Picasso en een bananenboom: ideale gespreksstof voor een eerste date


Door

Archief

Deze date begon eigenlijk niet als een date. Z vroeg in een groepschat of er iemand zin had om mee te gaan naar Museumnacht. Daar hoefde ik geen twee keer over na te denken. Niemand anders reageerde positief, en zo geschiedde.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 16/04/2023 – 11:26 door Tailah Baert

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Er was super veel volk rond het Muse­umk­warti­er. Als het gratis is, zijn stu­den­ten plots geïn­ter­esseerd in kun­st. Het was wel meteen gezel­lig en de klik was goed. We moesten best wel een tijd­je aan­schuiv­en om de planten­tu­in naast het GUM bin­nen te rak­en. De warmte van de ser­res was wel­gekomen na een hal­fu­urt­je bib­beren in de wind. De planten waren vast wel mooi, maar mijn aan­dacht was uit­er­aard niet op de cac­tussen en varens gericht. We had­den een kleine onenigheid over of een boom die er stond al dan niet een bana­nen­boom was. Mijn twi­jfels waren onterecht: het was inder­daad een bana­nen­boom. Bij het ver­lat­en van de serre waren we op de een of andere manier verd­waald ger­aakt. Plots ston­den we in een soort back­stage waar bezoek­ers niet horen te zijn. Ik kon het niet lat­en om haar een paar keer te doen schrikken en toen vond Z het wellet­jes geweest. Op naar het S.M.A.K.

Bij het betre­den van dit iconis­che muse­um probeerde ik zo goed mogelijk te ver­doeze­len dat ik absolu­ut geen ver­stand heb van kun­st. “Ben je fan van de werken uit Picas­so’s vroege peri­ode, of eerder die uit de late?” Geen idee wat haar antwo­ord was, maar ik maak­te alleszins een semi-intel­lectuele indruk. In een van de eerste zalen stond er een sim­pele spiegel tegen de muur. Een kunst­werk, blijk­baar. Z vond het geweldig. “Oh kijk! Die spiegel staat daar keileuk.” Haar ent­hou­si­asme werk­te in ieder geval aansteke­lijk. Doorheen het hele muse­um was ze naar din­gen aan het wijzen en aan het lachen. Ik wist niet dat meis­jes die op een extreem schat­tige manier over kun­st prat­en mijn type waren. Het S.M.A.K. had er bij­na een nieuw kunst­werk bij: een hoop­je wegges­molten stu­dent.

“We moeten vak­er op muse­um­date gaan :))”

Vanop eerste verdieping kon­den we door een raam de wachtrij zien. We ston­den als twee kleine kind­jes te zwaaien naar mensen die voor­bij liepen, en ze zwaaiden terug! Er stond ook een piano waarop bezoek­ers naar harten­lust mocht­en spe­len, zoals je die wel vak­er ziet op open­bare plaat­sen. Toe­val­lig was er net iemand aan het spe­len toen we passeer­den. Dus we hebben dan even stilzwi­j­gend op een bankje gezeten, luis­terend naar de muziek.

Onder­tussen was de tijd gekomen om huiswaarts te keren. Ze stond erop om mij af te zetten aan mijn kot, wat, opnieuw, heel lief was. We ston­den aan de ingang van Home Ver­meylen, klaar voor een nieuwe ver­ton­ing van de klassiek­er “allez, tot de vol­gende dan”. Om die ver­bale decom­pressie te ver­mi­j­den sprei­d­de ik mijn armen tot een knuffel­ge­baar, waar ze gelukkig op ing­ing. Ter­wi­jl ik enkele minuten lat­er in de lift stond, kreeg ik een bericht­je: “Kvond het leuk :))”. Mijn hart maak­te een klein vreugde­spronget­je en ik antwo­ordde: “We moeten vak­er op muse­um­date gaan :))”. Waarop ze reageerde: “Jaaa graag!!”


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *