Battle Of The Sexes – Film Fest Gent

Opslag

Er was oproer in de ten­niswereld toen rijzende ten­nis­ster Bil­lie Jean King de uitdag­ing van de 55-jarige Bob­by Rig­gs aan­vaardde: een duel tussen man en vrouw, dat zou uitwi­jzen of vrouwelijke spel­ers wel het gelijke respect ver­di­en­den, zoals geëist werd. Dat u de win­naar van die uitein­delijke wed­stri­jd wel kunt raden, en ten­nis u miss­chien wel hele­maal geen bal kan sche­len, wis­ten de film­mak­ers ook. ‘Bat­tle of the sex­es’ is ook niet echt een sport­film waar­bij u het hoofd voort­durend van links naar rechts moet bewe­gen, maar allereerst een portret van de twee spel­ers en de tijd waarin ze zich bevon­den. Met de typ­is­che kleren en kleuren slaagt de prent er meteen in om ons visueel terug te bren­gen naar de jaren 70, en ook op poli­tiek vlak wordt dat snel duidelijk. Sek­sisme is, ook in de sport, alge­meen aan­vaard; een top­spel­er als Bil­ly Jean (Emma Stone) wordt acht keer min­der betaald dan haar man­nelijke equiv­a­len­ten. Maar ook per­soon­lijk voert ze een stri­jd, wan­neer ze tij­dens haar tournee gecon­fron­teerd wordt met haar les­bis­che geaard­heid. Deze hoek kan gezien wor­den als een cliché­matige poging om een extra match­point in de ‘gelijkhei­d­stri­jd’ te  scoren, maar is ook inter­es­sant omdat het ons een kwest­bare, twi­jfe­lende, en uitein­delijk ontrouwe jonge vrouw toont. Poten­tieel dat echter niet genoeg benut wordt, aangezien de film allereerst mikt op een leuk tem­po waarop u pop­corn kan eten.

Ballen

Als King haar eigen Women’s Ten­nis Asso­ci­a­tion opricht, kri­jgt ze tele­foon van Bob­by Rig­gs, de gokver­slaafde en extrav­a­gante kam­pi­oen op rust, die nooit een uitdag­ing uit de weg gaat. Deze schi­jn­bare macho die naar eigen zeggen zal bewi­jzen dat vrouwen inferieur zijn, dient echter niet als een stereotiepe antag­o­nist in de film, vooral dankz­ij de onver­mi­jd­bare sym­pa­thie die Steve Carell aan zijn rol geeft. Gro­ten­deels func­tion­eert hij zelfs als com­ic relief, een spel waar­bij Carell onmo­gelijk de bal kon miss­laan. De komis­che zijde van het per­son­age breekt de sfeer van het ver­haal echter niet, aangezien het hele gebeuren toen ook een groot cir­cus was, zek­er voor veel man­nen als Bob­by Rig­gs. De ern­stige thema’s in de film daar­ente­gen, voe­len soms te opper­vlakkig aan. In plaats van een diepe karak­ter­studie, kri­j­gen we dus het aan­vaard­bare enter­tain­ment, dat de ballen niet had om te poli­tiek of per­soon­lijk te gaan.