Van gekibbel tot polarisering: jong geleerd is oud gedaan

In okto­ber behaalde onze hoof­dredac­teur met zijn brakke Pow­er­point­p­re­sen­tatie vol flit­sende ani­maties en flat­terende self­ies een pyrrusover­win­ning: hij haalde voor Scham­per twee nieuwe leden bin­nen. Eén van de gelukki­gen was ik: iemand bood mij een forum voor al mijn gekke hersen­spin­sels en oev­er­loze erg­ernissen aan mijn mede­mens. Het was een leuke boel: kat­ten in ker­st­bomen mur­wen voor een ker­st­spe­cial, een week­end­je door de gietende regen marcheren op de hits van Queen in Malm­e­dy en ton­nen cava zuipen op het poepchique DSA-gal­a­bal. Maar toen brak april aan, alsook een hele nieuwe wereld voor mij. De duis­tere poli­tieke wereld onder de UGent open­baarde zich en duwde mij in de hoek van het schi­jn­baar hero­plevend com­mu­nisme.

“Ik kom niet bij jou zit­ten hoor, jij hebt een rode brood­doos. Vuile sos.”

Eigen­lijk is het best wel jam­mer dat een uni­ver­siteit, die een neu­trale en onafhanke­lijke instelling beoogt te zijn, nood heeft aan poli­tieke stu­den­ten­verkiezin­gen om iedereen tevree te kun­nen houden. Natu­urlijk hebben we nood aan frisse en vernieuwende ideeën bin­nen de unief, zoals bijvoor­beeld een gebruiksvrien­delijke vari­ant van Ufo­ra, om maar iets te zeggen. Maar kun­nen we niet gewoon een aan­tal stu­den­ten tegen elka­ar uit­spe­len om de uni­ver­siteit te verte­gen­wo­ordi­gen in de stu­den­ten­raad, zon­der dat die meteen de ver­bon­den­heid aan een of andere (extreme) par­tij moeten garan­deren én breed moeten uitsmeren over de onbevlek­te muren van een onder­wi­jsin­stelling? Kom op UGent, Ufo­ra heeft werke­lijk nood aan een échte IT’er, niet aan een bende kibbe­lende strop­dassen die geen beslissin­gen kun­nen nemen omdat geruzie pri­or­iteit is gewor­den. Die zien we lat­er wel. De hoof­dac­tiviteit van Scham­per werd vanaf april ineens het voorstellen van de kan­di­dat­en per fac­ul­teit en ook mij werd vanu­it meerdere hoeken de vraag gesteld op wie ik zou stem­men. Toch “Niet Opnieuw Dries”?

Het hangt mij alle­maal een beet­je de keel uit. Gelukkig maar dat ze er zijn, die stu­vers, anders zat­en stu­den­ten in de homes tot op van­daag nog te prut­sen met doorgek­naagde UTP-kabels, maar ik zie meer en meer hoe enke­len zich als dé rev­o­lu­tion­airen van de acad­emis­che wereld willen pro­fil­eren. We hebben politi­ci genoeg, focus u maar op de dead­line van uw herbar­i­um, het zal al een hele presta­tie zijn. Voor per­so­n­en en ideeën wil ik nog mijn democ­ra­tisch recht aan­wen­den, niet voor dolle hon­den die alleen maar extrem­isme pro­moten en polar­isatie stim­uleren. Uitein­delijk is er over­al poli­tiek mee gemoeid en kun­nen we er moeil­ijk onderuit, maar dat verkiezin­gen bin­nen het onder­wi­js plots zo ver­w­even wor­den met onze nationale poli­tiek, is op zijn minst huiv­er­ing­wekkend te noe­men. Als we dat over de hele lijn doortrekken, dan zijn we ineens heel ver van huis en wordt de neu­trale en vrien­delijke speel­tu­in van juf­frouw Mathilde een plek voor haat en verni­etig­ing. “Ik kom niet bij jou zit­ten hoor, jij hebt een rode brood­doos. Vuile sos.”

We mogen ons gelukkig pri­jzen met onze stu­vers, alleen is het jam­mer dat er zo’n harde poli­tieke wereld aan ver­bon­den is, en dat het soms een kwest­ie wordt van kiezen tussen linkse en rechtse stu­den­ten

Dus goed, links, rechts, wat maakt het uit? Moet ik per se stem­men omdat we “Niet Opnieuw Dries” willen? Ik keer me tegen het idee dat Rik Van de Walle zijn haar rood of geel moet kleuren. Dat hij voor mijn part in zijn onder­broek door de Uni­ver­siteitsstraat rond­dwar­relt. Jam­mer van Hoey­berghs’ psy­cho­tis­che stoor­nis, maar het is niet omdat hij een van de Gentse edu­catieve even­e­menten tot een ware teleurstelling heeft gemaakt dat rechtse stu­den­ten alle­maal fas­cis­ten zijn. Zo moeten ook linkse stu­den­ten zich niet ver­ant­wo­or­den voor Mao zijn pornos­nit en goed gevoede zwi­j­nen­puist. Poli­tieke par­ti­jen moeten niet zon­der meer wor­den bestre­den, wel hun fun­da­menteel onge­gronde en ongepaste ideeën. Kor­tom: we mogen ons gelukkig pri­jzen met onze stu­vers, alleen is het jam­mer dat er zo’n harde poli­tieke wereld aan ver­bon­den is, en dat het soms een kwest­ie wordt van kiezen tussen linkse en rechtse stu­den­ten.

Het­zelfde met Scham­per, of media in het alge­meen, die al te snel als links wor­den beschouwd. Het is niet omdat er ruimte is voor alle mogelijke menin­gen van de wereld en god­slasterende poëzie dat het logo ‘links’ opge­plakt moet wor­den. Het kan en het mag, maar moet het? Op den duur moet ik mij als Scham­perredac­trice bij­na ver­ant­wo­or­den voor com­mu­nis­tisch gedacht­en­goed. Meer nog, de UGent spon­sort onze Kinderbueno’s en lauw bier zelfs hele­maal niet, en nog lev­eren we lit­eraire orgasmes van de boven­ste plank. Echt com­mu­nis­tisch? Nèh. En zelfs dan nog, zou ik me moeten ver­ant­wo­or­den omdat ik links of rechts ben? Zou ik Scham­per in diskredi­et bren­gen? Doet het er eigen­lijk iets toe? Haters gonna hate. Ik wil gewoon schri­jven. Zon­der poli­tieke stig­ma­tis­er­ing.

Dank.