Het Antagonistisch Festival: is vrijen nu vrij?


Door

Archief

Muziekfestivals en literatuurfestivals, daar gaat iedereen wel eens naar toe. Een antagonistisch festival, dat is al iets specialers. Voor het eerst in lange tijd organiseerde ‘t Zal Wel Gaan, een vrijzinnige en taalminnende studentenvereniging voor vrijdenkers, een avond vol met performance, film en gesprek. Maar vooral vol seks, daar ging het namelijk over: “Hoe vrij is vrijen?”

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 3/11/2019 – 19:40 door Flo Tom­lin­son

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Het doel van de avond was om op een inter­ac­tieve manier op zoek te gaan naar de vraag: “Hoe vrij is vri­jen?”  Zo’n filosofis­che vra­gen kan je op ver­schil­lende manieren beant­wo­or­den. Hier werd dit onder andere gedaan door het pub­liek te lat­en geni­eten van enkele per­for­mances. Nico­las Van Laere, Lou Van­hecke en Louise L’Eau toon­den elk op hun manier een stuk­je over wat sek­su­aliteit voor hen inhoudt. Maar ook dialoog als vorm van filosofie werd niet over het hoofd gezien.

Drie leden namen deel aan het inter­ac­tieve pan­el. Als eerste Sigrid ‘Hap­py Hook­er’ Schellen, een – nomen est omen – sek­swerk­ster. Ook Steven De Weird, psy­choloog bij VZW Adi­ti, een organ­isatie die seks als een basis­recht beschouwt, en ten slotte Nao­mi Van­hauw­er­meiren, woord­vo­erder bij Wel Jong Niet Het­ero, waren aan­wezig. Een pan­el bespreken zon­der de lez­er mee te lat­en denken over de inhoud is natu­urlijk onge­ho­ord. Daarom leest u hieron­der de belan­grijk­ste con­clusies die getrokken wer­den door de aan­wezi­gen.

Seks is vol­gens hen een absolu­ut basis­recht, maar wel een dat niet opeis­baar is. Wat wel opeis­baar is, zijn de meer con­crete recht­en die hieron­der vallen. Zoals het recht op pri­va­cy, iets wat vol­gens De Weird in bijvoor­beeld zorg­cen­tra voor bejaar­den nauwelijks gere­specteerd wordt. Ook het recht op part­nerkeuze en recht op kinderen behoren tot die cat­e­gorie. Dat laat­ste is een recht dat ook nog al te vaak geschon­den wordt bij mensen met een beperk­ing. “Chemis­che cas­tratie gebeurt nog steeds bij mensen die door hulpver­len­ing als inca­pa­bel om kinderen te mak­en wor­den gezien”, merkt De Weird op. “Verder heeft elke mens ook recht op gelijk­waardigheid, onder andere op vlak van gen­der, en om vrij te zijn van mis­bruik”, luid­de het unisono.

Een vraag die dan natu­urlijk opduikt is: ‘Hoe kun­nen we ervoor zor­gen dat iedereen zich die recht­en kan toe-eige­nen?’ De belan­grijk­ste con­clusie van de avond: onder­wi­js. Iemand kan pas zijn recht­en bescher­men als hij zijn recht­en kent. Dit is zek­er belan­grijk bij kinderen. We stap­pen als samen­lev­ing als­maar meer af van het idee dat we jon­geren moeten ‘bescher­men’ tegen seks. Mensen komen er toch mee in con­tact, vroeg of laat. Als we dan toch ergens moeten leren wat seks alle­maal inhoudt, dan miss­chien toch best niet uit porno. “Mijn leer­lin­gen denken dat het nor­maal is dat een pijp­beurt eindigt met een man die in een vrouw haar gezicht klaarkomt”, wierp een leerkracht in het pub­liek op. Er bestaan al veel plat­for­men en media die een goede inspan­ning mak­en om jonge mensen op een cor­recte manier te informeren. Neem bijvoor­beeld de ‘Dok­ter Bea Show’ op Ket­net en ‘Sen­soa’, het online plat­form voor sek­suele en rela­tionele voor­licht­ing.

Maar dat er op avon­den als deze al open­lijk over het the­ma gepraat kan wor­den, geeft toch aan dat de maatschap­pij in een richt­ing evolueert die de pan­elle­den wellicht best kun­nen appre­ciëren.


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *