Fatima is 18 jaar en Farishta is 22 jaar. Ze woonden tot hun 8 jaar in Afghanistan voordat ze met hun gezinnen naar België kwamen. Beiden hebben ze nog familie wonen in Afghanistan.
In welke mate vinden jullie dat de Westerse media een correct beeld schetsen van Afghanistan?
Fatima: “Ik vind dat de media de situatie in Afghanistan vertekend weergeven. Wat er aan de hand is, wordt heel heftig getoond. Een keer per jaar komt het in de krant en de rest van het jaar mag het vergeten worden. Na die shock in het Westen gaat het leven in Afghanistan door; de mensen die daar wonen worden nog steeds onderdrukt.”
Farishta: “Over het algemeen klopt het wat er gezegd wordt over wat de Taliban allemaal verbiedt. Helaas hebben we het nooit over wat wij hier kunnen doen. Via sociale media zie ik inzamelingsacties vanuit de Afghaanse gemeenschap zelf, maar niet vanuit de pers of politiek.”

Vinden jullie dat de situatie in Afghanistan op dit moment een hot topic is, of is het gedaald in populariteit?
Fatima: “Ik vind dat het nu deels uit de media verdwenen is. Momenteel komen andere oorlogsgebieden meer in de aandacht. De situatie in Afghanistan lijkt te worden vergeten en geminimaliseerd. Een voorbeeld hiervan is de meeting tussen onze minister van migratie en de Taliban. Ik snap echt niet dat ze (Anneleen Van Bossuyt, red.) met een terroristische partij in gesprek gaat om de terugkeer van migranten naar Afghanistan te bespreken, en niet de onderdrukking van vrouwen. Ze lijkt hun systeem te accepteren.”
“Ik vind het erg tegenstrijdig dat vrouwen door vrouwelijke artsen behandeld moeten worden, terwijl ze zelfs niet de kans krijgen om daarvoor te studeren”
Farishta
Wat is jullie visie op de inperking van de rechten voor vrouwen en meisjes in Afghanistan?
Fatima: “Ik vind dat niemand, mannen noch een overheid, mag bepalen wat vrouwen wel of niet mogen doen. Of het nu gaat om onderwijs, werk, sport of vrije meningsuiting. Voor mij gaat dit niet in de eerste plaats over politiek, maar over genderapartheid en de systematische onderdrukking van vrouwen. Hoewel dit wordt gelegitimeerd vanuit religie, zijn praktijken zoals gedwongen huwelijken met minderjarigen en seksueel geweld volgens mij criminele feiten. Daarom beschouw ik dit systeem niet als legitiem.”
Farishta: “Ik vind het erg tegenstrijdig dat vrouwen door vrouwelijke artsen behandeld moeten worden, terwijl ze zelfs niet de kans krijgen om daarvoor te studeren. Als ik daar was opgegroeid, had dat ook mijn leven kunnen zijn. Dat geeft me een gevoel van machteloosheid. Ik wil iets doen, maar kan weinig veranderen. Daarnaast vind ik het jammer dat de daden van de Taliban vaak met de islam en de Afghaanse cultuur worden vereenzelvigd, terwijl de islam vrouwen niet verbiedt om naar school te gaan of verplicht hun gezicht te bedekken.”
Merken jullie verschillen in visies binnen jullie familie?
Fatima: “Ik denk dat we het er allemaal over eens zijn dat de situatie daar onmenselijk is en niets met geloof te maken heeft. Ik praat er thuis liever niet over, omdat het mijn gezin erg verdrietig maakt. Zelf verwerk ik dit door me te omringen met mensen die zich hier ook actief voor inzetten. Door mijn sterk rechtvaardigheidsgevoel schrijf ik mijn gedachten vaak neer. Zo schreef ik bijvoorbeeld een open brief aan minister Van Bossuyt.”
“Ik hoop dat dit regime tijdelijk is zodat meisjes terug kunnen gaan studeren en de kans krijgen om iets van de wereld te leren”
Fatima
Farishta: “Eerlijk gezegd praten we er onderling niet zoveel over. Met mijn zus praat ik er af en toe over en met mijn jonger broertje deel ik wel dezelfde mening over het onrecht tegenover vrouwen daar. Met onze ouders praten we er minder over omdat ze zich zo machteloos voelen.”
Hoe kijken jullie naar initiatieven zoals de Behdukt Academy, opgericht door Afghaans advocate Fatema Uzgun Nusrat, die online onderwijs voor meisjes organiseert?
Fatima: “Ik vind dit een waardevol initiatief. Ik hoop dat dit regime tijdelijk is zodat meisjes terug kunnen gaan studeren en opnieuw de kans krijgen om iets van de wereld te leren. Ik heb veel respect voor de mensen die zich hiervoor inzetten, zeker voor de Afghaanse vrouwen die hulp bieden via onderwijs, voedsel en medische steun. Ook internationale organisaties en overheden moeten meer doen om het Talibanregime te verwerpen. We mogen daarbij niet vergeten dat wie zich tegen hun regels verzet, zware repressie riskeert.”
Farishta: “Zulke initiatieven zijn zo bijzonder waardevol. Alleen mis ik dit vanuit België. Via mijn familie of sociale media zie ik veel inzamelacties van geld, kleren … Die kleine initiatieven zijn zo belangrijk!”

Welke band voel je vandaag nog met Afghanistan? Zijn er bepaalde waarden, tradities of aspecten van de cultuur die je bewust wil behouden of doorgeven?
Fatima: “Afghanistan is mijn geboorteland waar ik tot mijn 8 jaar heb gewoond. Ik heb een complexe, maar heel sterke band met de cultuur die heel warm is en de nadruk legt op samen zijn. Die samenhorigheid en het denken aan je medemens wil ik vasthouden.”
Farishta: “Ik voel me ergens tussen mijn Afghaanse roots en de Belgische samenleving in. Ik heb afstand genomen van veel traditionele Afghaanse waarden en probeer mijn eigen normen en waarden te vormen. Tegelijk blijven waarden die zowel binnen de islam als in België belangrijk zijn, zoals goed zijn voor anderen en kennis opdoen, dicht bij mij staan. Ook wil ik mijn moedertaal behouden en doorgeven. Toch voel ik me niet volledig Belgisch of Afghaans; alsof ik tussen beide werelden in zit.”

Een reactie achterlaten