat het land al jaren een links bas­tion vormt in het hart­je van Lati­jns-Ameri­ka. Net in deze ambiguïteit tussen neolib­er­al­is­tis­che maa­trege­len en social­is­tis­che kiez­ers begint Ecuadors prob­leem. “De ambiguïteit is inder­daad absolu­ut,” beaamt mevrouw Chi­caiza vol­mondig, “politi­ci hebben hun kiez­ers alweer bedro­gen.”

“Geen pro­gressieve linkse maa­trege­len, maar een mod­erniser­ing van het kap­i­tal­isme”

“Ecuador is een vrij arm land dat in de 20e eeuw voort­durend het slachtof­fer was van Amerikaans economisch impe­ri­al­isme. Van­daar doen de politi­ci die zich uit­spreken tegen dit impe­ri­al­isme het erg goed doen in verkiezin­gen. Toen die zoge­naamde linkse politi­ci echter geen geld von­den voor hun ‘pro­gressieve’ maa­trege­len, keer­den ze zich zon­der twi­jfe­len tot een andere groot­macht: Chi­na. Intussen loopt onze schuld bij Chi­na tot in de mil­jar­den euro’s aangezien de regering geld is bli­jven lenen om bruggen en scholen te bouwen. Daarom is het dus zo makke­lijk voor Chi­nese bedri­jven om in Ecuador op zoek te gaan naar min­eralen, en daar komt in essen­tie ons mijn­prob­leem van­daan. Meer dan de helft van het grondge­bied van ons land is nu in han­den van mij­nen of oliebedri­jven en de inheemse bevolk­ing wordt steeds armer.” Ze vat het goed samen als ik haar vraag naar die pro­gressieve maa­trege­len: “Dit zijn geen pro­gressieve linkse maa­trege­len, het is slechts een mod­erniser­ing van het kap­i­tal­isme, maar dan zon­der recht­vaardigheid en zon­der respect voor de natu­ur.”

Meer dan centen

Het prob­leem bli­jft echter niet beperkt tot de economis­che sec­tor, zoals Glo­ria ver­vol­gens ver­duidelijkt. “Het is geen uit­slui­tend economisch prob­leem, maar het vertrekt wel vanu­it economis­che inten­ties. Het is de log­i­ca van het kap­i­taal oftewel het kap­i­tal­isme dat zich bij ons uit in extrac­tivisme.” Extrac­tivisme is een economisch principe waar­bij een land door een ander land wordt beroofd van zijn natu­urlijke rijk­dom­men. Denk bijvoor­beeld aan de impe­ri­al­is­tis­che economieën die er alles aan deden om zo veel mogelijk winst uit hun kolonies te slaan (of te hakken in het geval van Bel­gië).

“Als Euro­pea­nen hun ver­ant­wo­ordelijkheid niet willen opne­men, helpen ze beter om hun eigen hachjes te red­den”

“De groot­ste prob­le­men zien we echter bin­nen het ecol­o­gis­che domein. De oor­spronke­lijke bewon­ers van Ecuador, los pueb­los indí­ge­nas, had­den een economie die reken­ing hield met de cyclis­che aard van de natu­ur. De buiten­landse bedri­jven put­ten de grond echter steeds sneller uit. Zo’n meth­ode is uit­er­aard onhoud­baar: dat een rechtli­jnige economie op een cyclis­che pla­neet niet werkt, snapt het kle­in­ste kind. Wat wij nu bijvoor­beeld waarne­men, is een grootschalige ont­boss­ing, een afname van onze bio­di­ver­siteit, een ontregeling van het kli­maat, een vervuil­ing van het water. Ga zo maar door.”

De erg­ste fac­tor bli­jft uit­er­aard de menselijke. “De mij­nen hebben geleid tot een groot menselijk dra­ma voor de inwon­ers van Ecuador. Steeds meer mensen zit­ten zon­der drinkbaar water, ter­wi­jl op enkele kilo­me­ters van hen de mij­nen met een kanon 500 000 liter water per uur afvuren. Dat gebeurt ter­wi­jl het recht op water zelfs is opgenomen in onze grondwet. De groot­ste slachtof­fers zijn zoals zo vaak de armen en los pueb­los indí­ge­nas. En dan te bedenken dat die laat­sten juist op zo’n cor­recte wijze omgin­gen met hun omgev­ing, dat is pure ontrecht­vaardigheid.”

“Dat een rechtli­jnige economie op een cyclis­che pla­neet niet werkt, snapt het kle­in­ste kind”

Son de todos

Wie hoopte op een hap­py end­ing moet ik teleurstellen. “Er zijn geen directe alter­natieven. Op kleine schaal is het mogelijk het land te bew­erken, zoals los pueb­los indí­ge­nas ons nog alti­jd tonen, maar op grote schaal is dit economis­che mod­el van uit­putting sim­pel­weg niet houd­baar. Onze pla­neet stevent langza­am af op een onon­tkoom­bare cri­sis. Als Euro­pea­nen en Amerika­nen hun ver­ant­wo­ordelijkheid niet willen opne­men voor het extrac­tivisme dat zij met hun los­bandig con­sumeren intact houden, kun­nen ze ten min­ste mee­helpen aan een betere toekomst om hun eigen hachjes te red­den. We hebben nu een­maal maar één pla­neet.”


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *