Gent Jazz dag 10: een tornado aan afficionado’s


Door

Archief

Hoewel geen enkele artiest van de tiende dag van Gent Jazz gelabeld zou worden als jazzmuzikant, hadden ze allemaal wel een fenomenaal talent gemeen. Dat, en hun uitgesproken bewondering voor de slotact van de avond.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 18/07/2025 – 15:56 door Robin Chan

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Verwelkomende synths

Aangekomen op de Bijloke­site wer­den bezoek­ers tot het hoofd­podi­um gelokt door uitn­odi­gende syn­th­pads van Leif Volle­bekk. De schrale mul­ti-instru­men­tal­ist opende de fes­ti­valdag met intieme songs, gebouwd op een onder­grond van synths waar­boven hij zong, piano- en gitaarsolo’s speelde, soms alle­maal tegelijk­er­ti­jd. De zaal stond op dat vroege uur miss­chien niet vol, maar de sound van de band wist de lege ruimte te vullen en ons hele­maal op te lat­en gaan in de War On Drugs-meets-coun­try­w­ereld van Leif.

Har­monie en melodie wer­den de deur uit­ge­gooid en ver­van­gen door rauwe gitaark­lanken en Spaanse zin­nen geroepen door Igna­cio Sal­vadores met Gal Go. Dit werd snel een beet­je repeti­tief, maar wan­neer hij zijn sax­o­foon boven­haalde, opende er pre­cies een nieuwe wereld waar hij dezelfde rauwe emotie pre­sen­teerde met ingewikkelde sax­o­foonzin­nen.

Daria

De vol­gende band is moeil­ijk om een sti­jl op te plakken. Mount Kim­bie leeft op een zadelpunt van gen­res. Hun optre­den ste­unde hevig op rit­mis­che synths maar werd geregeld gemengd met gitaar in hun recen­tere num­mers. Daar­bij durfde de drum­mer ook eens ste­vig door te spe­len wat een opval­lend bom­bastis­che set creëerde voor een band met een rustige discografie.

Anna speelde de set miss­chien, maar de ziel van Hen­drix nam haar voor de eerste helft ervan over

Als brug tussen Mount Kim­bie en de vol­gende hoofd­podi­u­mact werd The Night Club ingeroepen. Dit kwin­tet bracht veel ambiance naar het kleine open­lucht­podi­um met hun funk geïn­jecteerde punkmuziek en wist het pub­liek hier­mee te van­gen tot de vol­gende arti­est.

Gitaarafficionado’s

Anna Calvi speelde de set miss­chien, maar de ziel van Jimi Hen­drix nam haar voor de eerste helft ervan over. Haar vingers dansten moeit­eloos over de gitaar waar­van de loeiende solo’s vorm wer­den gegeven door twee openge­draaide Vox ver­sterk­ers. Naar­mate de set vorderde begon Anna meer te zin­gen en bij elk woord leek een beet­je Hen­drix te verd­wi­j­nen en Anna te ver­schi­j­nen. Hier liet ze de kracht van haar stem zien met donkere rock­num­mers die wat weg hebben van de muziek van ‘Peaky Blind­ers’. Niet ver­baz­ing­wekkend voor iemand die ver­ant­wo­ordelijk was voor de sound­track van de laat­ste twee seizoe­nen…

Uit het Ams­ter­damse bracht de begin­nende band Hiqpy speelse punknum­mers. Ze wis­ten op te tre­den op een manier die de Kinky Star pre­cies naar de Bijloke bracht. Hou hen zek­er in het oog, want ze hebben heel wat in pet­to!

Laat vol­gend jaar Wer­chter miss­chien links liggen en laat je ver­rassen op Gent Jazz

Annie, come cut me open

Daria

Jam­mer genoeg vertrokken de meesten redelijk vroeg van Hiqpy om een goed plek­je te bemachti­gen voor St. Vin­cent. In de loop van de dag werd de bewon­der­ing voor haar door meerdere arti­esten al uit­ge­spro­ken. Zij heeft doorheen haar car­rière geëx­per­i­menteerd met ver­schil­lende muzikale ele­menten en sti­jlen en toch steev­ast haar muziek onlos­make­lijk het hare gemaakt. Ze bracht een men­geling van bom­bastis­che num­mers die het dak van de zaal bliezen, jaz­zrock­fu­sion en zelfs een bal­lade waar­bij ze crowd­surfte. Hoewel dit maar een kleine stop was op haar tournee, zocht Annie Clark steeds verbind­ing met het pub­liek en de rest van haar band, wat voor een onver­getelijk optre­den zorgde.

Na de slotact op de Main Stage kon­den fes­ti­val­gangers nog even uit­blazen bij Fly­ing Horse­man en hun lo-fi grooves.
Veel van de arti­esten van de dag waren niet ongelofe­lijk bek­end, maar wel stuk voor stuk een aan­ge­name ver­rass­ing. Laat vol­gend jaar Wer­chter miss­chien links liggen en laat je ver­rassen op Gent Jazz.


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *