Stuur ons een nieuwe mail, Rik


Door

Archief

Het zijn drukke tij­den voor het PR-team van de UGent. In jan­u­ari en feb­ru­ari barstte er een grootschalig soci­aal con­flict los omdat de vak­bon­den niet gelukkig waren over (de manier waarop) de “bespar­ingsno­ta” die het uni­ver­siteits­bestu­ur probeerde door te duwen. Enter kwade UGent-medew­erk­ers, betogin­gen en − lees en huiver − ludieke slo­gans. Toen die ophef…

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 18/03/2022 – 11:37 door Dries Blon­trock

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Het zijn drukke tij­den voor het PR-team van de UGent. In jan­u­ari en feb­ru­ari barstte er een grootschalig soci­aal con­flict los omdat de vak­bon­den niet gelukkig waren over (de manier waarop) de “bespar­ingsno­ta” die het uni­ver­siteits­bestu­ur probeerde door te duwen. Enter kwade UGent-medew­erk­ers, betogin­gen en − lees en huiver − ludieke slo­gans. Toen die ophef wat ging liggen, bleek plots dat er aardig wat lijken in de kast van de tucht­com­missie zat­en en de sym­pa­thieke Denkers van de uni­ver­siteit net iets te veel gedurfd had­den.

Een Pano-reportage gooide woens­da­gavond nog wat extra olie op het vuur. Het werd pijn­lijk duidelijk dat er bij de UGent een neig­ing is om alles bin­nen­skamers te houden en dat de houd­ing van de instanties bij wie (doctoraats-)studenten met klacht­en terecht kun­nen gewoon­weg onto­ereik­end was. Wie twi­jfelde om offi­cieel klacht neer te leggen, werd vooral gewezen op de mogelijke nefaste gevol­gen voor de eigen car­rière. Dat die bestaan is op zich al veelzeggend. Dat iemand bij de dienst die zulke klacht­en moet verza­me­len dat actief gaat ontraden, is op het immorele af.

Dit heeft meer weg van een paniek­erige PR-zet dan van oprecht schuld­inzicht

Rik Van de Walle beoe­fende don­derda­gavond (moment van schri­jven) zijn favori­ete hob­by: hij mailde naar zijn stu­den­ten­volk­je. De mail doet bevreem­dend aan. De rec­tor lijkt zijn ver­ant­wo­ordelijkheid op te willen nemen, maar ver­w­erpt tegelijk­er­ti­jd de eind­ver­ant­wo­ordelijkheid: “Aan een uni­ver­siteit zoals de onze zijn het niet de rec­tor, het rec­torale team of een andere kleine groep van mensen die op hun een­t­je over belei­d­sli­j­nen zoals de boven­staande kun­nen beslis­sen.” De mail bevat enkele (logis­che) voorstellen, maar verder dan het absolute min­i­mum durft de rec­tor schi­jn­baar niet te gaan. De rec­tor weigert zelf te erken­nen dat de eigen meld­pun­ten niet goed func­tioneren. Hij eist een extern meld­punt, maar gewoon als alter­natief voor mensen die dat verkiezen. Dit heeft meer weg van een paniek­erige PR-zet dan van oprecht schuld­inzicht.

Een mail van onze alom geliefde rec­tor zal tien (of meer) jaar aan beleid dat klacht­en actief naast zich neer­legt niet oplossen. Wat het wel kan zijn, is een absolu­ut min­i­mum aan schuld­inzicht. Er hoeft zelfs geen expli­ci­ete “Het spi­jt me” in te staan. Voor smeken om vergif­f­e­nis hebben we lat­er nog tijd, begin eerst maar met toegeven dat er een prob­leem is. Maar zelfs dat is deze mail niet.


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *