Recensie: Oorlog en Vrede in tijden van Oorlog

Lat­en we een kat een kat noe­men: ‘Oor­log en Vrede’ is een ongelooflijk oud boek, is belache­lijk dik en houdt al een eeuw de vinger niet meer aan de pols. Dat gezegd zijnde is het mag­num opus van de leg­en­darische Rus­sis­che schri­jver Lev Tol­stoj een ver­rassend ver­teer­bare page­turn­er die je meesleept in de glit­ter en glam­our van tsaris­tisch Rus­land. Belan­grijkst van al voor de eeuwig van zijn porte­monee bewuste stu­dent is dat de heruit­gave door Pen­guin Clas­sics voor een prik­je verkri­jg­baar is: u telt er min­der dan 10 euro voor neer. 

Het ver­haal betre­ft vooral het wel en wee van den André en den Pierre – ja, dat zijn hun echte namen – twee sym­pa­thieke Ruski’s die ondanks al hun geld en macht niet tevre­den zijn met hun lev­en. Ter­wi­jl er om de haverk­lap in de chais­es longues wordt neergestreken om hart­stochtelijk over de sombere staat van hun opu­lente lev­en te kwe­len, raast Napoleon door Europa – met alle gevol­gen van dien voor Rus­land. Het klinkt miss­chien zwaar en melo­drama­tisch, maar het komt bij momenten zeer slap­stick­achtig over. Hoe verder je komt in het boek, hoe meer Tol­stoj ook lekker filosofisch wil doen zon­der dat dit het ver­haal per se ten goede komt. Die hoofd­stukken mag je gerust over­slaan.

‘Oor­log en Vrede’ is niet alti­jd het makke­lijk­ste boek om te vol­gen. Dat komt vooral door het legioen aan per­son­ages dat de revue passeert. De wirwar aan Slavis­che namen en adel­lijke ges­lacht­en wordt soms een wazige brij en ont­glipt je meteen na ze gelezen te hebben. Vaak zal je moeten terugk­eren naar vorige hoofd­stukken om te check­en of Baron A en Prins­es B nu dezelfde per­son­ages van enkele pagina’s gele­den zijn, of juist com­pleet ongere­la­teerde tel­gen van adel­lijke bloede. Laat u daar echter niet door afschrikken om dit meeslepende epos à la ‘Down­ton Abbey’ een kans te geven. Score? Vier dubbelkop­pige ade­laars op vijf.