Wie komt pudding eten in ‘t Citadel?


Door

Archief

Toen ik laatst door de gangen van de Blandijn liep, viel mijn oog op een absurde poster: een uitnodiging om pudding met een vork te eten in het Citadelpark. Vreemd genoeg was dit niet de eerste keer dat ik dit fenomeen zag.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 24/11/2025 – 8:22 door Luna Llusha

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Achter die ogen­schi­jn­lijk onschuldige poster en de tal­loze Tik­Toks over jon­geren die samenkomen om sim­pel­weg samen pud­ding te eten, schuilt duidelijk iets dat leeft onder ons: een schree­uw om de terugkomst van gemeen­schap en third places. De term werd bedacht door de Amerikaanse soci­oloog Ray Old­en­burg om de sociale omgev­ing te beschri­jven die noch thuis is (de first place), noch je werk­plaats (de sec­ond place). Het zijn plekken waar mensen spon­taan samenkomen om te prat­en, te lachen of gewoon te zijn.

Vol­gens Old­en­burg zijn die plekken het hart van onze samen­lev­ing en zouden ze zogezegd te vin­den zijn in parken, bib­lio­theken of cafés. Maar eerlijk: nie­mand gaat naar die plekken om zomaar een praat­je te slaan met een vreemde, toch? We lev­en steeds meer naast elka­ar in plaats van met elka­ar. Daar­naast lijkt het ook alsof we enkel samen mogen komen als er geld aan te pas komt. Elke keer als ik mijn kot ver­laat, lijkt het of ik geld móet uit­geven om iets leuks te kun­nen doen. Het lev­en is al duur genoeg, en ik heb niet bepaald zin om meer dan €4 uit te geven aan een steeds klein­er wor­dend kop­je koffie om eens bij te prat­en met een vriendin. Waar kun­nen wij nog naar­toe als arme stu­den­ten?

Ik herin­ner me nog goed dat er jaar­lijks een buurt­feest geor­gan­iseerd werd in mijn wijk op het West-Vlaamse plat­te­land. Een grote bar­be­cue waarop ik en de andere buurtkinderen de vri­je loop kre­gen en onze oud­ers elka­ar leer­den ken­nen. Uit het niets stopte deze tra­di­tie, miss­chien door een of andere buren­ruzie waar ik als kind geen besef van had, of miss­chien omdat er col­lec­tief iets mis­liep? Na ver­loop van tijd kende ik mijn buren niet meer en werd er ook geen ini­ti­atief meer genomen tot een reünie, tot we onlangs een uitn­odig­ing ontvin­gen in de brieven­bus. Toe­val? Of leeft er echt een ver­lan­gen naar samenkomen?

Ik heb niet bepaald zin om meer dan €4 uit te geven aan een steeds klein­er wor­dend kop­je koffie om eens bij te prat­en met een vriendin

Ik geloof erin dat ondanks die sterke indi­vid­u­alis­er­ing van onze maatschap­pij, er een soort tegen­be­weg­ing in opkomst is. Mensen die nood hebben aan samenkomen met anderen just for the sake of it en zon­der een cent te hoeven uit­geven, zoals die jon­geren met hun pud­ding in het park. Daar­voor is echter een veran­der­ing van mind­set nodig: open­staan voor inter­ac­tie en nieuwe con­nec­ties. Miss­chien begint de herop­bouw van onze third places niet met geld, maar met iets veel een­voudi­gers: de wil om weer samen te zijn.


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *