“Het zou mooi zijn om de politiek te zien keren, al zou ik ook niet weten naar welke richting”


Door

Archief

Al vijf jaar voert Anthony Bosschem gesprekken met ondernemers, kunstenaars en andere wereldverbeteraars. Met Zwijgen is geen optie willen hij en zijn beste vriend Tom Mahy voornamelijk gevoelens opwekken waar ze zelf mee rondlopen.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 1/03/2021 – 9:46 door Luna Nys

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

“In het ide­ale sce­nario heb je door te kijken enorm veel bijgeleerd, maar is er ook een soort vuur aange­wakkerd”, getu­igt Antho­ny. “De com­bi­natie van ken­nis en emotie, een beet­je alsof je je hoofd in een kom bruiswa­ter steekt.” Wat Zwi­j­gen is geen optie (ZIGO) effec­tief is, valt moeil­ijk af te lij­nen. “Velen noe­men ons een pod­cast of medi­a­bedri­jf, anderen een sociale onderne­m­ing. Dat is ook leuk aan ZIGO, dat het niet afgeli­jnd hoeft te zijn. Aangezien emotie teweeg­bren­gen ons belan­grijk­ste doel is, iden­ti­fi­ceren we onszelf eerder als een artistiek project.”

Hoewel Boss­chem duidelijk erg leergierig is, kon het onder­wi­js hem toch niet beko­ren. Al in de lagere school richtte hij een schoolkrant op om naar eigen zeggen het sys­teem aan te kaarten. “We mocht­en niet meer voet­ballen, dus kwam ik in opstand (lacht). In het vijfde mid­del­baar ben ik gestopt met stud­eren. Ik denk dat het de vorm was die mij tegen­zat, de traagheid, het hele ex cathe­dra. Daar­naast was ik ook gewoon een verve­lende puber (lacht). Ik heb mijn diplo­ma ver­vol­gens gehaald via mid­den­jury. Daar­voor heb ik nog afge­spro­ken met mijn oude wiskun­deleerkracht in de Lunch Gar­den om sta­tistiek te leren. Dat vond ik super­cool, dat ging vooruit.”

Kuifje-gevoel

Al snel kwam de onderne­mer in hem naar boven. “Op mijn vijf­tien jaar bouwde ik een web­site waarop mensen een babysit kon­den vin­den. Die deed het heel goed. Hoewel ik daarmee niets ver­di­ende, kon ik de goede cijfers van Oppassen.be wel voor­leggen aan andere bedri­jven. Zo kreeg ik spon­sor­ing en was ik plots aan het onderne­men. Ik ben er dus wat ingerold, maar ik denk dat het alti­jd wel in mij zat om mijn goest­ing te willen doen (lacht).”

Op die manier raak­te hij verzeild in de reclamew­ereld. “Toen ik 18 was richtte ik een reclame­bu­reau op. Dat was heel leuk om te doen op die leefti­jd, maar ik wilde niet dat mijn klanten doorhad­den hoe jong ik was. Zo ging ik met de fiets naar klanten, maar wou ik niet dat ze dat wis­ten. Ik ver­stopte mijn fiets achter de hoek en deed daar mijn kos­tu­um aan. Als ze vroe­gen hoe groot het bedri­jf was zei ik ook dat we met vier waren, ter­wi­jl ik alleen was (lacht). Echt een beet­je een Kuif­je-gevoel. Dat was fijn, maar ook wel stresserend.”

“Als ze vroe­gen hoe groot het bedri­jf was, zei ik dat we met vier waren. Eigen­lijk was ik alleen.”

Toen hij jaren lat­er op het punt stond vad­er te wor­den, besefte hij echter dat de wereld te hard ver­schilde van de wereld die hij voor ogen had. Samen met zijn beste vriend Tom Mahy startte hij Zwi­j­gen is geen optie. “Het is niet begonnen met een afgeli­jnd doel in gedacht­en, meer vanu­it een goest­ing. Na afloop van het eerste inter­view (met Murielle Scherre van lin­geriebedri­jf La fille d’O, red.), voelde ik wel meteen dat het hele­maal klopte. Ik besefte dat het niet evi­dent zou zijn om er mijn job van te mak­en, maar ik voelde dat het enorm belan­grijk was. Wat het nu uitein­delijk is, kan ik daar­ente­gen nog steeds niet echt geloven.”

Het ideale gesprek

De per­fecte gas­ten vin­den om dat gevoel over te bren­gen, blijkt geen gemakke­lijke opgave. “We hebben sowieso tijd te kort om met iedereen te spreken die we zouden willen. Eerst en vooral willen we een diver­siteit aan gas­ten op vlak van gen­der en kleur. Daar­naast zijn er ook heel wat onder­w­er­pen die we willen bren­gen. Te veel zelfs. Dan mak­en we een aflev­er­ing over biotech­nolo­gie, maar ben ik tegelijk­er­ti­jd aan het lezen over inter­na­tion­aal recht (lacht). Aan de hand van profie­len en thema’s gaan we op zoek naar gat­en. We stellen ons dan bijvoor­beeld de vraag of we het al met een ambte­naar over kli­maat gehad hebben. Ten slotte is er ook ons hart, wan­neer we bijvoor­beeld iets lezen van iemand en een coup de foudre hebben. De mix van dat alles bepaalt wie we uitein­delijk uitn­odi­gen.”

“Het zat alti­jd in mij om mijn goest­ing te willen doen”

Jonas Geir­naert liet in zijn inter­view met ZIGO weten dat hij teleurgesteld was met de beperk­te impact die ze maak­ten met Bas­ta, ter­wi­jl Arnaud Raskin net benadruk­te dat hij de uit­drukking ‘een drup­pel op een hete plaat’ onzin vin­dt. Zelf doet ZIGO niet aan impact­met­ing. “Ik denk dat het heel arro­gant zou zijn om te geloven dat we onze impact kun­nen meten, dus lat­en we dat los. The­o­retisch gezien zouden we één inter­view kun­nen doen dat door één iemand bekeken wordt en dat de wereld veran­dert op manieren waar we met ons hoofd niet bijkun­nen. Alsof je een steen­t­je in het water werpt en niet kan voor­spellen wat die rimpelin­gen teweeg bren­gen. Dat idee proberen we te omhelzen.”

Uit­er­aard bren­gen som­mige van hun gesprekken wel con­crete gevol­gen teweeg. “Olivia Rutaz­ib­wa is zo een­t­je. We hebben met haar een bom van een gesprek gehad (over racisme, sociale ongelijkheid en kolo­niale geschiede­nis, red.), maar dat the­ma was toen hele­maal niet zo hot. Tij­dens de Black Lives Mat­ter-protesten is onze aflev­er­ing mas­saal opgepikt. Dat gesprek heeft toen ook heel wat mensen onder­wezen over dat the­ma. Dat vin­den we uit­er­aard fan­tastisch.”

De Scheve Schuit

Rond hun tafel namen onder­tussen ook Stu­dio 100-CEO Hans Bour­lon en HLN-hoof­dredac­teur Dim­itri Antonis­sen plaats. Gas­ten die ongetwi­jfeld niet door iedereen als ‘wereld­ver­beter­aars’ wor­den bestem­peld. Boss­chem legt uit waarom hij hen toch uitn­odigt. “Dat is een inter­es­sante kwest­ie. Het komt bij­na neer op de vraag ‘Is er in elke mens iets goed te vin­den of niet?’ Op een paar uit­zon­derin­gen na, denk ik van wel. Dat zijn mensen met goede inten­ties. Wij noe­men dat het ver­schil tussen tankers en speed­boten. Mensen hebben heel snel sym­pa­thie voor speed­boten, zoals Jonas Malisse (Too Good To Go, red). Die starten vanu­it iets kleins dat tot op de graad ecol­o­gisch is, tot aan de schoe­nen van de werkne­mers toe. Alles veg­an, het per­fecte plaat­je, het utopis­che bedri­jf. Anderz­i­jds heb je de tankers. Dat zijn de heel grote spel­ers, waar het draait om com­pro­mis­sen. Zij mak­en een afweg­ing tussen geld moeten ver­di­enen, maar ook een geweten hebben waarmee ze in het reine willen zijn. Dat vind ik soms de inter­es­santste profie­len.”

Hij geeft meer uit­leg over waarom net de tankers inter­es­sant kun­nen zijn. “Als ambte­naar, politi­cus, of CEO kan je met een kleine aan­pass­ing heel veel doen. Mocht Hans Bour­lon mor­gen beslis­sen in al zijn parken geen vlees meer te serveren, dan zou de impact daar­van gigan­tisch zijn. Het is echter een pak moeil­ijk­er om dat te doen met zo’n bedri­jf, omdat je ver­ant­wo­ordelijkheid hebt tegen­over aan­deel­houd­ers en werkne­mers. Het­zelfde met Dim­itri Antonis­sen, die runt de groot­ste krant van het land en is een lieve mens met een actief geweten. Voor hem is het zo moeil­ijk om de the­ma’s die hem aan­be­lan­gen op een goede manier te bren­gen, zon­der dat gigan­tis­che pub­liek te ver­liezen dat nodig is om die krant in stand te houden. En HLN maakt fouten, gigan­tis­che fouten in mijn opzicht. Maar ik heb daar bewon­der­ing voor: mensen die het aan­dur­ven om een tanker een beet­je te proberen keren. Dat is voor mij een reden dat ze hier dan toch zit­ten.”

“Ik denk dat het heel arro­gant zou zijn om te geloven dat we onze impact kun­nen meten, dus lat­en we dat los”

De twee groepen kun­nen echter ook op elka­ar inspe­len. “Als je uit­zoomt zie je hoe ze samen­werken. Zelf is ZIGO duidelijk een speed­boot. Wij nodi­gen soms mensen uit die nog niet heel bek­end zijn bij het grote pub­liek. Wij kun­nen dat risi­co nemen, maar Radio 1 of Can­vas bijvoor­beeld niet. Soms kri­j­gen we een mailt­je van Interne Keuken dat ze op basis van ons gesprek beslist hebben dezelfde gast bij hen uit te nodi­gen. Dat is heel cool uit­er­aard. Ze geven ons dan cred­its en zo sti­j­gen onze luis­ter­aars. Op die manier zijn tankers en speed­boten iets sym­bi­o­tisch.”

Som­mige tankers zouden ze dan ook liev­er zien keren dan anderen. “De aller­g­root­ste tanker is uit­er­aard de poli­tiek (lacht), de allestanker. We spreken met ZIGO nooit politi­ci, maar cirke­len wel de hele tijd rond ‘het poli­tieke’. Veel politi­ci kijken en luis­teren naar ons. Dat is uit­er­aard cool, omdat wij lange, gen­u­anceerde gesprekken voeren. Het zou mooi zijn om de poli­tiek te zien keren, al zou ik ook niet weten naar welke richt­ing. Het is als politi­cus momenteel heel moeil­ijk om poli­tiek suc­cesvol te zijn en toch trouw te bli­jven aan je geweten en waar­den. Mocht die tanker een beet­je kun­nen keren, waar­door die zak­en min­der moeil­ijk te com­bineren zijn, dan zouden we al een mooiere poli­tiek kun­nen hebben.”


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *