Vreedzaam protest leidt tot gewelddadige politie-interventie


Door

Archief

Op zaterdag 12 oktober protesteerden enkele honderden mensen in Brussel vreedzaam voor een beter klimaatbeleid op initiatief van Extinction Rebellion. Toen de politie in actie kwam, sloeg alles om. Er zou sprake zijn geweest van onnodig politiegeweld, excessief machtsvertoon en onverschilligheid tegenover gearresteerden die zichtbaar pijn leden. 

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 13/10/2019 – 19:06 door Elise Mae­sEl­la Roose

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Sinds deze ocht­end (13/10, red.) heerst er veront­waardig­ing. Online cir­culeren aller­lei getu­igenis­sen van protes­teerders over het wange­drag van de poli­tie. Er zouden mensen knock-out ges­la­gen zijn, waterkanon­nen zijn bovenge­haald en een groot deel van de protes­teerders zouden node­loos op de grond gehouden zijn. Hoe kan een vreedza­am protest zo’n reac­tie los­mak­en bij de poli­tie?

Van hippiekamp naar gevangenenkamp

Matilde De Cooman, een Gen­ste stu­dente, beweert rustig aan het chillen te zijn geweest met haar vrien­den op het plein en zo geprotes­teerd te hebben tegen de regering, die vol­gens hen het kli­maat­prob­leem negeert.

Emiel Lenaert, een stu­dent die ook aan­wezig was, getu­igt: “Nie­mand van het protest was bij mijn weten agressief of geweld­dadig. We hebben wel het Kon­ingsplein bezet, maar daar werd niet gevocht­en of gevan­daliseerd. Mensen zat­en en ston­den gewoon. Het was eigen­lijk een beet­je een hip­piekamp.” De poli­tie was van in het begin al in groten getale aan­wezig. “Een beet­je buiten pro­por­tie zelfs.” 

De Cooman beves­tigt dat er vrij veel poli­tie aan­wezig was voor een vreedza­am protest: “We twi­jfelden nog even of we weg moesten omdat er zo veel agen­ten ver­sch­enen, tot ze plots begonnen op te trekken en ons als een kud­de schapen zo dicht mogelijk bijeen dreven.”

“Nie­mand van het protest is agressief of geweld­dadig gewor­den. Het was eigen­lijk een beet­je een hip­piekamp” – Lenaert

Merk­waardig genoeg heeft de poli­tie de groep niet eerst gewaarschuwd om de betogers de kans te geven om weg te gaan. Ze zijn meteen overge­gaan tot geweld en arresta­ties. “Er was over­al pep­per­spray en traan­gas. Ik voelde op een gegeven moment dat een agent mij sloeg met zijn matrak. Ze hebben niet eens geprobeerd ons zon­der geweld van het plein en de tram­sporen af te kri­j­gen”, vertelt De Cooman. “We wis­ten dat we de weg versper­den en voelden ons daar ergens wel slecht bij. Maar de poli­tie had ons moeten meede­len dat indi­en we niet zouden wijken, de arresta­tie zou vol­gen.”

Zinloos politiegeweld

“Er waren mensen die de paleis­tu­inen wilden bin­nen­drin­gen. Wan­neer zij over het hek probeer­den kruipen, wer­den ze onmid­del­lijk gear­resteerd. Hoewel de mensen zich niet verzetten tegen die arresta­ties, duwde de poli­tie hen hard­handig met hun hoofd tegen de grond. Toen een vriendin van mij aan de agente vroeg of hij een beet­je kalmer kon zijn, glim­lachte ze en wierp haar een kus­je toe. Ze wou echt duidelijk mak­en dat zij hier de macht in han­den had”, getu­igt Lenaert. 

Nadat de poli­tie ook nog het waterkanon had bovenge­haald, wer­den de demon­stran­ten in de groep van De Cooman echt bang: “We waren volledig omsin­geld door de poli­tie en we waren super­bang dat de agen­ten het geweld zouden verderzetten. Nie­mand van ons (de actievo­erders, red.) had wapens bij, dus we kon­den ons onmo­gelijk ver­w­eren.” 

Hier­na meldde de poli­tie dat ze iedereen in de groep zou arresteren. De protes­teerders kre­gen de kans om zich aan te geven of met geweld gear­resteerd te wor­den. “Ik zag verderop een meis­je die aan het fil­men was en een agent sloeg haar tele­foon uit haar hand en ging met zijn zware bot­ti­nen op haar hand staan. Dat was voor ons het sig­naal dat we ons het best gewoon gewon­nen zouden geven. Er was geen pers meer aan­wezig om deze onmenselijke behan­del­ing te fil­men”, vertelt De Cooman. Daar­na wer­den ze ged­won­gen om op de grond te gaan liggen met hun armen voor zich uit en kre­gen ze alle­maal span­band­jes om de polsen.

Lenaert benadrukt dat er ook attente agen­ten aan­wezig waren: “Soms vroe­gen ze ons of alles oké was en of onze han­den niet te veel pijn deden door de span­band­jes.” 

Arrestatie zonder informatie

Toen De Cooman werd weggevo­erd naar een poli­tiekan­toor in de buurt, zag ze dat een van de protes­teerders bin­nenkwam met een gezicht vol bloed. “Hij smeek­te om een ambu­lance, maar een van de agen­ten die een medis­che oplei­d­ing had gevol­gd zei dat dat niet nodig was. Daar­na viel die man flauw en riep iedereen naar de agen­ten om toch een ambu­lance te bellen. Die werd pas twintig minuten lat­er gebeld.”

“In het kan­toor zelf wer­den we niet los­ge­maakt, was het veel te warm en mocht­en we niet naar de wc. Er werd geen reken­ing gehouden met vrouwen die hun maand­ston­den had­den, of mensen die medici­j­nen moesten nemen. De repliek van de agen­ten was ‘dat het niet hun prob­leem was’.”

Vanaf Lenaert admin­is­tratief was aange­houden, werd hij naar een grote cel gebracht waar 35 mensen zat­en, die zich er een uur mocht­en bezighouden met alles wat ze bij had­den. Er was zelfs iemand koffie aan het mak­en met zijn gasvu­urt­je.  Daar­na wer­den ze vijf uur in een cel zon­der hun bezit­tin­gen gehouden.

Bij De Cooman was het ver­loop van haar vasthoud­ing net iets min­der rooskleurig: “Wij wis­ten niet hoe laat het was en hoe­lang we nog zouden vast­ge­houden wor­den. Bove­nal wis­ten we niet wat onze recht­en waren en de agen­ten deelden dat ons ook niet mee toen we erom vroe­gen. We mocht­en onze fam­i­lie ook niets lat­en weten en we kon­den niet aan onze gsm omdat we vast­ge­bon­den waren.”

“Het was niet fijn dat de agen­ten geen Ned­er­lands of Engels praat­ten”, vertelt Emiel. “Alles werd mij uit­gelegd in het Frans en wan­neer ik zei dat ik dat niet begreep, gin­gen ze toch door in het Frans. Ik heb dus geen idee van wat mij daar alle­maal gezegd is geweest. Uitein­delijk ben ik ook om 3 uur ’s nachts, wan­neer ik geen ver­vo­er naar huis meer had, vri­jge­lat­en. Ik moet wel zeggen dat er ook agen­ten waren die wel vrien­delijk waren. Zo zijn er som­mige komen vra­gen of alles oké waren en of we geen pijn had­den aan onze han­den.” 

Duidelijk signaal aan de klimaatbeweging

“Ik heb al eerder bezettin­gen meege­maakt. Er is niet met ons onder­han­deld. We had­den geen keuze om weg te gaan of vri­jwillig gear­resteerd te wor­den. We wer­den niet geïn­formeerd en dat is onrecht­vaardig. Het hele optre­den van de poli­tie was voor ons een duidelijk sig­naal van bove­naf dat we beter zouden ophouden met kli­maat­protesten. Maar deze ervar­ing zal ons in geen geval tegen­houden om op straat te bli­jven komen voor het kli­maat op dezelfde geweld­loze manier.” 

Er is recent een onder­zoek naar het excessieve poli­tiegeweld opges­tart. Of deze gebeurtenis­sen beteke­nen dat kli­maat­protesten vanaf nu op repressieve wijze in de kiem ges­mo­ord zullen wor­den, is nog onduidelijk. Wat wel duidelijk is voor de demon­stran­ten, is dat er nog weinig geduld is met de kli­maat­be­weg­ing.

De poli­tie was niet bereik­baar voor com­men­taar.


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *