Zorgarbeiders aan UGent eisen betere werkomstandigheden


Door

Archief

Op negen maart zullen borstels, dweilen, potten en pannen eenzaam op hun plaats blijven staan. Zorgarbeiders staken om de aandacht te vestigen op de werkomstandigheden. Volgens veel van hen zijn die niet houdbaar: hoge werkdruk, intimidatie en een gebrek aan erkenning maken het werk zwaar.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 2/03/2020 – 7:35 door David Michiel­sKa­trien Van­den­broeck

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Als je ’s mor­gens een van de uniefge­bouwen bin­nen­stapt op weg naar je bureau of aula is de kans groot dat er al voor jou gepo­et­st en gekookt is. Voor het krieken van de dag, rond halfzes, was het onder­houdsper­son­eel al bezig om alles spic en span te kri­j­gen, en rond half acht wer­den de eerste pot­ten en ovens gevuld in de resto’s. Het per­son­eel dat een groot deel van haar tijd door­brengt achter de scher­men, over­we­gend vrouwelijk en vaak met een migratie-achter­grond, kent werkom­standighe­den die aanzien­lijk slechter zijn dan die van het eigen UGent-per­son­eel.

“Er heerst angst bij veel per­son­eel”

Zo klinkt er bezorgdheid over lonen, statuten en een sti­j­gende werk­druk. Bij het poet­sper­son­eel zijn er zelfs meldin­gen over intim­i­datie en uit­buit­ing. De vraag is of Uni­ver­siteit Gent wel vol­doende zorg draagt voor haar werkne­mers in de schoon­maak, de resto’s en de kinderop­vang. Daarom roept de organ­isatie van UGent Vrouwen­stak­ing op tot een stak­ing, in samen­werk­ing met de vak­bon­den ACOD en ABVV. Ze leggen het werk neer op maandag 9 maart, niet toe­val­lig daags na de Inter­na­tionale Vrouwendag.

Onzekerheden en onzichtbaarheid

Aan de UGent werken niet alle per­son­eel­sle­den aan dezelfde voor­waar­den. Joke D’Heer en Sigrid Ver­tom­men zijn leden van de UGent Vrouwen­stak­ing en twee organ­isatri­ces van de actiedag. Zij gin­gen langs op meer dan twintig werk­plekken en leg­den er hun oor te luis­ter. Het onder­houdsper­son­eel wordt aange­bracht door het privébedri­jf ISS. “Door­dat mensen geout­sourcet wor­den, heerst er veel onzek­er­heid”, zegt D’Heer. “Wan­neer de UGent met vakantie gaat, bijvoor­beeld, is er geen poet­sper­son­eel aan­wezig. Zij wor­den op die momenten werk­loos. Ook de werk­ing van ISS ver­loopt niet alti­jd even prop­er, waar­door er ook wel angst heerst bij veel per­son­eel. Ze zijn bang om zich open­lijk uit te spreken en vra­gen zich con­stant af: ‘Kan ik hier bli­jven werken?’ ”

Ver­tom­men beaamt dit: “Mensen zijn bang om hun job te ver­liezen. Zo doen er gerucht­en de ronde bij het poet­sper­son­eel dat ze voor hun deel­name aan de stak­ing afges­traft zullen wor­den van hogerop. Er werken veel mensen die in een kwets­bare posi­tie zit­ten door­dat ze bijvoor­beeld een migratie-achter­grond hebben en de taal niet goed beheersen. Voor hen is het ver­lies van hun job extra beangsti­gend en de arg­waan groot.” Uit de gesprekken blijkt dat er een slechte ver­houd­ing is met de bazen, dat het loon laag ligt en dat de werk­druk toe­neemt.

“Mensen zijn bang om hun job te ver­liezen”

Het restop­er­son­eel is UGent-per­son­eel, maar deze groep werkne­mers is niet vast­be­noemd en werkt con­tractueel. Zij willen graag statu­tair benoemd wor­den. Ver­tom­men ver­duidelijkt: “We hebben met mensen in de resto’s gespro­ken die niet rond­komen met hun loon ondanks het feit dat ze al vijf à zes jaar aan de UGent werken. Het kan niet dat je met zes jaar anciën­niteit nog onder die 14 euro bru­to per uur valt en nog steeds geen 1600 euro net­to per maand ver­di­ent. Als je een alleen­staande moed­er bent is dat te weinig. Dat moet gewoon omhoog.”

Three strikes? You’re out!

Tij­dens de gesprekken kwa­men ook aspecten van de interne werk­ing van het bedri­jf aan het licht. “Collega’s vertelden ons dat ze soms ziek komen werken omdat ze maar drie keer per jaar ziek mogen zijn. Ze vertelden ook dat ze aan­manin­gen kri­j­gen als ze niet goed poet­sen, en ontsla­gen wor­den bij drie aan­manin­gen”, aldus Ver­tom­men. De werk­druk ligt boven­di­en bij­zon­der hoog en daarmee ont­moedigt het bedri­jf, vol­gens som­mi­gen bewust, de col­le­gialiteit. Als er mensen ziek zijn, wor­den die vaak niet ver­van­gen, waar­door collega’s zomaar hun werk erbij moeten nemen. Door werk zo te organ­is­eren, wor­den mensen arg­wa­nend en creëer je span­ning op de werkvlo­er. Er komen dan al snel vra­gen als ‘Waarom is diene ziek, wat heeft díe?’. Elke ploeg heeft een ploeg­baas en naar ver­lu­idt zijn de relaties daarmee van wis­se­lende kwaliteit. Hogerop bij ISS is er een baas waar men slecht over spreekt omdat die zich heel minach­t­end gedraagt tegen­over het per­son­eel. Ook bij de vakge­bond­safgevaardigde zou hij redelijk intimiderend overkomen. 

Struisvogelpolitiek

Vol­gens Ver­tom­men is de besliss­ing om de onder­houd­s­ac­tiviteit­en uit te best­e­den louter finan­cieel gemo­tiveerd: “Dat is zogezegd goed­kop­er. De enige reden waarom ISS een dergelijk goed­koop con­tract kon aan­bieden, is omdat ze met te weinig per­son­eel werken. Wat wij horen, is dat er elk jaar nieuwe taak­jes bij komen die niet in het con­tract ston­den dat ISS met de UGent had afges­loten. De UGent betaalt dus meer, maar voor dat extra werk wordt geen extra per­son­eel aange­wor­ven, en de lonen sti­j­gen daar­bij niet naarge­lang de sti­j­gende werk­druk.”

“De enige reden dat ISS zo’n goed­koop con­tract kon aan­bieden, is omdat ze met te weinig per­son­eel werken”

Ver­tom­men en D’Heer zien geen reden waarom de UGent haar ver­ant­wo­ordelijkheid niet zou opne­men. “Ze trekken hun para­plu open, ver­stop­pen zich achter de uitbeste­d­ing en wijzen naar ISS. Poet­sen is iets dat, ook aan de UGent, alti­jd zal moeten gebeuren en is net zoals maalti­jd­voorzien­ing iets heel struc­tureels. Er is geen enkele reden om dat niet ern­stig te nemen en het onder­houdsper­son­eel niet opnieuw in eigen beheer te nemen. Het geeft hun betere recht­en in geval van ziek­te, er wordt gew­erkt met hogere loon­schalen, en op het einde van de loop­baan is er een leef­baar pen­sioen. Het wordt tijd dat deze mensen beter behan­deld wor­den. Vaak wordt daarover gedacht dat het iets is dat in de marge gebeurt en niet tot de kern­taak van een uni­ver­siteit behoort, maar dat is fout. Zon­der deze zor­gar­beid kan ook de instelling niet draaien.”

In alle sereniteit?

Actievo­erders roepen alvast alle UGent-per­son­eel­sle­den en alle collega’s van de schoon­maak op om naar het cen­trale actiemo­ment te komen dat op maandag 9 maart tussen 12u en 14u zal door­gaan aan het rec­toraat. Er zijn korte speech­es gep­land door collega’s van de poet­s­di­en­sten en resto’s, een poster­ac­tie, een live­band, soep en brood en om 15u een lez­ing door Anja Meu­len­belt in de Jozef Plateauza­al (Rozi­er).

De UGent wenst het debat niet te voeren via pub­lieke fora en wilde ook niet rea­geren op dit artikel, naar eigen zeggen opdat het over­leg in alle seren­iteit zou kun­nen gebeuren. Er vond al twee keer over­leg plaats zon­der door­braak. “Ik denk dat de UGent wel wat geschrokken is aangezien dit jaar de vak­bond ook mee­doet aan de stak­ingsaanzeg­ging”, merkt Ver­tom­men op. “Maar voor­lop­ig is er nog niets con­creet uit de bus gekomen.”

Tot op heden heeft ISS niet gereageerd op onze vraag voor een reac­tie. Mocht deze alsnog komen, vin­dt u die hieron­der terug.


Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *