Lezersbrief: ZUHAL DEMIR HEEFT GELIJK!


Door

Archief

Recent haalde Zuhal Demir het nieuws met haar onderwijshervormingen in het hoger onderwijs. Ik denk dat haar beleid ons onderwijssysteem kan herstellen. Want net zoals er twee soorten mensen zijn, zijn er ook twee soorten studenten: luilakken en ijverigen. Of zoals Jean de La Fontaine zou zeggen: de krekel en Demir. 

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 23/02/2026 – 8:31 door Julian DamsAugust Dams

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

In de fabels van Jean de La Fontaine zingt de krekel de hele zomer, ter­wi­jl de mier hard werkt en hem nog waarschuwt voor de win­ter. Wan­neer de koude maan­den aan­breken, heeft de krekel niets. Hij wendt zich tot de mier, maar die vin­dt dat hij het aan zichzelf te danken heeft: wie zijn billen brandt, moet op de blaren zit­ten. 

Hard­w­erk­ende stu­den­ten herken­nen zich ongetwi­jfeld in de figu­ur van de mier, ter­wi­jl fal­ende stu­den­ten iets hebben van krekels. Ze hebben het zichzelf namelijk aangedaan en smeken dan voor een herkans­ing. Lat­en we eerlijk bli­jven: wie heeft er nu eigen­lijk nood aan een tweede kans? Wie een fout maakt, moet dat maar voe­len; het onder­wi­js is toch geen lief­dadighei­dsin­stelling? 

Neem nu het principe van vakken meen­e­men naar het vol­gende jaar, zodat een stu­dent zich kan her­pakken. Wat een ram­pza­lig idee. Alsof ons onder­wi­js zou moeten dienen om iets te leren. Neen, onder­wi­js draait om selec­tie: alleen wie het goed doet, mag door. Wie faalt, maakt plaats voor iemand die wel aan de norm vol­doet. Dat is eerlijk, effi­ciënt en bove­nal goed­koop. 

Want waarom investeert de staat eigen­lijk in iemand die het niet vanaf de eerste keer begrepen heeft? Als een brug instort, geven we die toch ook geen herkans­ing? We bouwen dan een nieuwe brug, een­t­je die niet instort. Zo moet onder­wi­js ook zijn. 

En tja, crit­i­ci zeggen dat niet iedereen begint met gelijke kansen: som­mige stu­den­ten moeten naast hun stud­ies werken, of voor fam­i­lie zor­gen, of miss­chien hebben ze nog wat tijd nodig om te groeien. Zek­er waar, maar dat is net het mooie aan Demirs nieuwe visie: de realiteit wordt ein­delijk erk­end. Het lev­en is inder­daad hard, dus waarom zou school zacht zijn? 

Zo bouw je een eerlijk hoger onder­wi­js: door mensen te testen. En wie niet meekan, mag zich troost­en met de gedachte dat hij in elk geval niet node­loos geld heeft gekost. Belast­inggeld is er immers niet voor de krekel, maar voor de mier. En gelukkig hebben we ein­delijk een min­is­ter die dat begri­jpt.


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *