Seksuele intimidatie op de trein


Door

Archief

Veel vrouwen (en mannen) worden ooit geconfronteerd met intimidatie op openbare plaatsen. Een getuigenis over masturberende mannen op de trein lokte daarbij veel reacties uit op sociale media. Wij lieten drie pendelaars aan het woord die er een treintrauma aan overhielden.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 3/10/2017 – 11:02 door Laeti­tia Mou­ton­Lau­ra Mas­sa

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

De feit­en van de eerste getu­ige­nis dateren van drie jaar gele­den. Het slachtof­fer, Louise*, zat toen alleen in de coupé.

“Ik zat op de trein van Antwer­pen naar Gent, toen ik terugk­wam van de Boeken­beurs. Het was al wat laat, weinig volk op de trein. Ik zat alleen in een rij­tu­ig, in Berchem stapte een meneer op, duidelijk al wat zat. Hij leek mij tussen de 40 en 60 jaar oud te zijn. Hij had nog een fles whisky bij en een zak met toi­let­pa­pi­er in en tijd­schriften. Hij zette zich tegen­over mij in de vierz­it. Ik lette niet echt op hem, maar opeens zag ik dat hij een van die tijd­schriften –  een pornoblad – aan het lezen was en in zijn broek zat te rukken. Toen dat tot mij door­drong, haalde hij zijn penis uit zijn broek, keek hij mij aan en ging onge­ge­neerd verder. Ik was echt redelijk geshoc­k­eerd, maar had toch de moed om luidop te zeggen: “What the fuck, ker­el.”

“What the fuck, ker­el” – Louise

Harde problematiek

Het tweede slachtof­fer, Eve­lyn Van Hecke, werd met een hele resem aan soort­gelijke intim­i­datie gecon­fron­teerd. “De eerste keer was ik nog een pen­de­lende tiener. De man in kwest­ie had mij al een paar keer gevol­gd. De kort­ste weg liep langs een ver­lat­en pad. Op een bepaald moment wan­delde hij voor mij, en na een tijd­je liep ik hem voor­bij. Toen zag ik dat hij in de stru­iken aan het mas­turberen was. Heel raar, echt een absurde sit­u­atie. Ik heb dat nooit aan mijn moed­er verteld, hoewel we heel close zijn. Het ongeloof van de mensen is ook vaak heel groot. De vrees voor vic­tim blam­ing is nog steeds een drem­pel om het aan vrien­den te vertellen.” Eve­lyn werd op haar trein­rit­ten ook gecon­fron­teerd met intim­i­datie. “Op de trein naar Leu­ven begon een man met zijn been tegen het mijne te schuife­len, en daar­na ook te mas­turberen. Een andere keer was ik in slaap gevallen op de trein en was er een man die ik niet kende in mijn haar aan het wrijven. Vroeger zou ik mij gewoon ver­plaatst hebben, maar nu laat ik dat niet meer gebeuren zon­der erop te rea­geren. Nu sta ik wel al sterk­er in mijn schoe­nen.”

Maar ook man­nen hebben te kam­p­en met sek­suele intim­i­datie op de trein. Timme Cra­eye vertelde ons over zijn trau­ma­tis­che ervar­ing: “Ik was rustig naar muziek aan het luis­teren, toen ik plots gesto­ord werd door een kort­geschoren man eind de twintig. Eerst probeerde ik niet op hem te let­ten, maar dat werd al snel moeil­ijk­er toen hij begon te spe­len met mijn oort­jes. Het bleef echter niet bij het ver­storen van mijn muziek. Nadat hij mijn oort­jes had afgepakt, begon hij met zijn hand over mijn knie te wrijven. Ver­vol­gens deed hij zijn T‑shirt uit en stamelde hij enkele onbe­gri­jpelijke woor­den. Na de meest onge­makke­lijke tien minuten van mijn lev­en, bereik­ten we ein­delijk de halte waar ik moest afstap­pen.” 

Pathologie of randfenomeen?

Pro­fes­sor Psy­cholo­gie Sti­jn Van­heule is super­vi­sor in een klin­iek voor foren­sis­che prob­lematieken waar plegers van zulke feit­en wor­den behan­deld. “Vee­lal schuilt daar een log­i­ca achter, maar dat wil niet zeggen dat we het goed­prat­en. Soci­aal is het sowieso onaan­vaard­baar. In de ther­a­pie zien we vaak dat er twee ver­schil­lende prob­lematieken achter schuilen. Enerz­i­jds is er de ver­lan­gen­scon­text: een­zame man­nen die hun­keren naar intimiteit en sek­su­aliteit, maar er op een of andere manier niet in sla­gen om iemand te ont­moeten met wie een sek­suele belev­ing mogelijk zou zijn. Het gaat vaak om mensen die sterk met porno bezig zijn en dan ook in de echte wereld gren­zen opzoeken. Zo stellen ze soms plots onaan­vaard­baar gedrag, waar ze zich lat­er ook schuldig over voe­len. Ze ervaren zek­er schaamte en ver­stop­pen hun gedrag voor hun omgev­ing. Het is een soort uit­laatk­lep ter com­pen­satie van een gemis omdat ze niet de sociale com­pe­ten­ties hebben om aan hun trekken te ger­ak­en.

“Grensover­schri­j­dend gedrag moet gemeld wor­den” – prof. Van­heule

Anderz­i­jds vertrekt het tweede sce­nario meer vanu­it een genot­s­log­i­ca: mensen die er op een vrij per­ti­nente manier van over­tu­igd zijn dat ze doen wat de andere eigen­lijk wil. Ze denken dat de mensen niet liev­er hebben dan dat ze pub­lieke­lijk mas­turberen. Ze beschouwen zichzelf als ver­lengstuk van het genot van de ander. Dat noe­men we een per­verte log­i­ca, een vorm van exhi­bi­tion­isme, al dan niet met ‘manip­u­latie’ erbij. Die mensen bew­eren dus dat ‘de ander het heeft uit­gelokt’.”

Geen pietluttigheid

Het ridi­culis­eren van de feit­en kan bij­zon­der con­fron­terend zijn voor de slachtof­fers. “Grensover­schri­j­dend gedrag moet gemeld wor­den. De poli­tie mag dat niet min­i­malis­eren”, bek­lem­toont pro­fes­sor Van­heule. “De plegers wor­den effec­tief opgepakt door de poli­tie, maar ze zijn niet alti­jd even makke­lijk te trac­eren. Als zo een inci­dent gebeurt op de trein, ben je snel een paar sta­tions verder. Maar het gebeurt wel degelijk dat mensen die dat sys­tem­a­tisch doen opgepakt wor­den en naar ged­won­gen ther­a­pie wor­den ges­tu­urd. Dat rap­porteren is echt een ver­ant­wo­ordelijkheid van de maatschap­pij.”

Op onze vraag naar een reac­tie op deze getu­igenis­sen antwo­ordt Dim­itri Tem­mer­man van de NMBS dat vei­ligheid een pri­or­iteit is. NMBS vraagt om dergelijke inci­den­ten te melden aan de vei­lighei­ds­di­enst, wat kan via het tele­foon­num­mer 080030230. Daar­naast is in de nieuw­ste treinen ook een knop ‘hulp/assistence’ aan­wezig. Ook kan het hand­ig zijn om de con­duc­teur in te licht­en en klacht in te dienen bij de poli­tie. Geef zek­er de datum, het uur en het tra­ject door. Zo kan er miss­chien een patroon achter­haald wor­den waar­door de kans grot­er wordt om de dad­er te vin­den. 

 


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *