“Kinderarbeid afschaffen? Wat is het volgende, een minimumloon?”

U liet zich scep­tisch uit over de voorstellen om kinder­ar­beid af te schaf­fen. Waarom?

“Er zijn inder­daad een aan­tal social­is­tis­che stoke­bran­den die zo’n absurde zak­en staan te opperen. Com­pleet onver­ant­wo­ord en nog eens hypocri­et ook. Het zijn diezelfde idioten die dan zit­ten te janken dat hun wijken vol ver­hon­gerende werk­lozen zit­ten. Kinder­ar­beid afschaf­fen doet jobs verd­wi­j­nen. ‘Kijk naar mijn doo­dzieke kind’, klinkt het dan. Tja, als je die flinke werk­ers hun enige jobkansen voor de komende tien jaar afpakt, zal het er niet beter op wor­den.”

Augusti­nus temid­den zijn pas­sionele uit­leg

Moeten we niet inzit­ten met het welz­i­jn van de kinderen?

“Kom kom, het is 1860. We mogen niet onder­schat­ten hoe zelf­s­tandig die kleine rakkers tegen­wo­ordig zijn! Ze zijn juist dankbaar voor de kansen die ze kri­j­gen. Waar wij nog droom­den van lager onder­wi­js, zit­ten zij met hun gedacht­en al bij de weefge­touwen. Het is een vorm van onderne­m­ingszin waarop ik alleen maar jalo­ers kan zijn.”

U noemde de afschaffing ook een ‘hel­lend vlak’.

“Inder­daad, want waar stopt het? Zullen we stakin­gen begin­nen toes­taan? Vak­bon­den? Ik dacht het wel (lacht zo hard dat hij mon­o­cle moet vasthouden). Komaan, de kinder­ar­beid afschaf­fen. Straks moeten we nog een min­i­mum­loon betal­en. Ik kan me moeil­ijk een gro­vere beknot­ting van onze groei inbeelden.”

‘Kijk naar mijn doo­dzieke kind’, klinkt het dan. Tja.

Begri­jpt u de mensen die vin­den dat u par­tij trekt voor de patrons?

“Ja, hoe­zo?”

Men zou kun­nen zeggen dat dat weinig empathisch is.

“Je kan geen omelet bakken zon­der eieren te breken. Akko­ord, de arbei­ders zien een beet­je af op dit moment. Maar ook zij zullen uitein­delijk de vrucht­en plukken van de onver­mi­jdelijk eeuwig­durende groei van onze indus­trie. Uitein­delijk drup­pelt dat naar bene­den. Iemand zou daar eens een the­o­rie rond moeten opstellen.”