Schaapjes tellen en kipjes hypnotiseren


Door

Archief

“Kunnen dieren gehypnotiseerd worden?” Deze vraag brandt al sinds mensenheugenis hevig op de lippen van de mondiale wetenschappelijke gemeenschap. Dat deed die alvast, tot bewezen werd dat dit perfect kan. Een noodgedwongen herformulering van de onderzoeksvraag dan maar: ben ik voldoende bekwaam om hun resultaten te reproduceren? In wat volgt, handelde ik steeds met een zachtheid…

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 17/02/2019 – 14:06 door Arthur Jacob­sIris Pot­tie

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Ze staarde voor zich uit en lag zorgeloos te zon­nebaden op haar rug. Laat ons even­t­jes ver­pozen, moet ze gedacht hebben. Il dolce far niente: dat is de indruk die je op het eerste gezicht kreeg als je die kip zag liggen. Geen mens zou ver­moe­den dat diezelfde koele kikker der­tig sec­on­den eerder nog met haar vleugels aan het flap­peren was alsof haar lev­en er vanaf hing. De kip was in enkele tellen in hyp­nose beland. De man had enkele vreemde gelu­iden gemaakt, twintig sec­on­den recht in de ogen van zijn gevleugelde patiënt gekeken en een keer zacht over haar kop gewreven. Ik had enkele tellen nodig om te bekomen van zo’n over­tu­igend film­p­je. Ver­vol­gens sprong ik recht en riep: “Mas­car­pone!”. Dat moest en zou mijn magis­che spreuk wor­den tij­dens het hyp­no­tis­eren. Ik vond alti­jd al dat deze smeuïge kaas iets bove­naards had. Verder bekt het ook ver­rukke­lijk.

Indrin­gende ogen

Er zijn tal van meth­o­d­en om dieren in trance te bren­gen. De meth­ode van de fas­ci­natie spreekt ver­reweg het meest tot de ver­beeld­ing. In dat geval hoor je het proefdi­er strak aan te kijken zon­der ook maar één keer met je ogen te knip­peren. Het is, mijns inziens, de meest echte vorm: geen mater­iële beslom­merin­gen waar­bij met kip­pen­klauwen geworsteld moet wor­den. Enkel twee geesten waar­van er één zijn wil hoopt op te leggen aan de ander. Het ziet er ook echt badass uit. 

Jummie, kaas

Mijn kip Sophia zou de eerste patiënt wor­den. Naar mijn aan­voe­len was ze nog steeds licht depressief omdat we haar dit jaar niet de kans had­den gegund te broe­den. Ik had met haar te doen en wou haar er dan ook weer hele­maal bovenop helpen. Slechts oefen­ing baart kun­st. Elke dag ging ik voor de spiegel staan om mijn gaze – zo wordt de innemende hyp­nose­b­lik genoemd – te trainen. Deze oefen­ing voegde weliswaar kost­bare minuten toe aan mijn bad­kamer­rou­tine, maar mijn vooruitzicht­en kleur­den roze. Ik heb vrij grote ogen, en mensen houden er blijk­baar niet van als ik hen minuten­lang aanstaar. Ik had er dus goede hoop op dat ik na ver­loop van tijd een suc­cesvol hyp­no­tiseur kon wor­den. Na enkele dagen achtte ik mezelf klaar voor mijn eerste para­nor­male avon­tu­ur. Ik trok de tuin in en zag tot mijn vreugde dat Sophia de mas­car­pone van gis­teren hele­maal had opgegeten. Dat was een goed voorteken.

Kale kippen pluk je niet

Gesterkt in mijn over­tuig­ing dat ik aange­boren tal­ent bezat, knielde ik neer en begon over­tu­igd in de ogen van de kip te turen. Ik lette erop geen enkele keer te knip­peren. Een­maal ze me in de gat­en had, beant­wo­ordde ze mijn blik met een inten­siteit die ik als bed­wel­mend ervo­er. Ik wist wel zek­er dat zij er net zo over dacht. Net op het moment dat ik verwachtte dat Sophia zou bezwijken en in een nar­co­tis­che slaap zou tuime­len, draaide ze gedesin­ter­esseerd haar kop om. Aan­vanke­lijk bleef ik haar strak aanstaren, maar toen de laconieke expe­di­tie haar bek in de richt­ing van mijn uitge­droogde ogen dreef, gooide ik de hand­doek in de ring.

Sophia

Ik tilde niet te zwaar aan de ned­er­laag. Ik ben immers arro­gant genoeg om te besef­fen dat ik de men­shei­ds beste hoop was op ogen­blikke­lijke kip­pen­hyp­nose. Het feit dat Sophia zelfs mijn indrin­gende blik wist te weer­staan, cat­e­goriseert de fas­ci­natiemeth­ode een­duidig als onweten­schap­pelijk. Ik had me goedgelovig in de luren lat­en leggen door getru­keerd film­p­jes. Verder dig­i­taal naslag­w­erk leerde me dat het aanstaren een sug­gestief gevoel hoort op te wekken bij het proefdi­er. Dat verk­laart ook waarom de meth­ode niet zou werken bij kip­jes. Sophia is best wel een schran­der beest – nomen est omen - , maar ik denk niet dat ze veel gevol­gen kop­pelde aan mijn getu­ur.

Een vijfde poot zoeken

Ver­mits het een­voudi­ger lijkt om gevoe­lens op te wekken bij dieren die nauw­er ver­want zijn, ver­plaat­ste ik mijn focus naar een mede­zoogdi­er. Spec­i­fiek­er: een dar­tel lam­met­je. Mijn blik kon bij dit lam­met­je duidelijk een sug­gestief gevoel opwekken. Na enkele pogin­gen ver­toon­den zijn poot­jes geen neig­ing meer om vreemde bokken­spron­gen te mak­en. De uit­drukking zo mak als een lam­met­je was ein­delijk gerecht­vaardigd. Aange­moedigd door dit over­weldigende suc­ces, paste ik een tweede truc­je toe. Het arme schaap moest een stok aankijken die steeds dichter bij hem werd gebracht. In the­o­rie zou het beestje op een bepaald ogen­blik de stok niet meer volledig zien en in trance ger­ak­en. Van een echte hyp­nose is in dit geval geen sprake meer. Door het vol­gen van de stok wor­den een­voudig­weg over­lev­ingsin­stincten getrig­gerd die het dier doen ver­sti­jven. Door zich roer­loos te houden hoopt het lam nabi­je roofdieren, die op beweg­ing afgaan, om de tuin te lei­den. Als biolo­gen iemand weten te vin­den die met hen wilt spreken, noe­men ze deze staat tonis­che immo­biliteit.

In de prak­tijk blijkt een lam er een uit­zon­der­lijk onver­schillige houd­ing ten aanzien van stokken op na te houden. Zijn beweeglijke aard laat hem niet toe lang naar de stok te staren en hem stil­houden is ook geen sinecure. Sophia dan maar, nog steeds licht depressief, maar veel com­fort­a­bel­er om vast te houden. Hoewel ze iedere avond met de kip­pen op stok gaat, is haar inter­esse in deze ger­ing. Haar halsstar­rige weiger­ing tot hyp­nose maak­te me bij­na onzek­er. De vol­gende dag lijkt Sophia echter een pak vrolijk­er. Een verk­lar­ing zoek­end voor deze plotse omslag viel mijn oog op een lege ver­pakking mas­car­pone. Blijk­baar was deze deli­cieuze kaas ook voor mijn kip een zegen, al was het niet op de manier die ik wou.

Er vallen zorg­wekkend weinig gevol­gen te kop­pe­len aan mijn speur­w­erk. Hoewel de werk­wi­jze gede­gen en inte­ger was en zelfs de meest rigoureuze acad­emis­che nor­men kun­nen doorstaan, biedt het onder­zoek geen uit­sluit­sel. De indrin­gende blik, noch het goed­kope stok­truc­je lat­en een spec­tac­u­laire indruk na bij de onder­zochte dieren. Een beperk­te geneeskrachtige werk­ing is wel mogelijk. Sophia’s psy­cho­so­ma­tis­che klacht­en smolten als sneeuw voor de zon, hoewel een verteken­ing door de mas­car­pone niet kan wor­den uit­ges­loten.


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *