Opinie: Coens is een politieker die het meende. Dat volstaat niet meer

Er zijn gis­teren veel woor­den geschreven over mijn vad­er en de par­tij. Een moeil­ijk moment, ook al zagen we het al even­t­jes aankomen en wist ik al in de ocht­end dat het ging gebeuren. Toch kon ik mijn emoties niet inhouden toen ik ’s avonds naar het jour­naal keek. Het is uitein­delijk wel je vad­er, de man naar wie je zo hard opkijkt en waar­van iedereen zo vaak zegt dat je erop lijkt, die je plots zo pub­lieke­lijk ziet afge­maakt wor­den.

Een politieker die het meent

Bew­eren dat hij de beste poli­tiek­er was zal ik niet doen, roepen dat hij nog langer moet aan­bli­jven even­min. Hij is niet per­fect, thuis ook niet. Dat de place­mats onder­tussen al twee jaar een nieuwe plaats gekre­gen hebben en de print­er pas werkt wan­neer je hem aanzet, zijn din­gen die hij nog moet ont­dekken. Zijn gedacht­en gaan soms te snel voor zijn woor­den. Hard zijn is niet zijn beste kant, maar hij is een poli­tiek­er die het meent. Eén die han­delt vol­gens waar­den, die spe­ci­aal van reis terug­keert om tussen de mensen in Damme te zijn, die dag in dag uit kei­hard werkt.

We lat­en de poli­tiek liev­er over aan machtsstrate­gen en zin­gende koni­j­nen

Dat vol­staat niet meer. We lev­en in een wereld waar de inhoud en de authen­tieke over­tuig­ing ondergeschikt zijn aan de opper­vlakkigheid van com­mu­ni­catief spek­takel en kor­te­ter­mi­jn­denken in func­tie van indi­vidueel gewin. Stud­ie­di­en­sten mak­en plaats voor com­mu­ni­catiespe­cial­is­ten en er wor­den miljoe­nen gepompt in multi­na­tion­als die de bood­schap op hun plat­for­men moeten ver­sprei­den. We lat­en de poli­tiek liev­er over aan machtsstrate­gen en zin­gende koni­j­nen, dan aan dossiervreters die han­de­len vol­gens principes.

In eigen boezem kijken

Poli­tiek is een team­spel, het is samen­werken om een gemeen­schap­pelijk doel te bereiken. Luis­teren naar de mensen, van ’s ocht­ends vroeg tot ’s avonds laat. Het hoort een kun­st te zijn, geen truc­je dat enkel het eigen doel dient. Het is jezelf opof­fer­en ten dien­ste van de samen­lev­ing, niet om je ego te stre­len of post­jes te pakken. Geen con­tro­ver­siële uit­sprak­en mak­en om de media te halen, maar inhoudelijke voorstellen lanceren om ons land beter te mak­en. Het is onder­han­de­len en com­pro­mis­sen sluiten om vooruit te kun­nen gaan.

In eigen boezem kijken is voor som­mi­gen moeil­ijk, maar broodnodig

Er kun­nen nog hon­der­den analy­ses geschreven wor­den, een par­tij die niet samen­werkt, die zal ver­liezen. Als samen­werken niet lukt en interne dis­cussies in de media uit­ge­speeld wor­den, dan is de kies­drem­pel niet ver­af. De ver­ant­wo­ordelijkheid voor een peil­ing valt nooit af te schuiv­en op één iemand. De glo­rie­jaren van de 40 pro­cent zijn voor­bij en de hete adem van extreem­rechts zit in iedereens nek. Ter­wi­jl de par­tij al jaren achteruit­gaat, denken som­mi­gen dat na zelfs meer dan 10 jaar lang de hoog­ste post­jes te bek­le­den de onder­gang van de par­tij te wijten is aan een voorzit­ter die zijn ter­mi­jn niet eens uit kon doen. In eigen boezem kijken is voor som­mi­gen moeil­ijk, maar broodnodig.

Alsof het nor­maal is dat in een par­tij die al jaren achteruit­gaat er per­so­n­en meer dan 10 jaar lang op de hoog­ste posten zit­ten. Zolang kabi­net­ten eilan­den bli­jven, frac­ties niet samen­werken, regerin­gen om de haverk­lap bot­sen en par­lementsle­den niet overeenkomen, mogen er nog 25 voorzit­ters passeren. Verkiezin­gen zullen ze niet win­nen.

Zelfreflectie voor de media

Hij heeft het beste gedaan. Hij is een poli­tiek­er van de oude sti­jl die, ondanks de omstandighe­den, toch veel ver­wezen­lijkt heeft. Die de basis­de­moc­ra­tie weer lev­en heeft inge­blazen en jonge mensen kansen heeft gegeven. Zak­en waar­van zijn opvol­ger de vrucht­en zal plukken. Er mag nu wel een nieuwe voorzit­ter komen, de toekomst voor de par­tij ziet er nog lang niet rooskleurig uit.

Kiezen we visu­als boven dossiers? Macht boven waar­den?

Inci­den­ten als deze moeten politi­ci, opiniemak­ers en jour­nal­is­ten aan het denken zetten. Is dit werke­lijk de poli­tieke wereld waar we naar­toe willen? Is het niet eens tijd voor zel­fre­flec­tie voor de media? Het stom­ste kieken een podi­um geven voor elke scheet dat ze lat­en, maar politi­ci die niet bezig zijn met machtsspel­let­jes en eigen­be­lang de grond in boren. Kiezen we visu­als boven dossiers? Macht boven waar­den? Gaan we wacht­en tot de extreme par­ti­jen effec­tief de groot­ste wor­den en elke authen­tieke poli­tiek­er het opgegeven heeft?