Recensie: Girls in Hawaii

Girls in Hawaii, 15 februari, Vooruit

Girls in Hawaii

Ik zit krap bij kas en heb mijn oren lief. Mijn oren waren dus her­metisch afges­loten door fel­gele oor­prop­jes toen de eerste bas­noten weer­galm­den door de con­certza­al van de Vooruit. Lang hield ik het niet vol. Moge Joke Schau­vliege het me vergeven: heel soms is de muziek de oor­suizin­gen gewoon waard. Girls in Hawaii zorgde voor net zo’n moment. Hun naam ten spi­jt, betre­ft het geen folk­lore­muziek uit de Stille Oceaan, wel ver­heven indie­rock uit Eigen­brakel. Het zestal trak­teerde hun pub­liek op een gelukza­lige muur van gitaren en elek­tron­i­ca die elk hoofd in de zaal deed heen en weer dansen op zijn hals. Slechts af en toe werd de bove­naardse stroom een halt toegeroepen, maar steeds om plaats te mak­en voor al even magis­che a capel­lam­o­menten. Boven­di­en ver­gat­en de Waals-Bra­ban­ders geen moment waarom ze na elk num­mer beloond wer­den met een orkaan van applaus en gejuich: ze speelden een strakke set en over­stem­den het wegdeem­sterende geklap meestal al met de aan­hef van het vol­gende lied. Enkel voor char­mante felic­i­taties aan een jarige zus – die ook echt in de zaal aan­wezig was – en voor een innemende “Willen jul­lie graag danseren?” wilden Girls in Hawaii een pauze inlassen. Met num­mers als Indif­fer­ence en This light weet het nieuwe album Noc­turne de posi­tieve spi­raal die de vorige plaat Ever­est inzette door te trekken, zon­der ooit in her­hal­ing te vallen. Hoewel hun bek­end­heid bij het grote pub­liek voor­lop­ig uit­bli­jft, lijdt het geen twi­jfel: wel­dra beseft iedereen dat de com­bi­natie van een betov­erende en radiovrien­delijke sound met prach­top­tre­dens zoals die in de Vooruit veel beter zijn dan piña cola­da en schree­uw­erige bloem­motieven op een god­ver­geten tro­pisch eiland.