Recensie: The Twentieth Century

William Lyon Macken­zie King was de langstzit­tende pre­mier van Cana­da. Met zes regerin­gen, waaron­der één tij­dens de Tweede Werel­door­log en één tij­dens de economis­che cri­sis van de jaren 30, heeft King duidelijk zijn stem­pel kun­nen drukken op het heden­daagse Cana­da. Het is dan ook niet meer dan logisch dat er bib­lio­theken zijn volgeschreven over dit poli­tieke boeg­beeld.

De Canadese regiseur Matthew Rankin probeert in deze nogal onortho­doxe biopic de poli­tieke opmars van King te schet­sen. Temid­den van een groot con­flict tussen de paci­fistis­che nation­al­is­ten in Que­bec en de oor­logszuchtige impe­ri­al­is­ten uit het Verenigd Koninkrijk, is een jonge King erop gebrand om Cana­da te lei­den. Hij wordt geschetst als een gek­welde en machts­geile jonge politi­cus, die meer geeft om zijn sta­tus dan de toe­s­tand van zijn land.

Des­on­danks is bij Rankin de ernst ver te zoeken. Stilis­tisch is de film een pas­tiche van vroege Duitse expres­sion­is­tis­che cin­e­ma, klassieke sci­encefic­tion­films en Mon­ty Python. De strat­en van Cana­da doen denken aan de sur­re­al­is­tis­che decors van ‘Metrop­o­lis’, poli­tieke lei­ders wor­den afge­beeld als Canadese big broth­ers en dok­ters lijken dan weer meer op ‘Dr. Cali­gari’ dan op Marc Van Ranst. Dat alles wordt ingekaderd in een meer klassieke sti­jl. Ook ver­vaagde kleuren dra­gen bij tot een meer authen­tieke uit­stral­ing.

‘The Twen­ti­eth Cen­tu­ry’ is daarom een nogal veeleisende film. Niet alleen is het stilis­tisch niet alti­jd even makke­lijk om je te bli­jven focussen op alle absur­diteit, maar ook veron­der­stelt het een grote ken­nis van de Canadese geschiede­nis bij zijn pub­liek. Daar­door stelt de film op een metaniveau een inter­es­sante vraag: hoe niche kan een film wor­den tot ze een groot stuk van het pub­liek zal ver­liezen? De algemene reac­ties op de film lijken daar alvast een antwo­ord op te bieden: Canadese recen­sies noe­men het een geniale satire, ter­wi­jl de rest van de wereld vooral blijk geeft van veel ver­war­ring.

Hoezeer ik de keuzes van de regiseur ook bewon­der, moet ik zeggen dat ik zelf eerder tot die tweede groep mensen behoor. De humor, alhoewel waarschi­jn­lijk zeer gevat voor de gemid­delde Canadees, kwam bij mij eerder platvlo­ers over. De ejac­ulerende cac­tussen, eeuwige seks­grap­pen en de groteske karak­teris­er­ing van Kings moed­er waren behoor­lijk kinder­achtig en met momenten wans­make­lijk.

Wan­neer de per­son­ages in de film lachen met Cana­da als de per­son­i­fi­catie van een ‘onophoudelijke teleurstelling’, zeggen ze het zelf nog het beste. ‘The Twen­ti­eth Cen­tu­ry’ ziet er op papi­er uit als een geniale film met diepe inzicht­en, maar de uitwerk­ing blijkt vooral erg teleurstel­lend.