Waarom drinken mannen geen kriek?

Iedereen herin­nert zich nog per­fect zijn eerste Chi­ro­fuif. Je komt bin­nen en de uni­for­miteit hangt in de lucht. Iedereen draagt het­zelfde, iedereen danst het­zelfde, denkt het­zelfde, muilt en neukt het­zelfde, maar drinkt vooral het­zelfde. Man­nen drinken bier; enkel Jupil­ers voor bro’s, vrouwen drinken kriek; zoet, ele­gant en roze. Waarom kan het niet anders? Waarom komt er eens geen dap­pere man langs die nee zegt tegen de jup­fas­cis­ten en vol trots een kriek bestelt?

Ligt het aan de testos­teron die min­der goed tegen zoetigheid kan? De testos­teron­bom die niet als een meis­je bestem­peld wil wor­den? Komt het voort uit een soort angst? Angst om geen man te zijn? Angst om uit de boot te vallen? Zoetigheid is nu een­maal ver­slavend, waarom zouden man­nen dan niet ‘zoet’ kun­nen zijn? Waarom drinken man­nen dus geen zoete alco­holis­che dranken? Nature of nur­ture? Het lijkt in ieder geval, vanu­it een beschei­den objec­tiviteit gespro­ken, niet logisch.

Terug naar de Chi­ro­fuif. Wan­neer die dap­pere held dan toch zijn nek uit­steekt en zijn roze drankje bestelt, wordt hij onmid­del­lijk beschimpt door de jup­fas­cis­ten: “Wat is dat, bro? Vuile janet­ten­drank of zo?” Het gedrag van de rebel wordt aanzien als min­der­waardig, niet man­nelijk genoeg. Maar waar begint het voor de jup­fas­cis­ten? Waarom zijn de jup­fas­cis­ten ervan over­tu­igd dat hun keuze van drank hen recht geeft op meer waarde bin­nen de ter­men van man­nelijkheid?

Ligt het dan aan groeps­druk? Wordt deze groeps­druk zo eigen gemaakt dat ze zelf gaan geloven dat ze kriek niet lus­ten? Eigen­lijk komt het neer op con­di­tioner­ing. Dit wordt gekop­peld op indi­vidueel gedrag aan een bepaalde man­nelijke onzek­er­heid. Die onzek­er­heid zorgt ervoor dat ze zelf twi­jfe­len aan hun eigen ‘nor­maal’ gedrag waar­door ze naar andere man­nen kijken om te zien wat nor­maal is. Ze willen dus bin­nen de omschreven cat­e­gorie ‘man’ vallen zodat ze niet uit de groep ver­stoten wor­den of als vreemde bin­nen de groep gezien wor­den. Er zijn ver­schil­lende sub­tiele maatschap­pelijke fenomen die deze cat­e­goris­er­ing in stand houden. Reclame voor zoete alco­holis­che dranken, waaron­der kriek, is meestal met een vrouw in de hoof­drol.

Op dat moment staat hij voor de belan­grijk­ste keuze in zijn lev­en

Terug naar de Chi­ro­fuif. De rebelse man aan de bar heeft de ver­wi­jten over zich heen gekre­gen. Op dat moment staat hij voor de belan­grijk­ste keuze in zijn lev­en. Zet hij door en bestelt hij een kriek, gewoon omdat hij dat wil? Of zet hij zijn pet achter­stevoren alvorens hij zich met open armen naar het groep­je jon­gens draait en schree­uwt: “Kriek is voor vrouwen en homo’s! Enkel jups voor de bro’s!” Wan­neer stopt deze waanzin? Wan­neer komt er een einde aan het gen­er­a­tion­eel over­dra­gen van ideeën die slechts een maatschap­pelijk con­struct zijn?

De nur­ture-kant is hier even­t­jes belicht, nu zal er overgeschakeld wor­den naar het belicht­en van de nature kant. Zou het miss­chien aan het ver­schil in smaak­pa­pillen tussen vrouwen en man­nen liggen? Zouden vrouwen door een fys­i­ol­o­gisch ver­schil geen bier lus­ten? In dit Bel­gen­land­je zijn er niet veel andere alco­holis­che opties wat betre­ft zoete dranken, en kriek is dan het zoete bier bij uit­stek dat vrouwen zouden kiezen en man­nen onzek­er zou mak­en over de slurf tussen hun benen.

Terug naar de Chi­ro­fuif. De rebelse jon­gen gaat niet lev­en in een wereld waar het ver­bo­den is om te geni­eten van de frisse, zoete, ele­gante smaak van een kriek op een warme zomerdag. Deze rebelse jon­gen sterft nog liev­er een veel te vroege dood voor­dat hij dat recht afs­taat aan de jup­fas­cis­ten. Hij draait zich om naar de bru­in­hem­den der hop en gerst en verk­laart: “Echte man­nen drinken wat ze willen.” De jup­fas­cis­ten keren zich echter niet zomaar van hun geloof af, van gen­er­atie op gen­er­atie werd hen inge­spro­ken dat hun man­nelijkheid enkel uitge­drukt kon wor­den in alco­hol­con­sump­tie.

Tien­tallen vol­gen, hon­der­den vol­gen

En dan  breekt de stilte. Een van de jup­fas­cis­ten smi­jt zijn bier op de grond. “God­ver­domme! Hij heeft gelijk! Ik vind die bit­tere brol niet eens lekker.” Tien­tallen vol­gen, hon­der­den vol­gen, iedereen bestelt naar harten­lust de meest kleur­rijke dranken die nor­maal gezien enkel besteld zou wor­den in een hippe bar in Man­hat­tan, laat staan op een Chi­ro­fuif in Oost­roze­beke. Straw­ber­ry daquiri, cos­mopoli­tans, roy­al blush. Het enige dat we nodig hebben is een iemand die zijn durft uit te spreken. Een iemand die dap­per genoeg is om zichzelf te zijn voor de rest realiseert dat ze ook zo willen zijn. Ook zo vrij.

Het bli­jft een mooi onder­zoekspad, is het nature of nur­ture? Is het bei­den? Zo ja, in welke pro­por­tie?