Lezersbrief: Ik voel mij vergeten

“Ik voel mij ver­geten.” Zo denk ik dat het klinkt in de hoof­den van veel medestu­den­ten. Buiten heerst een kille stilte die lev­ens ont­neemt en ruikt naar ontsmet­tingsmid­del. Ik heb mijn moed­er al weken niet meer gezien. En ik ben één van de gelukki­gen. Want ik ben jong en gezond en ik heb een com­put­er waarmee ik de lessen zon­der prob­le­men kan vol­gen. Maar bin­nen in dit huis, dit hoofd, golft een tsuna­mi doorheen mijn gedacht­en. Wat geeft mor­gen? We wor­den ver­geten in de mas­sas­troom van infor­matie over het virus dat ons dagelijks met de lep­el in de mond geduwd wordt, en de water­val aan ver­gaderin­gen rond het welz­i­jn van de kinderen. Naast het geklaag over finan­ciële teko­rtkomin­gen en de druk van thuiswerk. Daar schree­uwt de stu­dent, maar ze wordt niet geho­ord. De andere stem­men over­spoe­len de media en lat­en geen zucht­je over voor de jongvol­wassene die zijn plek in de wereld nog zoekt. Het debat rond wat er zal gebeuren met de leer­achter­stand van kinderen in de lagere en mid­del­bare scholen wordt elke 24 uur vernieuwd met vra­gen die beant­wo­ord wor­den met vra­gen. Zelfs de migran­ten­cri­sis werd aange­haald aan de gren­zen van Grieken­land en Turk­i­je. Het is waar, coro­na tre­ft ons alle­maal en we zit­ten alle­maal in het­zelfde schuit­je. Maar is dat werke­lijk zo?

De stem van de stu­dent wordt ver­dron­gen in de GAS-boetes en ver­bo­den paas­feesten. De nieuwe cijfers joe­gen ons schrik aan en bracht­en onzek­er­heid over de toekomst. Heel de wereld zag de lijken opstape­len. Tev­ergeefs ver­gat­en we elke prob­lematiek van vóór de biol­o­gis­che invasie. Een resem aan cri­sis­sen is verd­we­nen als zand­ko­r­rels in de gol­ven die op een golf­brek­er slaan. We staan samen voor dezelfde cri­sis: een moord op wereld­schaal. We bren­gen de racis­tis­che motor weer op gang met de pres­i­dent van de stad op de Hill, en sluiten onze gren­zen voor indringers. Maar we sloten niet alleen de fysieke gren­zen. We sloten elka­ar ook men­taal uit. Emo­tion­eel ver­ban­nen. Social dis­tanc­ing is het neol­o­gisme dat de media gretig in de armen hebben ges­loten. Een soci­aal isole­ment. Een wijze man aan een fri­etkot vertelde mij dat onze onwelkome vriend ons pakt op een spe­ciale plek. Het gaf ons een ver­bod op open liefde en vriend­schap. Het raak­te ons op de meest intieme plek: ons figu­urlijk hart. Dagen wer­den weken, weken wer­den maan­den. We sluiten ons op, weg van elka­ar, zow­el fysiek als men­taal. In het geniep toch bij elka­ar te zijn, daar werd op neergekeken en zelfs bestraft. Er wer­den stap­pen gezet ‘voor onze bescherming’, ten koste van ons men­taal welz­i­jn.

Er wer­den stap­pen gezet ‘voor onze bescherming’, ten koste van ons men­taal welz­i­jn

‘Tech­nisch werk­loos’ is nog zo’n woord dat anno 2020 faam ver­wierf. ‘Telew­erken is de nieuwe norm’, werd de slo­gan van het jaar. De par­o­die van een hoofd van welz­i­jn mas­saal bekeken op een medi­akanaal. We lachen ermee, maar van­bin­nen zit­ten we vast. Kinderen moesten naar huis, scholen ges­loten, pub­lieke plaat­sen ver­bo­den, koten afges­loten en plan­nen naar de kloten. Maar toch werd er samen besloten een laat­ste avond ons lev­en te vieren, ten koste van de komende weken, waarin de ziek­te ons ver­trap­pelde mieren. Het is om van te gieren. En ja, soms is een rijm­schema nodig om je aan­dacht te houden, vertrouw me.

Ter­wi­jl er aan iedereen gedacht werd, waren we de stu­den­ten ver­geten. De stu­den­ten die ver­stoten zijn uit hun tweede huis, wegge­haald bij hun tweede fam­i­lie. Om weg te kwi­j­nen op een kamer in het oud­er­lijke huis, het voelde niet meer aan als thuis na een aan­tal weken. Er werd ons niets verteld, maar we waren buitenges­me­ten. Oh, maar je kri­jgt wel je geld. Daarmee is het opgelost. Dus ter­wi­jl het insti­tu­ut besliste tij­dens de lange weken, werd het schema op zijn kop ges­me­ten. Schermplicht zette de al ver­moei­de werk­er aan zijn bureau voor uren aan een stuk in zelf­s­tudie. Het gevloek werd genegeerd, want er was een toi­let­pa­pier­rage. Con­sumeren op dubbel tem­po. De rekken waren leeg en paniek sloeg toe. Ter­wi­jl iedereen druk bezig was met denken of ze genoeg papi­er had­den om hun kont mee af te veg­en, een brood bak­te voor de hele buurt, zwoegde de twintiger in zijn geïm­pro­viseerde werk­plek. Het werd een keukentafel, een bed, een bad­kamer, en bij som­mi­gen zak­te de moed in de schoe­nen.

De mens heront­dek­te de natu­ur die zo lang voor hem was verzwe­gen. Er was geen pad of bos, dijk of strand dat niet werd bezocht. We leken nieuwe ogen te kri­j­gen voor onze pla­neet, die haar dank uitte door haar wateren en lucht te ver­helderen. Maar het einde van de vakantie kwam in zicht en daarmee kwa­men de twi­jfels over hoe het verder moest. Ver­leng­ing wegens te hoge cijfers. We begri­jpen het, het is een moeil­ijke sit­u­atie voor iedereen. Doe gewoon je best. Wat doen we met de kinderen? Terug naar school? Nee, hou ze nog maar een week of twee. De dis­cussie over kinderen kwam naar de voor­grond. Wat doen we met de min­der bevoor­rechte kinderen zon­der mid­de­len? We geven ze een lap­top, en desnoods wat meer tijd. Het zijn kinderen. Onze toekomst. Opnieuw ver­geten. Ter­wi­jl onze werk­druk steeg, daalde onze moti­vatie. Geen com­mu­ni­catie. Ons werd niets gevraagd, enkel opgelegd. Prof­fen gaven tak­en, want ze wis­ten niet hoe een video te mak­en. Geen lessen meer tot het einde van het jaar, daarmee waren ze klaar. Waar was het over­leg, waar bleef onze zeg? De vraag werd ons nooit gesteld. Onze kant van het ver­haal vond geen gehoor.

Prof­fen gaven tak­en, want ze wis­ten niet hoe een video te mak­en

Hier heb je het volledi­ge ver­haal van de jon­geren­frus­tratie, de stu­den­ten­gener­atie. Ter­wi­jl we kla­gen over inflatie, heeft het gat in de begrot­ing opeens geld voor iedereen. Maar naar ons werd niet geluis­terd. We zullen wel over­leven, zeggen ze. Die jon­geren zijn sterk, die ger­ak­en wel door het werk. Dead­lines bleven, of wer­den vervroegd. Nie­mand die dacht aan onze werk­last. En hoewel de vri­jheid in kleine passen wordt gegeven, zijn we al twee maand lang de kluizenaar van ons eigen huis. Een huis waar we miss­chien met te veel zijn, of hele­maal alleen. Waar het soms te luid kan zijn, of net te stil. Er wordt geklaagd over reizen en toerisme, de ver­liezen, noem maar op. Wij bli­jven genegeerd. De exa­m­ens ver­legd met een week, vier dagen langer om te stud­eren. De online aftoets­ing met gevaar voor fraude. Opeens moeten we diep in onze zakken tas­ten voor nieuw mate­ri­aal. Dagelijks uren vast­geklampt achter een een­z­i­jdi­ge con­ver­sa­tie. Een web­cam is essen­tieel, en wie er geen heeft zal ze maar kopen. Oh, en let op dat er tij­dens het exa­m­en geen andere mensen in dezelfde ruimte lopen. Absurde regels waar­door we noodged­won­gen onszelf moeten strekken in soms onhaal­bare sit­u­aties.

Wij weten al lang dat het fout zit, maar weet jij dat er dagelijks vele stu­den­ten opgeven?

We zijn het beu en willen dat we geho­ord wor­den, maar jul­lie niet. We zijn opges­loten, en zon­der woord vero­ordeeld tot een lev­en on hold achter boeken en een pc. Ver­loren con­cen­tratie na ettelijke uren online les. We begri­jpen het niet, maar kun­nen geen hulp vra­gen want de prof weet zelf niet beter. Zoek het maar uit. Het is cri­sis voor iedereen, dat begri­jp je wel. Van coro­na op tv loop ik weg, mijn lev­en is een strik­te rou­tine van stud­eren, wan­de­len, lopen, koken en slapen. Zo is het voor velen. Ter­wi­jl de hele wereld on hold staat gaan we verder aan een zwaarder tem­po dan voor­di­en. Zien­dero­gen het zwi­j­gen opge­dron­gen. Wij weten al lang dat het fout zit, maar weet jij dat er dagelijks vele stu­den­ten opgeven?

Wij zijn ver­geten, genegeerd. Ons hoofd zit vol met ruis, onze lon­gen vol met vloeistof. Maar we zijn niet fysiek ziek, dus vor­men we geen pri­or­iteit. We zullen wel van­bin­nen roepen en tieren, zodat jul­lie je kun­nen focussen op wat schi­jn­baar belan­grijk­er is.