Nog een feministisch betoog


Door

Archief

Mannen en vrouwen zijn ongelijk. Ik kan nu zeggen dat de vrouw in vele opzichten beter is dan de man, maar dat kan ik natuurlijk niet met deugdelijke argumenten onderbouwen. Wat ik wel kan onderbouwen met argumenten, is de mannelijke dominantie.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 6/04/2020 – 19:23 door Daphne Lox

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

James Brown wist het in 1966 al: ‘It’s a Man’s Man’s Man’s World’. Dat lied kni­jpt trouwens mijn fem­i­nis­tis­che hart fijn. Alles is rond de man geor­gan­iseerd, vrouwen wor­den achtergesteld. Ja, het is al beter, maar we zijn nog lang niet toegekomen aan een wereld waar we ons als vrouw volledig kun­nen ont­plooien. Grote stri­j­den wor­den gestre­den door vrouwen over de hele wereld, maar het fem­i­nisme dat de vrouw door het glazen pla­fond wil kri­j­gen, spreekt me min­der aan. Ik kijk op naar Emma Wat­son, maar het is niet zij die me laat stri­j­den voor de vrouw. Het zijn de meis­jes die hun dorp ontvlucht­en om niet besne­den te moeten wor­den. Het zijn de vrouwen die in poli­tiekan­toren hun verkrachter iden­ti­fi­ceren. De dames die andere vrouwen een hart onder de riem steken en hen door de moeil­ijke peri­odes sleuren. Het zijn ook de man­nen die hun veront­waardig­ing uit­spreken op de werkvlo­er, wan­neer duidelijk wordt dat de vrouwelijke col­le­ga min­der ver­di­ent voor het­zelfde werk, de jon­gens die aan hun oud­ers duidelijk mak­en dat hun zus niet uit­ge­huwelijkt mag wor­den. Maar de kap­i­tal­is­tis­che stri­jd die enkele vrouwen aan de top van bedri­jven zet om een punt te bewi­jzen en de poet­shulpen, leerkracht­en en ver­zorg­ers vergeet, die behoort voor mij niet tot het fem­i­nisme.

Het zijn de kleine din­gen die nog niet veran­derd zijn, waar het struc­turele prob­leem zich in ver­schuilt. De dummy’s voor crasht­ests bijvoor­beeld. Die waren tot 2003 man­nelijk. Nu is ongeveer 30 % ervan vrouwelijk. Heel vaak zijn de vei­lighei­ds­stan­daar­den voor vrouwen dus veel lager dan voor man­nen. Een ander voor­beeld is hoe we over het geweld van man­nen op vrouwen spreken: op een passieve manier. Het wordt de vrouw niet aangedaan, het overkomt haar. We prat­en over hoeveel vrouwen verkracht wer­den, niet over hoeveel man­nen vrouwen verkracht­ten. De focus ligt op de vrouw, de actieve spel­er in deze ver­halen wordt volledig ver­geten. Tot slot is er nog dit: op 26 maart 2019 zou de eerste volledig vrouwelijke ruimte­wan­del­ing van start gaan, maar die is uitein­delijk uit­gesteld omdat er niet genoeg vrouwelijke ruimtepakken aan­wezig waren. Hoe is dat zelfs mogelijk? Het is gek dat ze in deze kap­i­tal­is­tis­che wereld zelfs nog man­nen de ruimte ins­turen. Vrouwen zijn gemid­deld klein­er en wegen min­der, waar­door er min­der energie ver­loren gaat bij het lanceren. Elke kilo telt namelijk in het brand­stofver­bruik, waar­door de kosten lager liggen als er alleen vrouwen aan boord zijn.

De kap­i­tal­is­tis­che stri­jd die enkele vrouwen aan de top van bedri­jven zet om een punt te bewi­jzen en de poet­shulpen, leerkracht­en en ver­zorg­ers vergeet, die behoort voor mij niet tot het fem­i­nisme

Man­nen en vrouwen zijn niet gelijk. Dat staat vast. We ver­schillen in onze hor­mo­nen, op fysiek en natu­urlijk ook op men­taal vlak. Maar dat wil niet zeggen dat dit een rol moet spe­len in het kiezen van werkne­mers. Het gaat over hoe inno­vatief iemand kan denken, hoe cre­atief de per­soon is in het oplossen van prob­le­men en niet over of het een man of vrouw is. Toch zijn 21% van de man­nen nu bang om vrouwen aan te nemen, uit schrik om meegesleurd te wor­den in de #Metoo-beweg­ing. Uit een artikel van The Guardian blijkt dat 27% van de man­nen op het werk één-op-éénont­moetin­gen met vrouwen ontwijken. Wat is er mis met de man? Wij weten toch dat jul­lie niet alle­maal verkrachters zijn? Waarom wor­den wij nu weer ges­traft door de man die ons in de eerste plaats in deze posi­tie heeft gebracht? Wat een onrecht dat vrouwen achtergesteld wor­den omdat ze zich ein­delijk hebben uit­ge­spro­ken. De man is duidelijk bang van sterke vrouwen die voor zichzelf opkomen en neemt daarom de kansen af van vrouwen die wel al had­den bewezen een goede werkkracht te zijn. Waarom is het suc­ces van de vrouw een bedreig­ing voor de man? Aantrekke­lijke vrouwen wor­den hier­door min­der snel aangenomen, vrouwen die zich meer naar de man­nelijke stan­daar­den gedra­gen en kle­den wor­den wel serieus genomen. Waar eindigt dit?

Het is natu­urlijk niet eerlijk van mij om de man zo te gen­er­alis­eren, net als ik nu met de vrouw aan het doen ben. Het onder­scheid tussen man en vrouw wordt zo vaak gemaakt, maar soms is het hoogst­noodza­ke­lijk erop te wijzen dat we wel ver­schil­lend zijn en niet alles wat op de man toepas­baar is, ook op de vrouw toepas­baar is. Zo kun­nen man­nen op een leefti­jd van twee jaar de diag­nose van autisme kri­j­gen, gepaste hulp kri­j­gen, ter­wi­jl de meeste vrouwen pas op een leefti­jd van 14 gedi­ag­nos­ticeerd wor­den. Hoe komt dit? De onder­zoeken naar autisme zijn vee­lal alleen bij jon­gens gebeurd en meis­jes ver­to­nen niet dezelfde symp­tomen.

De wereld­bevolk­ing bestaat voor 52 % uit vrouwen, toch zijn de meeste posi­ties met invloed bek­leed door man­nen. We zien steeds man­nen als hoofd van grote bedri­jven, dit beïn­vloedt onze per­cep­tie. Omdat we alleen man­nen in deze posi­ties zien, gaan we denken dat alleen zij dat kun­nen. Dit is wat Ngozi Adichie stelt in haar Ted Talk. Het draait niet alle­maal om vrouwen aan de top van bedri­jven te kri­j­gen, maar ik ben ration­eel genoeg om te besef­fen dat met de kleine acties, we nooit ver­schil kun­nen mak­en in deze man­nelijke wereld. We veroorza­k­en geen veran­der­ing als we onze veront­waardig­ing bli­jven ins­likken.

Wij weten toch dat jul­lie niet alle­maal verkrachters zijn?

Ik pri­js de grotere ini­ti­atieven, maar ik juich meer voor de kleine gevecht­en van de vrouw. De gevecht­en die ik ook dagelijks voer om een klein ver­schil in mijn omgev­ing te mak­en. De gevecht­en waar ik het ver­schil van kan zien. Maar we ver­geten dat dit niet alleen een stri­jd is die gevo­erd zou moeten wor­den door vrouwen. De man­nen horen zich aan te sluiten bij de ini­ti­atieven om de grote veran­derin­gen waar te mak­en. Ook zou de media hier beter zijn best in moeten doen. Ik ben het hele­maal eens met Nat­acha Wald­mann en haar opini­es­tuk in De Mor­gen: “Op zoek naar infor­matie en duid­ing viel mijn mond na enkele dagen steeds verder open van ver­baz­ing. Sinds een dag of tien staan in elke nieuw­suit­zend­ing, elke spe­cial, elk duid­ing­spro­gram­ma op elke zen­der man­nen in de rij om als expert te wor­den opgevo­erd. En de vrouwen? Op de oblig­ate ver­pleeg­ster en de min­is­ter van Volks­ge­zond­heid na: onvin­d­baar.” Dit bewi­jst nog­maals dat er een con­struc­tiefout zit in onze maatschap­pij. Het argu­ment dat het onze cul­tu­ur is, schuif ik zo van de tafel. Mensen wor­den niet gevor­md door cul­tu­ur, cul­tu­ur wordt gevor­md door de mens.

Ik geloof erin dat op een dag het meren­deel van de bevolk­ing de vol­gende woor­den zal uit­spreken: “Ja, ik ben een fem­i­nist. Ik stri­jd voor gelijke recht­en voor vrouw en man. Ik geloof in poli­tieke, sociale en economis­che gelijkheid van bei­de sek­sen en ik schaam me er niet voor.”


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *