Kara Jackson en haar bitterhard debuutalbum


Door

Archief

Volgens sommigen zijn poëzie en muziek twee aparte werelden. De Afro-Amerikaanse Kara Jackson weerlegt die stelling. Ze bracht dertien liedjes uit gevuld met harde woorden, onbeschaamd en ongezouten.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 13/05/2024 – 8:06 door Ada Art

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Kara Jack­son is een veel­belovend Amerikaans muziek­fenomeen. Als negen­tien­jarige dichteres bemachtigde ze tot tweemaal toe een podi­umplaats op de U.S. Nation­al Youth Poet Lau­re­ate. Zes jaar lat­er, in 2023, pub­liceerde Jack­son als singer-song­writer haar eerste solo­muziekalbum: ‘Why Does the Earth Give Us Peo­ple to Love?’. Het album wordt met open armen ont­van­gen door muziek­crit­i­ci. Het kri­jgt een eervolle plaats in indie‑, folk- en coun­try­w­ereld. 

Het werk omhelst pijn. Het getu­igt over de impact en ver­schei­den­heid van leed in het lev­en. Het album is opge­dra­gen aan Kara’s jeugdvriendin Maya, een tiener die over­leed aan kanker. Met een cynis­che onder­toon benadert Kara Jack­son de dood en gruwe­len van de kako­fonie op aarde, zon­der hoop en schoonheid uit het oog te ver­liezen.

De muziek die de woor­den van de der­tien lied­jes begelei­dt, is fan­tastisch. De zang­stem lijkt met de instru­menten in dialoog te gaan. Het zelfzek­er gitaarge­tokkel biedt hou­vast tij­dens de 52-minuten-lange roller­coast­er vol poëzie. Boven­di­en bek­lem­to­nen cim­balen, blaz­ers en strijk­ers bepaalde woor­den met ono­matopeeën. Hier­door wordt de visu­al­isatie van de liefde­spreken en melan­cholis­che lofre­des tot lev­en gewekt. De com­posi­ties var­iëren qua lengte. Halver­wege een lied kan de sfeer plots omslaan. Aan de hand van duizel­ing­wekkende sonis­che tex­turen, groeven en kleuren reikt Jack­son je de hand doorheen deze exis­ten­tiële reis. Zow­el tekst als melodie bli­jven in je brein­cellen hangen. Zelfs na tal­loze keren dit album te ver­slin­den, ont­dek je nog steeds nieuwe ver­ban­den tussen woord en noot.

Ze fileert de maatschap­pij tot op het bot

“You picked me up in a pawn­shop / I was used, but good as new / Shiny as a tat­too / But per­ma­nent as par­ty bal­loon”, dit is één van de vele geniale verzen van de langspeelplaat. Jack­sons tek­sten zijn oprecht, vernieuwend en rauw. Haar metaforen zijn beangsti­gend helder en accu­raat. In het lied dat de naam van het album draagt, zingt de zan­geres: “I’ve buried old and young, I’ve watched them low­er a saint / We’re only wait­ing our turn / call that liv­ing?” Kara Jack­son deinst niet terug van hard­heid, haar woor­den boren door de naïviteit van het geluk. Ze fileert de maatschap­pij tot op het bot: “Can’t buy love, so I bought liquor / Sick of cures that make me sick­er / Whiskey always wets the win­ner / In the land of TV din­ners”. Haar tek­sten zijn sterk, de com­bi­natie met de gevarieerde muziek­begelei­d­ing nog sterk­er.

Luis­ter de prikke­lende over­brug­ging van muziek en poëzie al liggend in een park, op de bus of in de bib. Het maakt niet uit, zolang je aan­dachtig bent.


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *