“Sommige dingen horen gewoonweg thuis op papier”


Door

Archief

Op zondagavond banen we ons een weg door een klein groepje studenten dat de Sint-Pietersnieuwstraat naar beneden stapt. Vanuit de snijdende koude gaan we de warme Vooruit binnen. Het drietal achter 33-45 Magazine begroet ons. Hoe zijn ze in digitale tijden een muziekblad op papier gestart? 

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 26/03/2018 – 9:12 door Yolan Devriendt

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

“Wie zijn ze, wat doen ze en wat dri­jft hen?” vra­gen we ons op z’n Jam­bers af. Oprichters Quin­ten Cor­me­nier, Gert-Jan De Baets en Anders Vranken vertellen ons dat hun mag­a­zine een tegen­re­ac­tie wil bieden op de typ­is­che recen­sieblogs waarop enkel ver­sla­gen van con­certen, nieuwe albums en sin­gles te lezen staan. Dat doen ze met een staalt­je slow jour­nal­ism. “We focussen vooral op ver­halen die zich afspe­len in de muziek­w­ereld en proberen zo een per­soon­lijke insteek mee te geven, want dat mis­ten we zelf in het heden­daagse muziekland­schap”, vertellen ze. Over de keuze voor print zijn de drie heren vrij straight­for­ward. Op papi­er kan je vol­gens hen een stuk dieper ingaan op echte ver­halen, en boven­di­en gaan die zo min­der vluchtig aan je voor­bij. Ze leggen de focus gro­ten­deelds op ervar­ing en belev­ing, al willen ze wel aan­vul­lende dig­i­tale inhoud bren­gen: “Bij artikels kan per­fect een video of afspeel­li­jst komen. Dat zijn leuke extraat­jes die vaak ook rel­e­vant zijn voor de lez­er. We zijn niet tegen het dig­i­tale ver­haal, maar som­mige din­gen horen gewoon­weg thuis op papi­er.”

Werkloosheid als inspiratie

Net zoals zo veel goeie ideeën kwam het idee voor 33–45 Mag­a­zine er toen Quin­ten, de con­cepten­man van het dri­etal, werk­loos was. Zelf heeft hij alti­jd graag door muziekver­halen geban­jerd. Boeken als ‘Belpop’ en foto­boeken van Rock Wer­chter waren een belan­grijk deel van zijn jeugd. Ze sprak­en tot zijn ver­beeld­ing. Uitein­delijk pitchte hij zijn idee aan Gert-Jan, die meteen verkocht was. 

“We dacht­en, we gaan dat gewoon proberen”

De drie zijn het erover eens dat een muziek­magazine het sum­mum is. Een sum­mum waarin zij hun voor­liefde voor taal, foto, vor­mgev­ing en muziek kon­den samen­bren­gen. Gert-Jan hield zich meer bezig met de vor­mgev­ing, Quin­ten met de con­cepten. Na ander­half jaar ligt hun eerste edi­tie in de winkels, maar daar ging heel wat denkw­erk aan vooraf. Er wer­den ook een hele­boel ideeën gegenereerd die de eerste edi­tie niet gehaald hebben. Na dat ander­half jaar hebben de drie heren een eerste deel uit­gegeven van wat ze zelf ‘hun ode aan de muziek’ noe­men. Daarmee hopen ze een breed pub­liek te bereiken, van pro­fes­sionele muzikan­ten tot ama­teurs, van man­agers tot café­gangers. 

“Als je alle delen zou samen­binden, zou je uitein­delijk een soort ode aan de muziek kri­j­gen”

Een vodje papier(?)

Wan­neer we de link leggen met RifRaf-mag­a­zine, weerklinkt een zucht. We waren niet de eersten die de vergelijk­ing maak­ten en zullen ook niet de laat­sten zijn. Van die vergelijk­ing willen ze af. “Een beet­je ongelukkig, want een maand na ons begin ging RifRaf fail­li­et. Het is echter zo dat wij volledig het tegen­overgestelde zijn. RifRaf was gewoon een vod, puur fysiek dan, de artikels waren dik in orde. Ik las dat tij­dens mijn chemieles (lacht). Meer dan een overzicht van de plat­en die die maand uitk­wa­men, was dat eigen­lijk niet. Je deed het boek­je toe en het ver­haal stopte, op lange ter­mi­jn was het niet meer rel­e­vant en de con­tent was verre van tijd­loos. Net op dat punt zijn wij anders. Met 33–45 tra­cht­en we tijd­loze con­tent te bren­gen en die op papi­er vast te leggen. Ze moet rel­e­vant zijn voor een lan­gere peri­ode. We willen niet zo strikt zijn als de typ­is­che vinylplaatluis­ter­aar die vin­dt dat vinyl sowieso beter klinkt dan stream­ing. Stream­ing heeft ook rel­e­vantie, je moet ook naar een afspeel­li­jst kun­nen luis­teren. Daarom willen we naast ons mag­a­zine ook starten met aan­vul­lende dig­i­tale con­tent en radio.”

Wijn in het park

De aan­loop naar de eerste edi­tie flit­ste in een waas voor­bij. Quin­ten, Gert-Jan en Anders sprak­en met enkele vrien­den af in het park, kraak­ten daar een fles wijn, en begonnen los­jes over het con­cept te brain­stor­men. “Er lagen veel ideeën op tafel die er lat­er uit gefil­terd wer­den. We hebben een vliegende vaart genomen met een twintig­tal artikels, vaak echter zon­der struc­tu­ur. We hebben met heel veel mensen gepraat die in de sec­tor zit­ten. We waren toen bezig met de inhoud, maar zolang we niet con­creet bezig waren met pro­duc­tie, werd het nooit serieus genomen. In het begin stond het con­cept niet vast.” Een tijd­je gele­den deed Quin­ten mee aan ‘Switch’, een quizpro­gram­ma dat hij zelf beschri­jft als ‘Blokken tij­dens de zomer’. Hij won er twee aflev­erin­gen op rij. Op de eerste dag dropte hij dat hij met een muziek­magazine bezig was, op de tweede dag onthulde hij de naam. Toen ging de bal pas echt aan het rollen.

En nu voor echt

Tij­dens de Gentse Feesten kwam de PR-cam­pagne in een stroomver­snelling. De naam werd ver­spreid, mer­chan­dise gedrukt en crowd­fund­ing op poten gezet. Nu had­den ze effec­tief een dead­line. Er lagen al enkele artikels vast en de con­cepten lagen alle­maal op tafel. Voor hun schri­jvers werd het toen ook glashelder dat ze het meen­den: een nieuw muziek­magazine zou het daglicht zien. “Eigen­lijk is het ook de max dat alles vri­jwillig is. Iedereen die meew­erkt, zijn mensen die net in de jour­nal­istieke wereld zit­ten of mensen met inter­esse in muziek die goed kun­nen schri­jven. Dat is geweldig en zorgt voor een groot deel van de vol­doen­ing.”

“Wij zijn ook maar gas­ten die een tof idee had­den en ermee begonnen”

Op het einde van de race naar de eerste edi­tie kwam er de eerste proef­druk. “Je had ons moeten zien. We waren net kleine kinderen in een snoep­winkel. We wouden dat het er als een plaat uitzag, en dat is mooi gelukt met een track­list van artikels op de achter­flap. Als je het wil zien, zie je het. Het is echt gewor­den zoals we het voor ogen had­den.” Uitein­delijk kwam er de release. “Die release was enorm stressy”, vertelt Anders. “Ik heb het meeste op mij genomen die avond, ook tij­dens de voor­berei­d­ing ervan. We kre­gen heel goeie reac­ties, en niet alleen van bek­enden. Vaak hoor­den we ook mooie woor­den van mensen die we van toeten noch blazen kenden. We hebben die avond ook muzikan­ten lat­en samen­werken die nog nooit samen had­den gespeeld. Dat had gigan­tisch fout kun­nen lopen. Toch had­den we van zo’n match enkel kun­nen dromen: hun set was onze visie, ver­taald in muziek.” 


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *