Recensie: The Killing of a Sacred Deer

Na ‘Dog­tooth’, ‘The Lob­ster’ en nu ook ‘The Killing of a Sacred Deer’ kun­nen we wel zeggen dat de films van regis­seur Yor­gos Lan­thi­mos con­se­quent geen steek houden, en dat ter­wi­jl zijn per­son­ages net steeds naar die steek op zoek zijn. In zijn nieuw­ste neemt Mar­tin (Bar­ry Keoghan) revanche op dok­ter Steven Mur­phy (Col­in Far­rell) omdat Mur­phy Mar­tins vad­er niet heeft gered in een oper­atie. Murphy’s vrouw (Nicole Kid­man) en kinderen dreigen onverk­laar­baar ern­stig ziek te wor­den, en om een kos­misch even­wicht te her­stellen wil Mar­tin Mur­phy de ver­plicht­ing opleggen om één fam­i­lielid te ver­mo­or­den en zo te voorkomen dat iedereen sterft. Hoe dat medisch mogelijk is, kan Lan­thi­mos geen jota sche­len; hij legt niets hele­maal uit. Het gaat dan ook niet om de waarheid, maar over hoe de per­son­ages wanke­len in hun per­cep­ties. Want naast zijn masochis­tis­che sti­jl in uit­gestreken hilar­ische absur­diteit, zoekt Lan­thi­mos ook steeds naar de har­monie tussen log­i­ca en emotie. Hoewel de acteurs enkel een top­spel geven en de filmes­thetiek weer­ga­loos is, raakt de film geregeld zoek in zijn eigen wereld en dreigt het slachtof­fer te wor­den van zijn eigen afs­tand; een moeil­ijk koord­dansen aangezien de fysieke en emo­tionele afs­tand net het intrigerende is. Lan­thi­mos neemt een klassieke Griekse tragedie – een ode aan zijn roots – spint er een paar metaforen en filosofis­che vra­gen rond, en laat dit onder­zoek­je in de menselijke natu­ur uit­lopen in een voor zijn doen bedaarde maar angstaan­ja­gende con­clusie.