Ge zijt vree tof, voor nen ‘Ollander

Eline

Elke keer is het weer zover. Je zou denken dat het went na ruim vier jaar in Gent stud­eren en toch bli­jft het steken, die Hol­lan­der-opmerkin­gen. Nee, hier geen eas­i­ly offend­ed mil­lenial: ik kan tegen een grap­je. Sterk­er nog, ik ben vaak degene die de Ned­er­land­sheid belache­lijk maakt. Om de lach­ers op de hand te kri­j­gen, ma bajaat, maar ook omdat er nou een­maal veel te lachen valt: onze obsessie met fiet­sen, dat gekke accent met die ‘G’, woor­den als ‘vet leuk’, ‘pin­nen’ en ‘tosti’, de voor­liefde voor schelden met ziek­tes. Spraakver­war­rin­gen resul­teren in grap­pige sit­u­aties: toen ik voor het eerst in de Brug om patat­jes vroeg, was ik teleurgesteld dat ik gekook­te aar­dap­pe­len kreeg, in plaats van fri­et­jes. Ook keek ik raar op toen iemand mij com­pli­menteerde over mijn ‘schone bot­ten’, wist ik veel dat hij ‘mooie laarzen’ bedoelde. En ‘’ik heb gepoept in mijn tent’’ heeft in Ned­er­land ook een andere beteke­nis.

Maar elke keer loop ik ook tegen een muur van Hol­lan­der-haat aan: als Hol­lan­der ben je een beet­je kut, tot­dat het tegen­deel bewezen is. Waarom vaak die opmerkin­gen met veni­jnige onder­toon? In het begin zijn ze grap­pig, na een tijd gaan ze verve­len. Het zal voor andere Ned­er­landse stu­den­ten in Gent vast bek­end klinken. Ik betrap mezelf daarom op vla­gen van  bit­ter­heid.  Dat is niet eerlijk voor mijn Vlaem­sche Vrinden: al mijn vrien­den in Gent zijn Vlamin­gen, om wie ik veel geef, en die alle­maal een plek­je in mijn hart hebben ver­wor­ven. Zelfs een Vlaams lief includ­ed!

“Jul­lie zijn beleefd, ges­loten en stil. Wij zijn lomp, direct en luid”

De hoof­dreden dat jul­lie ons zo irri­tant vin­den, is waarschi­jn­lijk onze luidruchtigheid. We hebben over alles een mening, die direct verteld moet wor­den. Dat komt invasief over, soms zou je zo’n luidruchtige Hol­lan­der het lief­st een djoef van de week geven. Maar het onbe­grip is er ook van onze kant: wij kijken naar jul­lie op een pater­nal­is­tis­che manier en zien Vlamin­gen vaak als die schat­tige dom­meriken met dat lieve accent. Bel­gië is voor Ned­er­lan­ders niet zo vanzelf­sprek­end. Jul­lie hebben zes regerin­gen, wij maar een. Jul­lie hebben drie offi­ciële tal­en (haha, Oost­kan­tons), wij maar een. Jul­lie zijn mas­saal lid van jeugdbe­weg­in­gen, bij ons is dat voor nerds. Woor­den als blaf­fe­tu­ur, klut­ters en remork zijn ons onbek­end. Jul­lie zijn beleefd, ges­loten en stil. Wij zijn lomp, direct en luid.

Maar zou het niet fijn zijn als we wat meer open­staan voor elka­ar? We zouden elka­ar zoveel leren: Vlamin­gen kun­nen meer open en direct zijn, Ned­er­lan­ders daar­ente­gen kun­nen beleefder zijn en meer aan­dacht best­e­den aan eten in plaats van kroket­ten uit de muur halen. Qua trot­sheid valt er ook wat te leren: Ned­er­lan­ders zijn té trots op hun kleine land­je, de meeste Bel­gen weten niet eens wan­neer hun Kon­ings­dag is.

Clichés bestaan omdat ze meestal klop­pen. Ikzelf ben een slecht voor­beeld: ik haat kaas, ik ben klein en niet blond, mijn oud­ers hebben geen car­a­van en ik heb wél een goede muzieks­maak. Alles wat ik zeg, gaat met mijn Rand­stadac­cent, dat wel. Maar moeten we die vooro­orde­len in de weg lat­en staan van elka­ar beter te leren ken­nen? Het is zonde om een muur op te wer­pen voor alles wat anders is. Het is toch veel leuk­er als we lekker gezel­lig doen? Willen we dat afspreken? De meeste Hol­lan­ders bedoe­len het goed hoor, geef die gekkies een kans, het zijn ook maar mensen. Je zal zien dat som­mi­gen best leuk zijn. Voor een Hol­lan­der.