“Ik mis het om me competent te voelen in mijn opleiding”


Door

Archief

Er zijn twee constanten in het leven: de lichtsnelheid, en de frustraties van educatieve masterstudenten. Vrees niet, voor een keer komt er weinig geneut over de drukte of planlast. Want dat is niet het enige probleem.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 14/05/2023 – 15:52 door Collin Car­don

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Een opinie schri­jven over de onder­wi­jswereld en de edu­catieve mas­ter … ik weet het: niet het top­punt van orig­i­naliteit, maar als toekom­stige leerkracht moeten er mij toch een aan­tal zak­en van het hart. Dit zal echter niet opnieuw een aan­klacht jegens de druk­te van de oplei­d­ing zijn: genoeg stu­den­ten haalden dat (terecht) al aan. Ook de organ­isatorische aspecten van de stage zijn al menig keer aangekaart, want ook die zor­gen voor onn­odig veel stress. Nee, hier wil ik kort licht wer­pen op een ander aspect: de over­gang van de acad­emis­che oplei­d­ing naar de edu­catieve oplei­d­ing.

Deze over­gang wordt namelijk nauwelijks aange­haald in het hele debat. Naast de over­gang van het mid­del­baar naar den unief, was dit echter de groot­ste veran­der­ing van mijn edu­catieve lev­en. Je terug een eerste­jaarsstu­den­t­je voe­len na vijf jaar uni­ver­si­tair afzien is het laat­ste gevoel dat je verwacht wan­neer je een logis­che opvol­gstudie bin­nen­wan­delt. Opnieuw in grote aula’s gegooid wor­den om in drie vakken dezelfde auteurs en ter­men naar de kop gewor­pen te kri­j­gen, dat zou niet mogen ver­bazen. Datzelfde jaar een the­sis moeten schri­jven met een totaal nieuwe vorm daar­ente­gen wel. Gedaan met indruk­wekkende the­ma­tis­che hoofd­stukken, nu was het de beurt aan een – al dan niet onl­o­gis­che – splits­ing van resul­tat­en en dis­cussies. Ook was het gedaan met klassieke lit­er­atu­ur­tak­en en pre­sen­taties. Deze gaven hun plaats af aan muse­um­be­zoeken met verveelde pubers, VR-sim­u­laties, en ellen­lange zel­fre­flec­ti­etak­en. Vergeet een psy­choloog, in de edu­ma moet je pas echt aan intro­spec­tie doen.

Vergeet een psy­choloog, in de edu­ma moet je pas echt aan intro­spec­tie doen

Naast het vormelijke word je ook inhoudelijk her­doopt. De melan­cholis­che inzink­ing dat mijn ken­nis over de klassieke oud­heid, waar ik vier jaar lang al mijn acad­emis­che liefde bij kwi­jt kon, volkomen nut­teloos was gewor­den. Ter ver­vang­ing een wervel­wind van basis­vakken en mas­ter­class­es die door elka­ar liepen, en die je in amper een paar maan­den moeten klaarstomen om een vol­waardig inhoudelijk ped­a­gogisch expert te zijn.

Je slingert tussen leek en expert. Tussen eerste­jaar en laat­ste mas­ter. De verwachtin­gen liggen heel hoog en tegelijk ter­gend laag. Eerst ver­lies je je inhoudelijke ken­nis, dan je prak­tis­che tal­en­ten, en ten slotte je zelfvertrouwen. Want als ik mijn argu­ment in één zin moet samen­vat­ten, laat het dan deze zijn: miss­chien mis ik het gewoon om me com­pe­tent te voe­len in mijn oplei­d­ing. En 60 studiepun­ten gaan dit gevoel niet terug­bren­gen.


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *