Limerick: de boekenwinkel als ontmoetingsplek


Door

Archief

In het literaire landschap staan de spots zelden op de boekhandelaar gericht. Onterecht, want met hun advies en selecties drukken ze hun stempel op elke leeservaring. Soetkin Rigole is, als zaakvoerster van boekhandel Limerick, één van hen. 

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 18/03/2024 – 7:05 door Emi­lie De Win­neYana Rosé

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Wat heb je zelf ges­tudeerd?

“Romaanse filolo­gie, Frans en Spaans, maar lat­er ook bib­lio­theek­weten­schap­pen. Ik com­bi­neerde dat met mijn werk in een weten­schap­pelijke boekhan­del. Daar­na heb ik in ver­schil­lende bib­lio­theken gew­erkt, maar ook in bij­na elke onafhanke­lijke boekhan­del in Gent.”

Lim­er­ick bestaat al een tijd­je. Wat is het ver­haal van de winkel?

“In 2019 heb ik Lim­er­ick overgenomen. Ini­tieel was het plan om met een vriendin zelf een boeken­winkel op te richt­en, tot de vorige eige­naar voorstelde om zijn zaak over te nemen. Naast de boeken­winkel zat een tweede pand in de deal, een oude apotheek die eerder diende als apart winkelt­je. Nu gebruiken we dat vooral voor activiteit­en: DJ-sets, expo’s, optre­dens…”

“De col­lec­tie reflecteert alti­jd de geest van de per­soon”

Waaruit bestaat jul­lie aan­bod?

“Het eerste pand biedt nieuwe werken aan over filosofie, psy­cholo­gie en lit­er­atu­ur. Het tweede pand staat vol met tweede­hands­boeken. Die ver­rijken mijn job dankz­ij de ver­halen die erbij horen wan­neer ik de col­lec­ties verza­mel: mensen die overleden zijn, ver­huizen … M’n droom is om daar een kun­st­pro­ject rond te mak­en, waarin bezoek­ers titels uit de rekken kun­nen nemen en zo ken­nis­mak­en met de vorige eige­naar. Uitein­delijk reflecteert de boeken­col­lec­tie alti­jd de geest van de per­soon. Wan­neer die dan weg­valt, kan diezelfde col­lec­tie – met onder­li­jnin­gen en papiert­jes tussen de bladz­i­j­den – veelzeggend zijn.”

Wat is je lievel­ings­boek?

“Meestal meng ik fic­tie met non-fic­tie en lees ik meerdere boeken tegelijk, waar­door veel half gelezen wordt. Een beet­je zoals iemand die tv kijkt en con­tinu zapt. Mijn favori­et moet dan wel de verza­melde essays van Michel de Mon­taigne, een 16e-eeuwse filosoof, zijn. Die zijn zow­el lit­erair als inhoudelijk sterk. De com­bo tussen lev­ens­filosofie en lit­er­atu­ur bevalt me wel. Wat fic­tie betre­ft, ben ik fan van al het Argen­ti­jnse, zoals Julio Cor­tazar.”

Ver­tal­en die voorkeuren zich in het aan­bod?

“Als mijn favori­eten beschik­baar zijn, zorg ik dat ze in de winkel liggen, maar ik ga mijn eigen smaak niet opdrin­gen. De sterk­te van een kleine boekhan­del is het advies op maat. Ik luis­ter dus vooral naar wat mensen zélf zoeken in een boek.”

Advies geven aan een onbek­ende lijkt lastig. Hoe pak je dat aan?

“Zoi­ets vind ik heer­lijk om te doen! Ik peil vooral door te vra­gen: waar heeft de lez­er nood aan? Wat probeert die te vin­den in een boek: ontspan­ning, wijsheid, erken­ning? Vaak vraag ik aan klanten ook om een paar titels op te som­men die ze goed von­den.”

Merk je dan bepaalde trends op bij klanten? Welke gen­res zijn pop­u­lair?

“Zelfhulp­boeken. Ik denk dat mensen daar alti­jd wel naar op zoek zijn gegaan, maar nog meer in deze hec­tis­che tij­den. Daar­naast doen werken over actu­aliteit het goed, bijvoor­beeld over Palesti­na. Ook natu­ur­boeken zijn in trek, vanu­it een soort ’terug-naar-de-natuur’-wens, miss­chien in het kad­er van de onthaast­ing.”

Heeft het befaamde Book­Tok een impact op de voorkeuren van jon­geren?

“Ik hoor dat inder­daad soms van andere boekhan­dels – die dan soms Tik­Tokkers over de vlo­er kri­j­gen – maar het is me zelf nog niet opgevallen. Ik merk wel dat er veel jonge mensen, twintigers, naar Engel­stal­ige lit­er­atu­ur gri­jpen. Maar of de oorza­ak bij Tik­Tok ligt, weet ik niet. Jon­geren bereiken we trouwens sowieso iets min­der.”

“Ik denk dat het idee van de ontlez­ing wel voor een deel klopt”

Dat doet wat denken aan wat de media ‘ontlez­ing’ noemt. Zit er daar iets in?

“Ik denk dat dat idee wel voor een deel klopt. Ik heb drie kinderen; enkel mijn dochter van 11 leest, mijn zonen niet. Ik vrees dus dat er iets van aan is. Tegelijk zijn tieners dan wel weer heel meer­tal­ig.”

Is er een moment in de winkel dat je alti­jd zal bijbli­jven?

“Vooral over­names van boeken­col­lec­ties na een over­li­j­den zijn vaak emo­tion­eel. Zo kwam er ooit een rood­harige man in de winkel die vertelde dat zijn vad­er ziek was en niet lang meer had. Hij zou mij lat­er con­tac­teren over de over­name van zijn col­lec­tie. Enige tijd lat­er komt een iden­tieke, rood­harige man met het­zelfde ver­haal. Ik was in de war: had hij me dit niet al eens verteld? Het kwart­je viel toen ik tij­dens de afspraak bij hen thuis een groot schilder­ij tege­moet liep van een man met twee rood­harige kind­jes aan zijn zij, een tweel­ing. Het bleken broers te zijn.”

“Ook bleek de vad­er bevriend te zijn geweest met Hans Mortel­mans. Zo gaf Mortel­mans een optre­den in mijn zaak en een pre­sen­tatie over zijn boek over George Brassens, een van mijn favori­ete arti­esten. Zulke toe­val­lighe­den vind ik mooi.”

Ervaar je con­cur­ren­tie met online web­shops? Wat is de meer­waarde van de aankoop in een fysieke winkel?

“Ik besef maar al te goed dat er veel mensen online kopen. Maar tegelijk bestaat er wel een besef dat je klein­schalige zak­en niet kan ste­unen zon­der er iets te kopen. Ik voel me ges­te­und door dat bewustz­i­jn, iets wat er trouwens ook was in coro­nati­j­den. Ik denk dat mensen als sociale wezens de meer­waarde ervaren in de belev­ing die een boeken­winkel biedt: als ont­moet­ingsplek, een plek waar je advies kan kri­j­gen en een koffi­et­je kan drinken bij je nieuwe aan­winst.”

Tot slot: wat is het ver­haal achter de typema­chines in de winkel?

“Die waren van Willem Fred­erik Her­mans, een Ned­er­landse schri­jver. Het muse­um waar ze oor­spronke­lijk ston­den, deed ze van de hand via een wed­stri­jd, die de vorige eige­naar gewon­nen had met zijn voors­tel om ze in de boeken­winkel te plaat­sen. Klanten kon­den via een finan­ciële bij­drage een typema­chine adopteren; het geld werd dan gebruikt voor de reparatie. Hun namen zijn onder de typema­chines terug te vin­den.”


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *