Recensie: Delphine et Carole, insoumuses


Door

Archief

'Delphine & Carole' is een ketting aan fragmenten, een losgeslagen camera die in het Frankrijk van soixante-dix het patriarchaat neerknalt. Een documentaire waar de crème de la crème van het Franse naoorlogs feminisme verschijnt, en revolutie loert achter elke shot.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 21/10/2020 – 2:21 door Six­tine Bérard

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Door de nieuwigheid voor het medi­um, en het ont­breken van een lange canon­is­che geschiede­nis, is video de nieuwe spreek­buis van wie niet wordt uitgen­odigd aan tafel. Vanu­it die opvat­ting doc­u­menteren Del­phine Seyrig en Car­ole Rous­sopo­los de tweede fem­i­nis­tis­che golf. Ze doen dat in het Frankrijk van chef-koks die een gebrek aan raf­fine­ment en denkver­mo­gen wijten aan vrouwen op nationale tele­visie. Met een kleine ingreep tonen Seyrig en Rous­sopo­los de absur­diteit van deze notie aan: ze onder­breken het frag­ment van die chef-kok met korte zin­nen, die met een sni­j­dende humor alle­maal het­zelfde zeggen: dat vrouwen geen Miche­lin­ster­ren ver­di­enen, omdat ze elke dag gratis koken voor hun veeleisende patri­ar­chale man­nen. Onbe­taalde arbeid heet dat, maar Seyrig en Rous­sopo­los betrap je niet op her­metisch geschei­den the­o­retis­che con­cepten: ze prat­en, doen en geven een stem met onver­woest­bare energie. 

Op een ruim uur tijd word je doorheen leg­en­darische protesten, absurd moedi­ge inter­views en geni­aal bru­tale beschouwin­gen gelood­st. Met een scherpe com­bi­natie van spitsvondi­ge humor en mon­tage ontle­den ze de patri­ar­chale samen­lev­ing en bijhorende male gaze. Het is ook de tijd van een frisse adem door Franse cin­e­ma, met een glan­srol voor vrouwen: ze houden de cam­era als vuist in de lucht. Chan­tal Aker­man, Agnes Var­da, Mar­guerite Duras en Lil­iane De Ker­madec defileren op de rode lop­er in ‘Del­phine et Car­ole’.

Denk dus niet meer enkel aan Jean Luc Godard en François Truf­faut bij de Franse nou­velle vague. Deze Franse doc­u­men­taire is een ode aan het verzet, de weer­barsti­gen, de mensen in de marge, een ode aan cin­e­ma. Een his­torisch doc­u­ment maar ook een reflec­tie-instru­ment: waar deze vrouwen om riepen, daar bli­jven we om roepen. Want zo veel pro­gressiev­er zijn we niet: COVID-19 toont pijn­lijk aan dat sek­swerk­ers bewust wor­den ver­geten, wegge­gomd uit beleid en, ja, soms uit fem­i­nis­tis­che man­i­festen wor­den wegge­lat­en. Zwarte acteurs en actri­ces wor­den nog veel te vaak voor rollen gecast die stereotiep- en sys­teem­beves­ti­gend zijn, en het vrouwelijk lichaam, denk aan abor­tus en het hoofd­doeken­ver­bod, wordt nog bepaald door gro­ten­deels man­nelijke wet­gev­ing. Trans­fo­bie heeft roots in misog­y­nie en ‘sois belle et tais toi’ wordt soms impli­ci­et met de paple­pel ingegeven.

‘Del­phine et Car­ole’ roept op tot revolte en reflec­tie, en maakt van Del­phine Seyrig en Car­ole Rous­sopo­los de welver­di­ende pro­tag­o­nistes van een machtige doc­u­men­taire.


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *