“Onze manier van werken heeft weinig met Stalin te maken”


Door

Archief

Comac, de studentenbeweging van de PVDA, is populairder dan ooit. Bestuurslid Igor Willems probeert enkele donkerrode clichés te weerleggen.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 21/11/2021 – 20:23 door Dries van Dort

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

De idee leeft bij de andere verenigin­gen dat jul­lie nogal Stal­in­is­tisch zijn.

“Dat is een breed vooro­ordeel over Comac en de PVDA in het alge­meen. Vroeger is er door linkse instanties wel eens de fout gemaakt om het grote gelijk te willen halen, en te verk­laren: “Stal­in was echt een goeie gast, jul­lie hebben dat alle­maal ver­keerd begrepen.” Daar kan ik mij niet in vin­den. Wat ik vooral  inter­es­sant vind, is dat die vraag alti­jd bli­jft terugk­eren. Ik vraag mij af of ze nog rel­e­vant is. Hoe vaak moet er nog gezegd wor­den: ‘Nee, wij geloven daar niet meer in?’ Het is rel­e­vant om te vra­gen wat de mis­toe­s­tanden waren onder Stal­in, maar de manier waarop wij als verenig­ing nu werken heeft weinig met die vraag te mak­en. Als men bereid is te kijken naar hoe wij ons organ­is­eren, de con­crete voorstellen die wij hebben, kan men zich makke­lijk van dat vooro­ordeel genezen. Maar dan moet die berei­d­heid er natu­urlijk wel zijn.”

Er wordt wel eens gezegd dat Comac’ers graag pro­test­eren en vooral veel roepen. Klopt dat?

“Dat begri­jp ik. Ik dacht in het verleden ook alti­jd: ‘ze moeten er ook weer bij zijn. Met hun stand­je, hun boek­jes en hun trielala’. Achter­af bedacht ik: ‘Wat deed ík op dat moment?’ Was ik met meer bezig dan die Comac’ers? Wij hebben een bepaalde gedreven­heid en ik heb daarover ook lang mijn vooro­orde­len gehad. Het is inter­es­sant om op te merken dat wij als jon­geren en stu­den­ten vaak aangezet wor­den om ons te bekom­meren om poli­tieke en maatschap­pelijke kwest­ies, maar dat dat alti­jd heel geïn­di­vid­u­aliseerd is. Bijvoor­beeld: ‘Je gaat voor het kli­maat spi­j­be­len maar je hebt zelf wel een smart­phone?’ Dat zit echt in onze maatschap­pij. De kloof tussen indi­vidu­ele bekom­mernissen en grote zak­en zoals het kap­i­tal­isme of kli­maat is vaak heel groot. Wat we met Comac kun­nen doen, is die kloof klein­er mak­en. We slaan de brug tussen indi­vidu­ele bekom­mernissen en grote zak­en zoals kli­maat. Zo kun­nen we samen een manier vin­den om in de prak­tijk iets te doen als groep.”

“We hebben ook veel posi­tieve acties. Veel Comac’ers zijn gaan helpen bij de over­stro­min­gen in Verviers. Nog een mooi voor­beeld is het terugvorderen van studiepun­ten. Ik denk dat we daarin een belan­grijke rol hebben gespeeld. We hebben toen op een zondag ook een grote actie geor­gan­iseerd voor het kabi­net van Ben Weyts. De maandag daar­na heeft hij aangekondigd dat ze studiepun­ten gin­gen terugvorderen.”

Tegen­over andere jon­geren­par­ti­jen heeft Comac het beeld van de loy­aal­ste te zijn tegen­over hun moed­er­par­tij. Heeft Comac een eigen iden­titeit?

“Die hebben we absolu­ut. Er is wel een ver­schil tussen ons en andere verenigin­gen. Zij zijn soms pub­lieke­lijk kri­tisch tegen­over de moed­er­par­tij. Dat zie je nooit bij Comac. Wij kiezen ervoor om niet pub­lieke­lijk het ver­schil op te zoeken met de PVDA. Wij mak­en de keuze om dat eerder intern te bespreken, op een con­struc­tieve manier. Vaak wor­den Comac en de PVDA gezien als een goed geoliede machine waar alle orders van bove­naf komen, maar dat ziet er in de realiteit anders uit.”


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *