Tussen toekomst, verleden en digitale nieuwigheden

Het coro­n­avirus dwong de UGent prompt om te schake­len van con­tact- naar dig­i­taal onder­wi­js. Deze omscha­kel­ing vergde cre­ativiteit en daad­kracht van het bestu­ur en het didac­tisch per­son­eel van de UGent. Hoewel we dankbaar zijn voor de inspan­nin­gen om het semes­ter in quar­an­taine zo vlot mogelijk te lat­en ver­lopen, heeft de omscha­kel­ing ook voor ver­war­ring gezorgd. Er wer­den lessen geschrapt en het was zoeken naar een even­wicht tussen de dig­i­talis­er­ing en het bewak­en van de leskwaliteit. We hebben alle­maal wat ons plan moeten trekken. Ondanks het feit dat de uni­ver­siteit won­deren heeft ver­richt om het semes­ter te red­den, ver­liepen de lessen niet alti­jd onder de meest opti­male omstandighe­den. 

De DOWA (Direc­tie Onder­wi­jsaan­gele­gen­heden, red.) wil een sit­u­atie zoals vorig jaar ver­mi­j­den. Men investeert in dig­i­taal opname­ma­te­ri­aal. Zo zullen alle col­leges in de toekomst gelivestreamd wor­den, komen er der­tig nieuwe lokalen met opname­in­fra­struc­tu­ur en wordt er geïn­vesteerd in inter­ac­tieve opname­sets voor vier­hon­derd kleinere leslokalen. Boven­di­en komen er ook studio’s en train­ingssessies inza­ke dig­i­taal les­geven voor de les­gev­ers. Kor­tom, de uni­ver­siteit is haar dig­i­tale exper­tise aan het uit­bouwen. De vraag is nu: wat als coro­na achter de rug is? 

Het is behoor­lijk cynisch dat er een pan­demie nodig was om deze langverwachte investerin­gen door te voeren

Het valt niet te ontken­nen dat de investerin­gen in dig­i­taal les­ma­te­ri­aal nodig waren, maar het had geen kwaad gekund mocht­en deze investerin­gen enkele jaren eerder doorgevo­erd zijn. Lesop­names zijn sinds jaren een wens van de stu­den­ten. Vaak werd die echter omzeild met het argu­ment: ‘de infra­struc­tu­ur is er niet’. Stu­den­ten die worste­len om de eind­jes aan elka­ar te knopen, met of zon­der men­tale prob­lematiek, of geen mod­el­tra­ject vol­gen, zouden hier nochtans veel baat bij hebben gehad. Eigen­lijk komen de investerin­gen dus te laat. Vele prob­le­men had men kun­nen ver­mi­j­den door in het verleden al naar de frus­traties van stu­den­ten te luis­teren. Het is behoor­lijk cynisch dat er een pan­demie nodig was om deze langverwachte investerin­gen door te voeren.

Uitein­delijk wer­den er wel knopen doorge­hakt. De vraag is niet langer ‘wat nu?’ maar ‘wat brengt de toekomst?’ Zal men deze dig­i­tale rev­o­lu­tie na de cri­sis terugschroeven en het con­tac­ton­der­wi­js in haar deels ver­gane glo­rie her­stellen, of zal men de dig­i­talis­er­ing verder uit­bouwen en zoeken naar een cor­recte bal­ans tussen bei­de? Niet alleen kan een syn­these van klassieke lesmethod­ieken en dig­i­tale vari­anten de inclu­siviteit van hogere stud­ies uit­brei­den voor zij die bal­anceren op het slappe koord tussen werk en studie. Het zou even­zeer een rol kun­nen spe­len in de flex­i­bilis­er­ing van de tijdsin­vulling van de stu­dent. Een stu­dent die gaat werken moet daar nu vaak een les voor opof­fer­en, de uni­ver­siteit kan helpen bij het bewak­en van het welz­i­jn van haar stu­den­ten. Een wel­do­or­dachte syn­these van bei­de lesvor­men kan posi­tief zijn voor het groeiend aan­tal stu­den­ten die moeil­ijkhe­den hebben bij het vol­gen van het klassieke uni­ver­si­taire mod­el. De wereld veran­dert en ook de uni­ver­siteit moet mee.

De tijd is rijp om naar een uni­ver­siteit van de toekomst toe te werken, maar bewezen werkzame lesvor­men mogen niet geheel verd­wi­j­nen. Lat­en we de kans gri­jpen om via een duurzame dig­i­talis­er­ing tot een meer egal­i­taire uni­ver­siteit te komen. De infra­struc­tu­ur is er. Tijd voor een visie.