Film Fest Gent: Never Rarely Sometimes Always

Wan­neer Autumn, een zoek­ende tiener, ongewenst zwanger wordt in het con­ser­vatieve Penn­syl­va­nia, trekt ze met haar nicht Sky­lar naar New York. We zien haar lev­en door haar eigen ogen: een stil portret van haar zoek­ende zelf, tegen de achter­grond van een chao­tisch gezin met een eerder afwezige moed­er en een cynis­che, afwi­jzende vad­er. Deze com­ing-of-age straalt kilte uit, mede door het troe­bele hoofd van de zwan­gere hoof­drol­speel­ster, waarin we eigen­lijk maar weinig inkijk hebben. Het voelt alle­maal niet goed aan: haar ver­w­er­pende gezin en het ondankbare bijbaan­t­je in de super­markt – waar overi­gens nog een, voor deze film type­r­ende, foute en sek­sueel get­inte machtsver­houd­ing speelt. Dan is er nog de ongri­jp­bare maar toch onvoor­waardelijke band met haar nicht. Autumn lei­dt haar lev­en en de haat tegen­over het groeiende lev­en in haar buik, raakt elke kijk­er.

De con­ser­vatieve hulpver­len­ers in haar dorp schilderen abor­tus af als moord, maar voor Autumn is er geen alter­natief. Ze trekt ervoor naar een abor­tusklin­iek in New York waar ze reeds langer zwanger blijkt dan men haar had verteld. De relatie met haar nicht is er een­t­je van onschat­bare waarde, dat wordt snel duidelijk. Ze zeggen elka­ar veel met weinig woor­den en enkele veel­beteke­nende blikken. Er is vaak beeld zon­der klank, maar het beeld spreekt boekde­len. Sky­lar bli­jft bij Autumn, en ook door de ver­moei­de blik van de eerste, zien we het lij­den van de laat­ste: Autumn, wiens zoek­tocht naar het beëindi­gen van ongewenst lev­en het onder­w­erp van dit dra­ma uit­maakt, van dit bij­zon­der portret.

Nev­er, rarely, some­times, always: het klassieke antwo­ord­for­mat bij schaalvra­gen. De finesse van deze unieke filmti­tel wordt op con­fron­terende manier duidelijk wan­neer Autumn bij de soci­aal werk­er in New York enkele pijn­lijke stellin­gen moet beant­wo­or­den die over al dan niet expli­ci­et sek­sueel geweld gaan. Miss­chien gaat de film wel meer daarover dan louter over abor­tus. De scène die deze titel ver­tolkt, is miss­chien wel de mooiste en de pijn­lijk­ste tegelijk­er­ti­jd. Autumn, de kille en zwi­jgzame tiener die niet meteen de meeste sym­pa­thie van de kijk­er opslorpt, breekt op het punt waar de hulpver­len­er pijn­lijk de onbeant­wo­orde vra­gen bli­jft her­halen en bij­na medo­gen­loos dit klassieke vierdelige antwo­ord­for­mat aan haar bli­jft opdrin­gen. Dan hebben we alle­maal met Autumn te doen, en breken we zelf ook een klein beet­je, bin­nenin.

De film is een portret van het interne pro­ces van een jonge tiener die abor­tus onder­gaat, en tegen die achter­grond het prob­leem van sek­sueel geweld aankaart. Het is een sobere film waarin helse emoties zich ontwikke­len. De the­matiek weer­spiegelt voor velen een ver-van-ons-bed­show, maar de stille dra­matiek die de film uit­spuwt, maakt dat we er als kijk­er mid­denin staan, weer­loos en met gebalde vuis­ten. ‘Nev­er Rarely Some­times Always’ is een film die ontroert en frus­treert tegelijk.