Zelf heb ik elke week moeite met de afwas


Door

Archief

Mijn ocht­end startte zoals die van menig stu­dent: met lichte hoofd­pi­jn en enkele vage herin­ner­in­gen van de avond voor­di­en. Ik zette me recht op de koude vlo­er van mijn kot. Op het aan­recht ston­den nog enkele glazen die ik uit lui­heid nog niet wilde afwassen en de vlo­er moest duidelijk eens ged­weild wor­den. Eén glas heeft…

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 23/10/2022 – 17:01 door Dries van Dort

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Mijn ocht­end startte zoals die van menig stu­dent: met lichte hoofd­pi­jn en enkele vage herin­ner­in­gen van de avond voor­di­en. Ik zette me recht op de koude vlo­er van mijn kot. Op het aan­recht ston­den nog enkele glazen die ik uit lui­heid nog niet wilde afwassen en de vlo­er moest duidelijk eens ged­weild wor­den. Eén glas heeft de avond niet over­leefd en ligt in scher­ven op mijn bureau. Was dit een kot­feestje of een inval van Staatsvei­ligheid?

Enkele uren lat­er stap ik – cat­a­lo­gus in de hand – hét donkerblauwe shop­wal­hal­la bin­nen: de IKEA. Het leuke aan IKEA vind ik de kleine nage­bouwde ruimtes die ver­spreid staan door de winkel. Er staat een foto van een knap gezin met het opschrift ‘DIT IS ONZE TWAALF VIERKANTE METER’. Die staan dan vol beige- en tau­pekleurige meubels en in de boekenkast staan drie exem­plaren van het­zelfde boek. Er ligt net genoeg rom­mel in de kamers om er geleefd uit te zien, maar niet op zo’n manier dat je moed­er zich vra­gen zou begin­nen stellen bij je zel­fredza­amheid. Deze mensen hebben hun lev­en namelijk onder con­t­role.

Het­zelfde fenomeen zie ik lat­er terug in de cat­a­lo­gus. De inwon­ers van de IKEA-cat­a­lo­gus zijn alle­maal erg mooie gezin­nen en kop­pels. De ont­bi­jttafels zijn rijke­lijk gedekt, en de kinderen zien er gelukkig en gezond uit. Mama IKEA kijkt nooit op een ‘NU OPHOUDEN, THOMAS’-manier naar de kinderen en papa IKEA doet al lachend de afwas zon­der passief-agressieve blikken naar zijn weder­helft te gooien.

Deze mensen hebben hun lev­en namelijk onder con­t­role

In dezelfde cat­a­lo­gus vind je ook per­fect samengestelde mul­ti­cul­turele vrien­den­groepen. Hun din­ers zijn smaakvol en vin­den plaats in gezel­lig ingerichte stu­dio’s. Dit is niet het soort vrien­den­groep waarin je moet oppassen met mop­jes omdat vriend X en Y ooit gedatet hebben, noch valt er soms een stilte omdat je nu een­maal niet zoveel meer te zeggen hebt. Ze steken alle­maal eten naar bin­nen alsof ze zich op ’s werelds groot­ste culi­naire gang­bang bevin­den, maar hebben ook alle­maal een maat­je 36. Hun servies is mooi – maar uniek – en alle stukken passen sti­jlvol bij elka­ar.

Wan­neer ik kijk naar de gezicht­en van deze IKEA-cat­a­lo­gus­mensen heb ik zin om hun hoofd open te sni­j­den en er eens goed in te graaien om te zien wat er in zit. Zelf heb ik namelijk moeite om elke week de afwas te doen, laat staan te stofzuigen. Wan­neer ik buitenkom met een kar vol onn­odi­ge keukenin­stru­menten kan ik meestal mijn fiets niet terugvin­den. Ik heb namelijk geen rijbe­wi­js, noch enig oriën­tatiev­er­mo­gen. Ik ben dus, met andere woor­den, een beet­je een zooit­je. Ik zou via deze weg dan ook graag te weten willen komen hoe deze IKEA-mensen hun lev­en zo kun­nen lei­den en of ik toe­val­lig ook in de cat­a­lo­gus mag wonen.


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *