Komt een vrouw bij de dokter, of komt ze niet?


Door

Archief

In 1972 ver­scheen een pornok­lassiek­er die met zijn razend suc­ces en grote con­tro­verse het genre zicht­baar maak­te voor het grote pub­liek. Wat zien we wan­neer we met onze heden­daagse, porni­fied blik naar Deep Throat kijken? Is het een ver­wezen­lijk­ing van de tweede fem­i­nis­tis­che golf? Hielp het mee met het bespreek­baar mak­en van seks en erotiek? De ogen­schi­jn­lijke onschuld…

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 17/03/2019 – 16:13 door Mingt­je Wang

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

In 1972 ver­scheen een pornok­lassiek­er die met zijn razend suc­ces en grote con­tro­verse het genre zicht­baar maak­te voor het grote pub­liek. Wat zien we wan­neer we met onze heden­daagse, porni­fied blik naar Deep Throat kijken? Is het een ver­wezen­lijk­ing van de tweede fem­i­nis­tis­che golf? Hielp het mee met het bespreek­baar mak­en van seks en erotiek? De ogen­schi­jn­lijke onschuld toont miss­chien al een paar onaardi­ge trekken van het pornogenre zoals het nu bestaat.

De meest gang­bare kri­tiek op porno tegen­wo­ordig is dat ze onre­al­is­tis­che verwachtin­gen schept. Een stelling die zow­el wordt beves­tigd als weer­legd door deze vin­tage cult-porno. Wan­neer een obsessieve min­naar figu­urlijk op de knie gaat voor de pro­tag­o­nist Lin­da Lovelace, vertelt ze hem diep bedroefd dat ze enkel kan trouwen met man­nen met een 9 inch (22,86cm) penis. Met slechts “4 inch­es away from hap­pi­ness”, is hij meer dan bereid om een penisver­grot­ing te onder­gaan. Een erg risi­co­volle ingreep, de affaire met mil­jar­dair Ehud Arye Lan­di­a­do indachtig die recen­telijk nog mid­den op de oper­ati­etafel stierf.

Anderz­i­jds door­breekt deze film het ideaal van het massieve fal­lussym­bool en stelt een divers gam­ma aan penis­sen ten­toon. Van de eikel met een wip­neusje op een gam­mel stok­je tot een bloed­door­lopen knots van een sti­jve waar Deep Pur­ple u tegen zou zeggen; de regis­seur gaf duidelijk geen fluit om uni­for­miteit.

Ook qua muzikale diver­siteit zat het hele­maal snor. De iet­wat aan­dachtige luis­ter­aar zal opge­merkt hebben dat de funky intro­tune los­jes geïn­spireerd is op de Negende Sym­fonie van Beethoven. Opmerke­lijk is dat de theme song Deep Throat dezelfde komisch-absurde sti­jl heeft als zijn jaargenoot, Woody Allen’s Every­thing You Always Want­ed to Know About Sex*.

De hele kern van de film, een vrouw van wie de cli­toris diep in de keel blijkt te zit­ten, is beeldend voor waar de meeste porno tot op de dag van van­daag op gefix­eerd lijkt: het genot (lees: orgasme) van de man. Lin­da Lovelace pleitte voor sek­suele vri­jheid na de release. Daar­van ver­schi­j­nen er nochtans bit­ter weinig vrouwelijke voor­beelden. Er was edoch een enkel houd je bek en bef me-moment met de doo­dleuk gebrachte lijn “Mind if I smoke while you’re eat­ing?”. Bij de belan­grijk­ste film uit de vroege jaren van de porno-chic blijkt al: de ver­beeld­ing die in het hoofd van de gemid­delde porno-con­sument bestaat rond vrouwelijke sek­su­aliteit toont geen flauw benul van haar patri­ar­chale dis­posi­tie; ook Deep Throat komt niet veel verder dan vari­aties op het the­ma van beschik­baarheid voor de man.

 

*But Were Afraid to Ask


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *