Interview met FC Atlaska: over spreadsheets en het Atlasgebergte


Door

Archief

Op 14 juni palmde FC Atlaska op Gent Jazz zowel de Garden Stage als de harten van het publiek in. De Gentse Gaverlingen (of Gaverse Gentenaars) spelen muziek om onder een film te zetten, al zeggen ze het zelf. Schamper sprak de Oost-Vlaamse virtuozen na hun concert.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 25/07/2024 – 20:26 door Nina De NeveYana Rosé

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Hoe is jul­lie groep ontstaan?

Maarten (drum): “Zij hebben alle drie al een band gehad en ik zat in een andere band. Met Emiel en Lukas zat ik in de scouts van Dikkel­venne en zo zijn we samen muziek begin­nen mak­en. Dan is Johannes erbij gekomen en zijn we iets regel­matiger begin­nen spe­len.”

Lukas (bas): “Dat was ook niet echt num­mers mak­en, maar meer vrij jam­men. We had­den gewoon zin om samen te spe­len en het maak­te niet zoveel uit welke richt­ing dat uit­ging. Dan is dat gegroeid en zocht­en we gewoon de gemene del­ers van wat we wijs von­den. Plots was er een peri­ode dat we into bepaalde muziek waren, dat was dan vooral Noord-Afrikaanse woesti­jn­blues. We waren eerder met wat vrien­den door het Atlas­ge­bergte getrokken en we waren enorm onder de indruk van de sfeer en de groot­sheid. Tij­dens het spe­len wilden we dezelfde filmis­che, wei­dse sfeer en dat gitaargelu­id in onze muziek.”

Gent Jazz Copy­right

Op Spo­ti­fy wordt jul­lie genre inder­daad omschreven als filmis­che road­trip­muziek. Voor welke film mogen ze jul­lie muziek gebruiken?

Johannes (kor­net): “Ik denk dat het antwo­ord een beet­je alle kan­ten kan uit­gaan.” 

Maarten: “Het is ook wijs om dat zo te horen: ‘Op Spo­ti­fy wordt dat zo omschreven.’ Die tek­st­jes komen gewoon van ons (lacht).”

Lukas: “Het is heel moeil­ijk, en ik ver­moed dat dat voor veel groepen die hier spe­len geldt, om een label te plakken op je muziek. In road­trip­muziek zit het idee van dat rit­mis­che en die wei­dse land­schap­pen.”

Maarten: “Het vertrekt ook vanu­it het feit dat we geen zanger of zan­geres hebben. Onze muziek is instru­men­taal en om het een beet­je inter­es­sant te houden, vol­gen we niet gewoon een drie-akko­or­den­schema. Een van onze bekom­mernissen is alti­jd of het nog boeiend genoeg is.”

“Het is niet zo dat we een Oost-Vlaamse sound hebben” – Maarten

Was het van in het begin een bewuste keuze om muziek te mak­en zon­der zang? 

Emiel (gitaar): “Eigen­lijk wel, een beet­je vanu­it het idee dat nie­mand van ons zingt (lachen). Ook omdat we eigen­lijk alle vier graag naar instru­men­tale muziek luis­teren.”

Maarten: “Ik heb dat zelf nooit als een keuze ervaren, meer als een gebrek aan noodza­ak. De melodie vol­staat voor mij en vergt geen zang.”

Lukas: “En de sfeer. Ik denk dat we de muziek alti­jd zo sfeer­vol mogelijk probeer­den te mak­en. Als je geen zanger hebt, dan begin je in een andere richt­ing te zoeken. Het is leuk om jezelf uit te dagen om van je set een ver­haal te mak­en. Daar zit het filmis­che miss­chien ook wat in, omdat je dan een geheel hebt van ver­schil­lende sfer­en, moods en werelden. Met een zanger staan die zak­en wat meer op de achter­grond.”

Jul­lie debu­ut-ep heet ‘Rhythms of de Schelde Val­ley’. Dan is op Gent Jazz spe­len een klein beet­je een thuis­match. In welk opzicht is de streek een the­ma in het ver­haal dat jul­lie willen bren­gen?

Johannes: “De Gentse muziekscene inspireert ons sowieso al. We repeteren aan de Schelde en we zien de Schelde vanu­it ons repeti­tiekot.”

Lukas: “We repeteren inder­daad niet in de stad, maar op den buiten. Maar dat is een ver­haal dat je ook achter­af maakt.”

Maarten: “Je kan niet zeggen: ‘Die akko­or­den en die akko­or­den, dat is echt pure Schelde’ (lacht).”

Lukas: “Het is wel leuk, ik denk dat we dat alle­maal vin­den, dat we niet in de stad repeteren. Op den buiten heb je een grote tuin en de velden die erachter liggen. Je kan er eens bli­jven hangen of bli­jven slapen in een tent in de tuin. Het is anders dan in het cen­trum van Gent een repeti­tiekot hebben. De streek sijpelt niet recht­streeks door in onze muziek, maar de ontspan­nen­heid wel.”

Maarten: “Het is niet zo dat we een Oost-Vlaamse sound hebben (lacht).”

Wat is de inspi­ratie voor jul­lie songs?

Emiel: “Soms kom ik af met een lied­je op de gitaar, nadat ik weken of maan­den naar bepaalde arti­esten of lied­jes heb geluis­terd. Soms ga ik meer actief op zoek naar inspi­ratie of hoor ik iets dat dan toe­val­lig uit mijn gitaar komt. Dan hopen dat het niet te veel lijkt op het oor­spronke­lijke. Daar­na vol­gt vaak een jam. Aangezien we alle vier andere muziek beluis­teren en een andere muzikale achter­grond hebben, lei­den die vaak tot iets hele­maal anders.”

Maarten: “We nemen elke repeti­tie op met zo’n klein micro­foon­t­je en dan verknipt Lukas dat om het op een dri­ve te zetten. Als een idee vaak terugkomt, luis­teren we eens naar de opnames van dat jamke en zoeken we uit welk kor­netvorm­p­je of rif­f­je we kun­nen herge­bruiken. Ik neem aan dat veel bands dat niet doen en de friv­o­liteit­en van jams ver­liezen. Wij hebben dat gewoon staan in die dri­ve. Wat gras­duinen in jams van vroeger is wel dankbaar.”

Lukas: “Dezelfde ideeën kun­nen een half jaar terugkomen tij­dens jams. Als je die af en toe opneemt en spec­i­fieke, toffe momen­t­jes aan­duidt, dan is dat eigen­lijk com­poneren vanu­it opnames, een beet­je knip­pen en plakken. Ik heb ooit al eens in spread­sheets ideeën met tijd­codes bij elka­ar gepuzzeld om een num­mer te mak­en. Dat klinkt eigen­lijk hele­maal niet zo cool.”

Maarten: “Ik denk dat onze num­mers meer ontstaan vanu­it de col­lages van jams.”

Lukas: “Soms wordt het daarom miss­chien ook iets meer out of the box.”

“Ik zou graag onze dress­code aan­passen naar voet­bal­tru­it­jes, maar ik kri­jg geen gevolg” – Johannes

Waar komt de naam FC Atlas­ka eigen­lijk van­daan?

Emiel: “Wie gaat het ver­haal doen?” 

Johannes: “Er is een the­atergezelschap, FC Bergman. Dat von­den we heel leuk klinken, ook omdat het niet te serieus overk­wam, door die FC. We waren, toen we net begonnen, bang om te ern­stig te klinken als we gewoon Atlas­ka zouden het­en. Atlas­ka komt dan van onze reis naar het Atlas­ge­bergte.”

Lukas: “Het staat dus niet voor foot­ball club ofzo.”

Johannes: “Ik zou graag onze dress­code aan­passen naar voet­bal­tru­it­jes, maar ik kri­jg geen gevolg.”

Hoe hebben jul­lie het con­cert zelf ervaren? Smaakt dat naar een vol­gende Gent Jazz-edi­tie?

Emiel: “Ja, het smaakt sowieso naar veel meer! We hebben alle vier wel enorm gestresst hier­voor. Gis­teren hebben we alle­maal niet de beste nacht gehad, denk ik. Het is het groot­ste con­cert dat we gespeeld hebben tot nu toe, dus dat legt wel wat druk, of we leggen vooral druk op onszelf.”

Johannes: “Ja, we wilden wel dat het echt goed was. We hebben kei­hard ons best gedaan om alles zo goed mogelijk te repeteren. We waren er op zich klaar voor, maar dan kom je op dat podi­um en dan staat er veel meer volk dan je ooit verwacht had. Dan is het wel even slikken voor je je instru­ment vast­neemt. We hebben, ik toch, echt vol­len­bak genoten vanaf de eerste sec­onde, maar de eerste noten zijn alti­jd wel span­nend.”

Maarten: “Het is ook wat Johannes zegt, dat eerste num­mer moet je zo suc­cesvol mogelijk door­lopen en als dat gebeurt, heb je genoeg energie om de rest goed te doen.”

Het pub­liek van­mid­dag heeft alvast ook vol­len­bak genoten. Veel suc­ces met jul­lie toekom­stige optre­dens!

 

 


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *