Problematiek met de digitale Journalistiek


Door

Archief

Een mens kan zich aan veel dingen ergeren dezer dagen. De lockdown, de groeiende sociale isolatie, het overheersende gevoel dat je eenzaam en alleen een stille dood zult sterven en natuurlijk een minister van Onderwijs die je het best kan omschrijven als een achterlijke foemp. Fret kak, Ben.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 17/02/2021 – 22:29 door Jan Emiel Cordeels

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Ja, het zijn barre tij­den, maar de nagel aan de doo­d­skist van het lev­en met coro­na is vol­gens mij wel de staat van de dig­i­tale media. De wild­groei aan live­blogs, beschri­jvin­gen van Twit­ter­beef in nieuwsar­tikels, de alomte­gen­wo­ordigheid van click­bait-titels en bijhorende dra­m­ageil­heid. Waar the fuck zijn de kran­ten toch mee bezig? Weg met de jour­nal­istiek, leve de klik!

Is het vertrouwen in de media lager dan ooit? Leg elke idioot met een Twit­ter­ac­count onder de loep en benoem zijn een­za­am schree­uwen in de ether als ‘grote ophef’. Een drama­tis­che gebeurte­nis à la bestorm­ing van het Capi­tool? Lat­en we een live­blog mak­en, met zo weinig infor­matie dat zelfs een kleuter op zijn honger bli­jft zit­ten. Kri­tis­che vra­gen en goed uitgedachte artikels zijn blijk­baar ook niet nodig als je de magis­che woord­jes ‘Lat­er meer!’ onder een titel kunt zetten. Nie­mand die een idee heeft hoe de lock­down eruit zal (moeten) zien tij­dens de zomer? Daar komt de mas­sa opinieheb­bers aan met elk een glazen bol in de hand. Straffe uit­sprak­en die voor nog straf­fere titels zor­gen? Absolu­ut, maar waarzeg­gers zie ik toch liev­er in het cir­cus en niet in de krant. Als kers op deze jour­nal­istieke taart der tristesse: artikels die gewoon wat screen­shots van op sociale media nemen en doo­dleuk die foto’s dan beschri­jven. Dat is toch gewoon betut­te­lend, lui en com­pleet nut­teloos.

Tweets zijn geen nieuws

Ik kan toch niet de enige zijn die het beu is om te lezen welke 280 tekens een select club­je bv’s nu weer heeft uit­gekraamd? En het zijn niet alleen de dig­i­tale kran­ten die zich hier­aan schuldig mak­en. Marc Van Ranst, Georges-Louis Bouchez en Geert Noels die sassy met tweets naar elka­ar gooiden? Dat werd een hoofditem in Terza­ke. Dus, for the ones in the back: tweets zijn geen nieuws. 

Dra­ma zoeken en de snel­ste zijn om er over te bericht­en is natu­urlijk tof als je moet over­leven op de nieuws­gierigheid en klik­woede van een bende bejaar­den met te veel tijd. Maar wordt er daar dan ook nog iets van jour­nal­istieke waarde mee gecreëerd? Neem nu de recht­sza­ak tegen Bart De Pauw. Kan het mij iets sche­len wat Del­phine Lecompte daarover denkt? Eigen­lijk niet. Dat ze haar columns gerust bli­jft schri­jven hoor, maar de 20.000 artikels over hoe con­tro­ver­sieel die opini­es­tukken al dan niet zijn, daar heb ik nu echt geen nood aan. Ik kan mijn eigen mening wel vor­men, danke sehr. 

De belle­man hebben we toch ook niet gedig­i­taliseerd?

Jam­mer dat de papieren kran­ten een langzame doo­d­stri­jd aan het lev­eren zijn, de focus op puur dig­i­tale media zal alleen maar toen­e­men. Miss­chien is het juist een idee om de hele tran­si­tie van ster­vend medi­um naar online gedrocht gewoon stop te zetten. Tijd voor iets com­pleet nieuws, zeg ik. De belle­man (stad­som­roeper, red.) hebben we toch ook niet gedig­i­taliseerd? 


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *