“Studentenvertegenwoordigers trekken aan de alarmbel”

Beste mevrouw de min­is­ter,

Onlangs bekeek ik de dis­cussie die in de Com­missie Onder­wi­js werd gehouden ten gevolge van het Vlor (Vlaamse Onder­wi­js­raad, red.) advies over het stim­uleren van stu­den­ten­par­tic­i­patie in het hoger onder­wi­js. In dit advies trekken de stu­den­ten­verte­gen­wo­ordi­gers aan de alarm­bel: hun taak wordt steeds moeil­ijk­er uit te voeren. Stu­den­ten wor­den vak­er ger­aad­pleegd wan­neer het gaat om belan­grijke belei­ds­beslissin­gen, zow­el op niveau van hun hogeschool of uni­ver­siteit als op Vlaams niveau. Dit is een evo­lu­tie die we ten sterk­ste aan­moedi­gen. De stu­dent in kwest­ie moet hier echter de nodi­ge faciliteit­en voor kri­j­gen om deze rol vol­waardig te kun­nen opne­men. Het gaan naar ver­schil­lende ver­gaderin­gen, het voor­berei­den van deze ver­gaderin­gen en het over en weer pen­de­len hier­naar­toe vergt een grote opof­fer­ing van de tijd van de stu­dent. Daar­naast appre­ciëren vele les­gev­ers het mis­sen van hun lessen niet en valt de tijd­splan­ning moeil­ijk te com­bineren met stages en stu­den­ten­jobs.

“De taak van stu­den­ten­verte­gen­wo­ordi­gers wordt steeds moeil­ijk­er uit te voeren”

Veel stu­den­ten hak­en hier­door op voor­hand al af. Hoewel er veel stu­den­ten zijn die wel engage­ment willen opne­men, zijn ze – terecht – bezorgd dat dit te veel tijd zal opslor­pen en hun stud­ies hier­door in het gedrang zullen komen. Laat me u eraan herin­neren, mevrouw de min­is­ter, dat ze in de eerste plaats nog wel full­time stu­den­ten zijn. Paperdead­line hier, practicum daar, ver­plichte les hier, deelex­a­m­en daar. Daar­tussen nemen stu­den­ten­verte­gen­wo­ordi­gers nog de tijd om deze ver­gaderin­gen en werk­groepen bij te wonen, voor te berei­den, over­leg te ple­gen met medestu­den­ten en samen stand­pun­ten op te stellen. En dit alles willen – en moeten – ze doen op het hoge niveau van betaalde en meer ervaren part­ners om op een vol­waardi­ge en kwal­i­tatieve manier mee te kun­nen ver­gaderen. U kunt zich dus wel voorstellen dat steeds min­der mensen zich engageren als stu­den­ten­verte­gen­wo­ordi­ger, wat lei­dt tot een teko­rt, en op zijn beurt tot weinig stu­den­ten­verte­gen­wo­ordi­gers die veel man­dat­en moeten opne­men. Om u een voor­beeld te geven: vorig jaar had ik als stu­den­ten­verte­gen­wo­ordi­ger een man­daat in de Onder­wi­js­raad van de UGent, in de Werk­groep Zomer­cur­sussen, in onze eigen Werk­groep Onder­wi­js, in mijn oplei­d­ingscom­missie, in de Vlaamse Onder­wi­js­raad, in het over­leg­plat­form Secundair & Hoger Onder­wi­js (SOHO), in het klankbor­dover­leg met NVAO (Ned­er­lands-Vlaamse Accred­i­tatieor­gan­isatie, red.), … Ik garan­deer u dat dit een impact heeft gehad op mijn studiere­sul­tat­en. Dat is voor veel stu­den­ten­verte­gen­wo­ordi­gers niet anders.

“Weinig stu­den­ten­verte­gen­wo­ordi­gers moeten veel man­dat­en opne­men”

Mevrouw de min­is­ter, stu­den­ten­verte­gen­wo­ordi­gers trekken aan de alarm­bel. Ze willen uit deze vicieuze cirkel ger­ak­en. Zon­der ingri­jpen van een hogere instantie zal dit onmo­gelijk lukken. Bin­nenko­rt is er met ver­schil­lende betrokken par­ti­jen grootschalig over­leg over deze issue. Wij hopen dat u mensen zoals Ann Brusseel dan niet laat wegkomen met het schaamteloos weg­wuiv­en van dit prob­leem door te spreken over betut­te­lend optre­den.

Rox­anne Figueroa Arria­ga­da