Julie zwijgt ★★★★ (4,5): magistraal minimalisme

‘Julie zwi­jgt’ is de Bel­gis­che inzend­ing voor de Oscars van 2025 én het debu­ut van Leonar­do van Dijl. In deze film vol­gen we de getal­en­teerde ten­nis­speel­ster Julie, wiens lev­en volledig draait om de sport. Wan­neer haar coach plots wordt geschorst na de zelf­mo­ord van een andere top­speel­ster, start er een onder­zoek. Alle spel­ers van de club wor­den aange­spo­ord om hun ver­haal te delen, maar Julie kiest ervoor om te zwi­j­gen.

Als lid van Gen Z met een Tik­Tok­brein, was het een ver­friss­ing om eens een film te zien die niet verzadigd was met over­dreven actie en werve­lende tek­st­frag­menten. De scènes waren intiem en min­i­mal­is­tisch van aard; als kijk­er kreeg ik echt het gevoel een onop­val­lende getu­ige te zijn, als een vlieg op de muur van de sportza­al. De rest van de film werd opge­vuld met stilte. Soms ver­scheen er even een zwart scherm, waar­door ik me afvroeg of er miss­chien per ongeluk een stekker uit het stop­con­tact was gehaald. Toch was ik werke­lijk nooit verveeld. Elk klein gebaar, elke uit­spraak en elke cam­er­abe­weg­ing droe­gen een diepere sym­bol­iek met zich mee.

To speak or not to speak? Deze film raakt een cru­ci­aal the­ma bin­nen de huidi­ge MeToobe­weg­ing. Wat moet je doen als iemand zijn macht mis­bruikt? Julie kiest ervoor om te zwi­j­gen, met als gevolg dat ze vecht tegen een groot geheim. Hoewel deze keuze in eerste instantie miss­chien naïef lijkt, zet het je aan het denken. Zou jij zwi­j­gen? Dit zwi­j­gen is vol­gens de regis­seur Leonar­do het hart van de film. Het grensover­schri­j­dend gedrag dat wordt belicht, beschouwt hij als een opstap: er moet alti­jd een reden zijn voor het zwi­j­gen.

Julie werd op een meester­lijke wijze ver­tolkt door opkomend tal­ent Tes­sa Van den Broeck. Ondanks dat ze niet veel sprak − Julie zwi­jgt namelijk − voelde het toch alsof ik haar per­son­age door haar ver­fi­jnde gezicht­suit­drukkin­gen diep­gaand heb leren ken­nen. De uit­drukking ‘soms zegt een beeld meer dan duizend woor­den’ was hier absolu­ut van toepass­ing. Haar gezicht vertelde het ver­haal.

Hoewel er werke­lijk woor­den teko­rt schi­eten om de kracht en schoonheid van deze film te beschri­jven, moet de lez­er me toch toes­taan een klein pun­t­je van kri­tiek te geven. Die halve ster min­der dan vijf moet uit­er­aard ver­ant­wo­ord wor­den. Elke keer wan­neer Julie dacht aan haar geheim, werd dit duidelijk gemaakt aan de hand van muziek. Begri­jp me niet ver­keerd, ik hou van een streep­je muziek in films en beschouw dit zelfs als cru­ci­aal. Maar was het echt nodig om dat te doen met muziek die deed denken aan vrouwelijke Gre­go­ri­aanse gezan­gen?

Samen­vat­tend is ‘Julie zwi­jgt’ een krachtige en door­dachte film die, met zijn inge­to­gen sti­jl en diep­gaande thema’s, de kijk­er uitn­odigt tot reflec­tie over de impact van stilte en zwi­j­gen in onze samen­lev­ing.