“Het heeft niks te maken met vreemd te willen doen”

Wie hen al eens aan het werk zag, kan dat ongetwi­jfeld bea­men. Wie het nog niet aan den lijve onder­vond, hoeft bin­nenko­rt niet eens buiten te komen om ken­nis te mak­en met de moeil­ijk in woor­den te vat­ten eigen­heid van de groep: in het najaar ver­schi­jnt hun eerste plaat.

Knack Focus omschreef jul­lie sti­jl eens als Kanye West, Jane’s Addic­tion, Zom­bie Nation en Raketkanon die bot­sen op een kruis­punt in Absur­dis­tan. Hoe zouden jul­lie het zelf beschri­jven?

Wouter Van Assel­bergh (drums): “Voor ons klinkt het dood­nor­maal, aangezien het de muziek is die we zelf mak­en. Het is er dan ook niet per se om gedaan dat het raar klinkt.”
Nathan Yse­baert (gitaar, zang): “Live gaan we soms wel op zoek naar van die stukken, maar de num­mers op zich zijn voor ons gewoon pop­muziek. Al kan ik er ook wel inkomen dat het voor mensen die ons voor de eerste keer zien wel wat veel kan zijn.”
Wouter: “Het is een afgelei­de van waar we naar luis­teren, en dat bloeit gewoon samen.”

Jul­lie zetten erg in op jul­lie live-per­for­mance: huis­filosofen en acro­bat­en passeer­den al de revue. Zien jul­lie die extra ele­menten als essen­tieel voor een optre­den?

Wouter: “We doen dat om de bood­schap uit onze muziek te ver­sterken. Het is dus niet puur om over the top te gaan, maar om een soort van bood­schap, die ook in de tekst zit, duidelijk­er te mak­en. Al vin­den we zelf dat we daar nog niet super­goed in sla­gen.”

“We proberen een totaal­beeld over te bren­gen van de filosofie waarin we geloven”

Hoe­zo?

Nathan: “Dat op een juiste manier bren­gen is gewoon een lange zoek­tocht.”
Wouter: “Een zoek­tocht naar het ultieme mid­del om dat te com­mu­niceren, of zo.”
Nathan: “In ons hoofd lijkt een idee vaak goed, maar achter­af bekeken merken we soms toch dat het niet gewor­den is zoals we wouden.”
Wouter: “Dat groeit gewoon. We gaan proberen daar nog veel verder in te gaan, zek­er voor ons optre­den in de AB. Het heeft dus niets te mak­en met vreemd te willen doen. We proberen gewoon een soort van totaal­beeld over te bren­gen van de filosofie waarin we geloven.”

Welke filosofie is dat dan?

Wouter: “Dat is natu­urlijk niet op een-twee-drie gezegd, maar het gaat vooral een beet­je over …”
Math­i­js Steels (toet­sen): “De tijdgeest.”
Wouter: “Inder­daad. En ook over het afs­tand nemen van de prob­lematiek waarin we lijken te zit­ten, en die dan met een beet­je rel­a­tivisme bek­ijken. Een van de belan­grijk­ste pijlers is dat de wereld niet ron­dom een unieke per­soon draait, of zo. Dat we alle­maal een beet­je meespe­len op het wereld­toneel, zeg maar.”
Nathan: The world is a play.
Wouter: “Voilà. Er wordt in het alge­meen te veel gefo­cust op het ‘zelf’, vin­den we, waar­door we vaak tot belache­lijke con­clusies komen. Dat proberen we een beet­je te abstra­heren, op die manier.”
Nathan: “ ‘Abstra­heren’, dat is het woord wel.”
Wouter: “Ook in het kun­st­cir­cuit wordt er vaak dat er extreem veel belang gehecht aan een soort per­soon­lijke visie, en we proberen dat een beet­je te door­breken.”

Dat had­den we niet meteen zien aankomen.

Wouter: “Dat is wat ik bedoelde toen ik zei dat we daar nog niet hele­maal in sla­gen, en we nog verdere stap­pen proberen te zetten.”
Nathan: “Het lijkt alsof we jul­lie gewoon in de war willen bren­gen, maar eigen­lijk, hé … (lacht)”

“Nog een prob­leem: nie­mand gelooft ons op den duur nog”

Hangt dat samen met het feit dat jul­lie elka­ar zouden ont­moet hebben bij de ster­renwacht hier in Gent?

Wouter: “Het zit daar ook in ver­vat, uitein­delijk. Als je beseft hoe groot het uni­ver­sum is, dan besef je ineens ook hoe nietig alle wereld­prob­le­men zijn.”

Maar het is dus geen onzin?

Nathan: “Nee nee, dat is effec­tief zo. Bij Armand Pien, onder­tussen al een paar jaar gele­den.”
Wouter: “Dat is nog een prob­leem waarmee we zit­ten: nie­mand gelooft ons op den duur nog als we dat zeggen.”

In 2018 komt ook jul­lie eerste plaat uit. Is daar al een datum op geplakt?

Wouter: “30 sep­tem­ber.”
Nathan: (ver­rast) “Ah, 30 sep­tem­ber?”
Wouter: “Ik denk het wel, dat lijkt mij real­is­tisch.”

Nog steeds met de werk­ti­tel ‘Let Us Now Praise Famous Men’?

Wouter: “We weten het niet goed. Er zijn al veel titels gepasseerd, maar dat is toch een­t­je die bli­jft toch hangen. Onze visie zit er alleszins in ver­vat. Het is puur iro­nisch eigen­lijk, omdat we er in geloven dat wat er nu aan het gebeuren is, de veran­der­ing van de machtsver­houdin­gen en zo, een groot his­torisch feit is.”
Nathan: “#Metoo past daar toe­val­lig ook in.”
Wouter: “Alle geves­tigde waar­den bezwijken. Van die onaan­tast­bare fig­uren, zoals Har­vey Wein­stein, vallen van hun sokkel, en dat brengt echt veel teweeg. Niet enkel in de enter­tain­mentin­dus­trie, maar ook bin­nen de bedri­jf­sstruc­turen. Die titel past voor ons per­fect in die con­text, om dat dan iro­nisch te zeggen.”

Som­mige mensen beschouwen jul­lie songs als steen­goed en intel­li­gent, anderen vin­den het stu­den­tikoze lol­broek­er­ij. Is het een dunne lijn, waar jul­lie op bal­anceren?

Math­i­js: “Het is sowieso een dunne lijn. Ik denk ook dat het samen­hangt met het feit dat we nog niet genoeg hebben nagedacht over onze liveshows, en het nog niet overkomt zoals we zouden willen. Op zich zetten die recen­sies wel aan tot nadenken.”
Nathan: “Enola.be, ook een muziek­web­site, had een review geschreven over een optre­den van ons. Zij schreven eigen­lijk ongeveer het­zelfde als dat artikel over stu­den­tikoze lol­broek­er­ij, maar dan veel gen­u­anceerder en meer onder­bouwd. Daar kun­nen we eigen­lijk echt veel uit leren. Zij schreven ook effec­tief over die dunne lijn, en dat ze begrepen dat door die dualiteit som­mige mensen het ofwel kei­goed vin­den en anderen bag­ger. Ze gaven ons bij­na tips.”
Wouter: “We zijn dus heel ont­vanke­lijk voor negatieve recen­sies, maar graag onder­bouwd.”
Nathan: “Uitein­delijk zijn de zwakke pun­ten in onze liveshows voor ons niet alti­jd makke­lijk om te zien. Negatieve recen­sies tonen ons dat wel, waar­door we dat wel zien als posi­tief, want we voe­len wel aan waar het nog beter kan.”

Over recen­sies gespro­ken, ook Evil Super­stars is een naam waar jul­lie wel eens mee vergeleken wor­den. Ver­hoogt die fraaie vergelijk­ing de druk?

Wouter: “Het zou heel fijn zijn om in hun voet­sporen te tre­den – we zijn alle­maal super grote Mau­ro-fans – maar we zijn eigen­lijk nog hard­er geïn­spireerd door Grup­po Di Pawlows­ki, het project dat hij daar­na had, eerder dan door Evil Super­stars zelf.”
Nathan: “Ik denk dat dat een vergelijk­ing is die ges­tart is bij onze Humo’s Rock Ral­ly-deel­name van twee jaar gele­den. Onze allereer­ste review was dat, van ons tweede optre­den, en die hebben ons toen met de grond gelijk gemaakt en gezegd dat we Evil Super­stars zon­der humor waren (lacht). Sinds­di­en hebben veel recensen­ten dat overgenomen, denk ik. Bij som­mige num­mers kan ik er wel nog inkomen, wat de vergelijk­ing betre­ft. ‘Satan is in my ass’ en zo: dat gaat ook zo wat over­al naar­toe. Maar echt druk voe­len, nee. Het is zoals Wouter zegt: we zijn alle­maal grote fans van Mau­ro, dus des te beter wan­neer we er mee vergeleken wor­den.”

“Uw lief ver­wen­nen, aan lief­dadigheid schenken … Dat draait eigen­lijk alle­maal om het voe­den van uw ego”

Jul­lie laat­ste sin­gle ‘Mao’ is iets clean­er dan de vuile, hard­ere num­mers die jul­lie eerder uit­bracht­en. Is dat een lijn die jul­lie bewust gaan voort­trekken?

Wouter: “Wacht maar tot de vol­gende! Voor elk num­mer zoeken we gewoon de opti­male vorm en voor ‘Mao’ bleek dat toe­val­lig iets meer pop­py en iets rustiger te zijn. Maar het vol­gende num­mer dat we gaan uit­bren­gen, en dat zou nor­maal niet te lang meer mogen duren, gaat terug super­vuil en smerig zijn. We zijn daar­voor ook een video­clip aan het mak­en die hopelijk onze visie al beter weergeeft. Denken we.”

Op welke manier?

Wouter: “Via de bood­schap­pen die erin zit­ten. Het gaat een geanimeerde clip zijn, en we hebben een script uitgedacht samen met de mak­ers, Lion Beach het­en die, dat die visie hopelijk volledig weergeeft. Het num­mer gaat ook echt over het ego in het alge­meen: elke keuze van de mens is ingegeven door ego. Uw lief ver­wen­nen, aan lief­dadigheid schenken … Dat draait eigen­lijk alle­maal om het voe­den van uw ego.”

Jul­lie zijn veel bezig met de gedachte­gang rond jul­lie num­mers.

Wouter: “Je moet met iets bezig zijn, zek­er (lacht). Het is ook vooral waarin we zelf geloven. Iedereen heeft wel zijn eigen lev­ens­filosofie en bij ons – en miss­chien daarom dat we een band gevor­md hebben – komt dat samen en ver­sterkt zich dat.”

Als jul­lie een song schri­jven, hoe gaat dat dan in zijn werk?

Math­i­js: “Meestal maakt één van ons een demo, en als we die goed vin­den, werken we er samen aan voort.”
Wouter: “Dat kan een­der wie zijn in de begin­fase. Ik denk ook dat het alleen maar kan omdat onze per­soon­lijkhe­den vrij gelijk zijn, dat je niet echt kunt merken wie dat ini­ti­atief genomen heeft.”
Nathan: “Ik zou dat wel eens willen weten van iemand die ons echt kent, en die lat­en gokken wie achter welk num­mer zat. Ik zou dat inter­es­sant vin­den.”
Wouter: “Ik denk dat dat een vrij atyp­isch schri­jf­pro­ces is.”
Nathan: “Dat komt ook voort uit die pro­duc­tie-oplei­d­ing die iedereen vol­gt behalve ik, denk ik. Gewoon demo’s mak­en, en als dat al voor 80 pro­cent af is, er samen aan werken.”

Wat de zomer betre­ft: mogen we jul­lie noteren voor op Dour?

Wouter: “Dat weten we zelf niet. We hopen er natu­urlijk op, en achter de scher­men gebeurt er natu­urlijk vanalles, ge kunt u dat niet voorstellen (lacht).”
Nathan: “Echt, in die wan­del­gan­gen! Daar wordt gelob­byd, wor­den deals ges­meed … ”
Math­i­js: (terug heel nuchter) “Iedereen wil op Dour spe­len, natu­urlijk.”
Wouter: “Wie weet trekken we aan het lang­ste eind.”
Math­i­js: “Het is vooral belan­grijk om nu veel te spe­len.”